บทที่ 393 บีบให้บริจาค

พอพาหนิวหนิวกลับมาถึงถนนหย่งอัน เจ้าตัวเล็กก็ตื่นพอดี แขนป้อมๆ กอดคอเถาเจี๋ยแน่นแล้วระดมจูบยกใหญ่ จนตอนหลังเริ่มเขินเอง มือป้อมจึงหยิบทิชชูมาช่วยเช็ดน้ำลายให้เขา

จ้านหมิงเยว่เอ็นดูเหลือเกิน ทีแรกยังไม่กล้าเข้าใกล้เพราะกลัวเด็กจะแปลกหน้า จนกระทั่งหนิวหนิวส่งเสียงใสอ้อแอ้เดินเตาะแตะเข้าไปหา "คุณคือคุณแม่เหรอคะ"

ดวงตาของจ้านหมิงเยว่เป็นประกายขึ้นมาทันที เธอไม่รู้ว่าทำไมหนิวหนิวถึงพูดแบบนั้น แต่ประกายความดีใจในแววตานั้นซ่อนไว้ไม่มิดเลยจริงๆ