บทที่ 51 หลบหน้าผมทำไม

เรียนจบมาสองปี เถาเจี๋ยชินชากับความเหน็ดเหนื่อยทางร่างกายไปเสียแล้ว พอจู่ๆ ภาระทางกายลดฮวบลงจนแทบไม่ต้องออกแรง เขาก็เริ่มรู้สึกกังวลเรื่องรูปร่างของตัวเองขึ้นมา

ดังนั้นนอกจากจะวุ่นอยู่กับการปรับปรุงแบบจำลองคณิตศาสตร์ที่ตนเองเขียนขึ้น เขาก็เริ่มหันมาออกกำลังกายตามตารางกับเถี่ยจู้ จอมบ้าพลังสายยกเหล็กดูบ้าง

ถงฮุ่ยแวะเวียนมารายงานเรื่องงานอยู่บ่อยครั้ง เห็นเถาเจี๋ยถ้าไม่ก้มหน้าก้มตาเคาะแป้นพิมพ์ ก็เหงื่อท่วมตัวจากการออกกำลังกาย หลายครั้งที่เธออยากจะเล่าเรื่องหยางหลินให้เขาฟัง แต่พอคำพูดมาจ่อถึงริมฝีปากกลับต้องกลืนลงคอไปทุกที

เธอสับสนและลังเลใจอย่างหนัก ด้านหนึ่งก็รู้สึกว่าการปิดบังเถาเจี๋ยไม่ใช่เรื่องดี แต่อีกด้านก็กลัวว่าหากพูดไปแล้วจะทำให้เขานึกถึงวันวานที่เคยใกล้ชิดสนิทสนมกับหยางหลิน แล้วพานจะเข้าใจผิดอะไรในตัวเธอขึ้นมาอีก

ความคิดสองฝ่ายตีกันวุ่นวายอยู่ในหัว จนถงฮุ่ยไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรไปหลายวัน

เถาเจี๋ยไม่ระแคะระคายเลยแม้แต่น้อย นับตั้งแต่เลิกรากันไป หยางหลินก็บล็อกและปิดกั้นเขาทุกช่องทาง เขาจึงไม่รู้เลยสักนิดว่าเธอกำลังไลฟ์สดอยู่บนโลกออนไลน์

กลางวันเขายุ่งอยู่กับโจทย์ที่ศาสตราจารย์เฉินมอบหมาย ตกกลางคืนก็ต้องนั่งเฝ้ากระดานหุ้นแดนลุงแซม แทบไม่มีเวลาว่างเลยจริงๆ

และความพยายามก็นำมาซึ่งผลลัพธ์ที่งดงาม

โจทย์ของศาสตราจารย์เฉินให้มาเพียงแค่ทิศทางกว้างๆ แต่หลังจากเถาเจี๋ยขบคิดทบทวนซ้ำๆ ก็รู้สึกว่ามันยังดูเรียบง่ายเกินไป เขาจึงไม่เพียงนำข้อมูลแผ่นดินไหวมาใส่ แต่ยังผนวกปัจจัยเรื่องสภาพภูมิอากาศ พื้นที่สีเขียว ตลอดจนการเปลี่ยนแปลงรอบการหมุนของโลกร่วมเข้าไปด้วย แม้จะเพิ่มภาระงานขึ้นอีกโข แต่มันกลับทำให้แบบจำลองคณิตศาสตร์ชิ้นนี้มีความสมบูรณ์แบบรอบด้านยิ่งกว่าเดิม

ตลาดหุ้นแดนลุงแซมผันผวนอย่างหนัก แม้แนวโน้มใหญ่จะไม่เปลี่ยน ทว่าความเคลื่อนไหวในแต่ละวันกลับแตกต่างกันลิบลับ เหล่าสถาบันการเงินยักษ์ใหญ่ในวอลล์สตรีทไม่มีทางทนนั่งมองตลาดซบเซาอย่างแน่นอน และเมื่อพวกนั้นยื่นมือเข้ามาแทรกแซง ความผันผวนดังกล่าวกลับยิ่งหนุนให้เงินทุนเก็งกำไรของเถาเจี๋ยซึ่งชิงความได้เปรียบไว้ก่อนเติบโตงอกเงยขึ้นอย่างรวดเร็ว

เพียงสัปดาห์เดียว กำไรบนหน้าจอก็พุ่งแตะ 70% และมูลค่าสินทรัพย์สุทธิก็ทะยานขึ้นสู่ 680 ล้านดอลลาร์

