บทที่ 435 ฉวยโอกาส

กว่าจะลากคนกลับถึงบ้านได้ เถาเหวินปินที่คิดว่าตัวเองเพิ่งรบชนะมาก็ยังคึกไม่เลิก เขานั่งอยู่บนโซฟาวางมาดผึ่งผายราวกับเป็นผู้กุมชะตาฟ้าดิน

"เรื่องอื่นฉันไม่กล้าโม้หรอกนะ แต่ตาเฒ่าเถาคนนี้ทำไร่ไถนามาค่อนชีวิต เรื่องดูแลพืชผลทางการเกษตรเนี่ย มีสิทธิ์ออกเสียงเต็มที่แน่นอน…"

"ไม่โม้…มันจะตายหรือไง" เพราะยังมีลูกสะใภ้อยู่กันหลายคน แม่เฉินเลยต้องกลืนคำหยาบคายกลับลงคอ แต่ก็อดบ่นไม่ได้ "ถ้าไม่ใช่เพราะอาเฉาโทรมา ฉันคงคิดว่าแกอยู่บ้านคนเดียวได้สบาย ที่ไหนได้ล่ะ หญ้าในสวนรกสูงครึ่งตัวคนแล้วมั้ง พูดยังกับทำไร่มาค่อนชีวิต ไม่อายเพื่อนบ้านข้างเคียงบ้างหรือไง!"