เขาชิงขายทำกำไรไป 180 ล้านดอลลาร์เพื่อความอุ่นใจ ช่วยให้เงินในบัญชีต่างประเทศสะพัดจนอู้ฟู่

สำนักงานกฎหมายเทียนหยาของทนายซ่งปรับโครงสร้างอย่างเต็มรูปแบบ ทั้งยังเริ่มดึงตัวทนายมือทองในสังกัดมาฟอร์มทีมลงทุนขึ้นมาใหม่

ตามความตั้งใจของเถาเจี๋ยที่เตรียมจะทุ่มเงินก้อนโต หากไม่มีทุนหนาๆ ติดกระเป๋าไว้ จะไปทำอะไรได้เล่า?

ติดอยู่แค่เรื่องเดียวคือช่วงนี้หลี่ชิงหว่านเงียบหายไปเลย ส่งข้อความไปทีไร กว่าจะตอบกลับมาก็เนิ่นนาน แถมยังเป็นถ้อยคำห่างเหินไร้น้ำหนัก

ตอนแรกเถาเจี๋ยคิดว่าหลี่ชิงหว่านคงกำลังเขินอายกับเรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น แต่พอนานวันเข้ากลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

คืนนั้นเขาจึงให้พี่เหยี่ยวขับรถไปส่งที่หมู่บ้านสวนกุหลาบ

การมีกุญแจอยู่ในมือนี่มันช่างสะดวกสบาย พอเห็นไฟในห้องนั่งเล่นสว่างอยู่ เขาก็เปิดประตูเดินดุ่มเข้าไปทันที

เมื่อเห็นรองเท้าแตะใส่ในบ้านสำหรับผู้ชายคู่ใหม่ที่ยังไม่ได้แกะห่อวางอยู่หน้าประตู เถาเจี๋ยก็ยกยิ้มมุมปาก

พอเดินเข้ามาในตัวบ้านถึงได้รู้ว่าหลี่ชิงหว่านไม่อยู่ ไฟห้องนั่งเล่นคงเปิดทิ้งไว้ตั้งแต่ตอนเช้าที่เธอรีบออกไปทำงาน

พอดูเวลา นี่ก็ปาเข้าไปสองทุ่มแล้ว ไม่รู้ว่าป่านนี้เธอหาอะไรรองท้องหรือยัง

โชคดีที่ก่อนมาเขานึกถึงสภาพความเป็นอยู่ของเธอไว้ล่วงหน้า เลยหอบหิ้ววัตถุดิบติดไม้ติดมือมาด้วยไม่น้อย

เขานำของสดไปยัดใส่ตู้เย็น นิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วหยิบปูยักษ์ขึ้นมาหนึ่งตัว จัดการตั้งหม้อนึ่ง

ระหว่างที่กำลังนั่งแกะเนื้อปูอยู่ที่โต๊ะอาหาร เสียงเปิดประตูด้านนอกก็ดังขึ้น

ร่างของหลี่ชิงหว่านเดินเข้ามาด้วยสีหน้าอิดโรยเต็มกลืน

เธอถอดเปลี่ยนรองเท้าอย่างสะลึมสะลือ เหวี่ยงกระเป๋าถือทิ้ง แล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่งพุ่งตัวไปทิ้งร่างแผ่หลาลงบนโซฟา

เถาเจี๋ย: …

นี่มันจะเบลอเกินไปแล้วกระมัง ถึงขนาดไม่สังเกตว่ามีคนตัวเป็นๆ นั่งอยู่ในบ้าน!

ขณะที่เขากำลังจะเอ่ยปาก หลี่ชิงหว่านกลับผุดลุกขึ้นนั่งอย่างกะทันหัน แล้วสายตาทั้งคู่ก็ประสานกันเข้าจังๆ

เรื่องไฟสว่างเธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมปิดไว้เมื่อเช้า แต่พอเห็นว่ารองเท้าแตะหน้าประตูหายไป เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเถาเจี๋ยมาแล้ว

“คุณ… คุณ…” หลี่ชิงหว่านรีบตวัดขาลงจากโซฟา ดึงกระโปรงยาวผ้าทอขนสัตว์ที่ร่นขึ้นมาให้เข้าที่เข้าทาง พร้อมกับจัดทรงผมเผ้าที่ยุ่งเหยิงให้เรียบร้อย นั่งตัวตรงแหน่วอย่างสำรวม ทว่ากลับนึกคำพูดไม่ออก

“กินข้าวหรือยังครับ?”

พอเห็นเธอส่ายหน้า เถาเจี๋ยก็กวักนิ้วเรียกพลางชี้ไปยังเนื้อปูที่แกะไว้ “เพิ่งยกขึ้นจากเตา เดี๋ยวผมไปปรุงน้ำจิ้มให้นะ”

เธอสอดเท้าเล็กๆ ลงในรองเท้าแตะ ค่อยๆ ลากเท้าเดินต้วมเตี้ยมเข้ามา พอเห็นเนื้อปูเป็นริ้วๆ เรียงรายอยู่ ก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้

เถาเจี๋ยลุกไปผสมน้ำจิ้มให้ แต่พอกลับมาก็พบว่าแก้มของเธอพองตุ่ย เคี้ยวหงุบหงับไปเรียบร้อยแล้ว

เธอรู้ตัวว่าถูกจับได้คาหนังคาเขา จึงก้มหน้าหลบสายตา ทว่าปากกลับไม่ยอมหยุดเคี้ยว

“โตป่านนี้แล้ว ยังดูแลตัวเองไม่เป็นอีก คุณไม่มีผู้ช่วยหรือไง?”

หลี่ชิงหว่านได้ยินเขาดุก็รู้สึกอุ่นวาบในอก แต่ก็อดพึมพำอุบอิบไม่ได้ “มีตั้งสองคนแน่ะ ไม่ใช่ว่าคนหนึ่งเอาแต่ไม่ยอมกลับบ้านหรือไงเล่า…”

เถาเจี๋ย: …

เนื้อปูยักษ์ที่แกะไว้เกินครึ่งตัว เธอเหมาฟาดเรียบไปเกือบหมด นั่งเอามือกุมท้องทำตาละห้อย สายตายังคงจับจ้องไม่วางตา จนเถาเจี๋ยต้องรีบห้ามปราม

“พอได้แล้วครับ กินจุเกินไปเดี๋ยวจะปวดท้องเอา” เขาหยิบเนื้อปูที่เหลือส่งเข้าปากตัวเองรัวๆ

หลี่ชิงหว่านส่งสายตาตัดพ้อเคืองๆ แต่ก็รู้ดีว่าขืนยัดลงไปอีกคงไม่ไหว

ไม่เห็นจะได้ไม่ทรมานใจ เธอจึงเดินกลับไปที่โซฟา นั่งกอดเข่าเปิดโทรทัศน์แล้วกดเปลี่ยนช่องไปเรื่อยเปื่อยอย่างไร้จุดหมาย

หลังจากเก็บกวาดทุกอย่างเสร็จสิ้น นำถุงขยะไปวางกองไว้หน้าประตูเพื่อเตรียมหิ้วออกไปทิ้งตอนขากลับ เขาก็เดินมานั่งลงข้างๆ เธอ

หลี่ชิงหว่านขยับตัวจะหลบหนีตามสัญชาตญาณ ทว่ากลับถูกเขาคว้าหมับเข้าที่ข้อเท้า เธอพยายามดึงออกสองสามครั้งแต่สู้แรงไม่ไหวจึงยอมเลิกล้ม แต่สายตายังคงแกล้งจ้องหน้าจอโทรทัศน์ต่อไป

น่าเสียดายที่พวงแก้มแดงระเรื่อดันฟ้องชัดเจนว่าเธอกำลังแกล้งทำไขสือ

“ทำไมต้องคอยหลบหน้าผมด้วย?”

คราวก่อนตอนไปที่เฟิ่งชีมีเดียเธอก็เผ่นหนี ช่วงนี้ก็เอาแต่ตอบข้อความตอนดึกดื่นค่อนคืน ราวกับกลัวจะถูกจับกุมตัวอย่างไรอย่างนั้น

“ฉัน… ฉันยุ่งนี่คะ” หลี่ชิงหว่านไม่กล้าสบตา ทว่าไออุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่กุมข้อเท้าอยู่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว

เถาเจี๋ยรู้ว่าเธอมีพิรุธ จึงออกแรงดึงเบาๆ พอได้ยินเธอร้อง “อ๊ะ” ออกมา เขาก็เงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นเธอทำแก้มป่องใส่ก็ส่ายหัวเบาๆ

“คุณไม่รักผมแล้วสินะ”

หลี่ชิงหว่าน: …

นี่มันใช่คำพูดที่ผู้ชายมาดแมนควรจะพูดออกมาหรือไง?

หรือว่าพวกหนุ่มหมาป่าที่ถูกเปย์จะติดสกิลออดอ้อนแบบนี้กันหมดทุกคน?

หลังจากนิ่งอึ้งไปด้วยความเหวอ เธอก็ตระหนักได้ว่าเถาเจี๋ยจงใจแกล้งแหย่ จึงเบือนหน้าหนี “แต่ไหนแต่ไรก็ไม่เคยรักอยู่แล้วย่ะ”

“ในใจคุณไม่มีผมเลยสักนิด” เถาเจี๋ยปรับน้ำเสียงให้ทุ้มต่ำลง ค่อยๆ ดึงตัวเธอเข้าสู่อ้อมอก แล้วกระซิบแผ่วเบาข้างใบหู “บอกมาสิ ว่าควรลงโทษยังไงดี?”

หลี่ชิงหว่านหลับตาปี๋ แพขนตาสั่นระริกไม่หยุดหย่อน

เมื่อสัมผัสได้ถึงอาการสั่นสะท้านไปทั้งร่างของเธอ เถาเจี๋ยก็ตรึงไหล่บางเอาไว้แล้วโน้มใบหน้าลงไป

ปลายลิ้นแตะสัมผัสริมฝีปากนุ่มละมุน ทว่าฟันขาวสะอาดของเธอยังขบไว้แน่น

มือหนาเลื่อนขึ้นไปตามแนวเอวคอด พอเธอเผลอส่งเสียง “อ๊ะ” หลุดรอดออกมา ปราการที่ปิดกั้นไว้ก็ถูกบุกทะลวงโดยพลัน

หลี่ชิงหว่านไม่รู้ตัวเลยว่าตนเองเปลี่ยนจากการตกเป็นฝ่ายตั้งรับมาร่วมตอบสนองตั้งแต่เมื่อใด กว่าจะรู้ตัวอีกที ทั้งร่างก็ถูกพาขึ้นมาอยู่บนชั้นสอง และถูกปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจนหมดสิ้น

เมื่อเสียงหอบกระเส่าค่อยๆ สงบลง เถาเจี๋ยประคองใบหน้าหวานให้หันมาสบตาตรงๆ “ถ้าคุณยังไม่ยอมลืมตา แปลว่าจะให้ทำโทษต่อนะ”

หลี่ชิงหว่านรีบเบิกตากว้างทันควัน พลางทำหน้าเบะอ้อนวอน “ฉันยอมคุณแล้วจริงๆ…”

“ยอมแพ้แล้วจะให้ยกโทษให้งั้นสิ?”

“อื้อๆ”

เวลานี้ใบหน้าของหลี่ชิงหว่านแดงซ่านฉ่ำหวานด้วยไอรัญจวน ไม่เหลือเค้าประธานสาวผู้เด็ดขาดแม้แต่น้อย สองมือน้อยๆ ยกขึ้นประกบพนม “ขอร้องเถอะนะคะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็บอกมา ว่าหลายวันนี้มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?”

พอรู้ว่าเถาเจี๋ยรู้สึกน้อยใจเข้าจริงๆ หลี่ชิงหว่านจึงแนบดวงหน้าลงกับแผงอกของเขา “ที่บริษัทมีเรื่องจริงๆ ค่ะ ถ้าไม่ได้รุ่นพี่ของคุณยื่นมือเข้ามาช่วยตามเงินก้อนโตกลับคืนมา ฉันก็ไม่รู้ว่าจะประคองต่อไปไหวไหม”

เรื่องที่เถาเจี๋ยไปเรียนต่อปริญญาโทที่มหาลัยเจียวทงนั้นเธอรู้อยู่แล้ว ส่วนเรื่องที่ทนายซ่งเป็นลูกสาวของศาสตราจารย์เฉินก็ไม่ใช่เรื่องยากที่จะสืบทราบ เพียงแต่เธอแปลกใจอยู่บ้างที่เห็นทั้งสองสนิทสนมกันถึงเพียงนี้

ความจริงช่วงหลายวันที่ผ่านมา นอกจากจะหัวหมุนเรื่องงานแล้ว เธอยังแอบกินน้ำส้มสายชูอยู่เงียบๆ ด้วย…

สำนักงานกฎหมายเทียนหยามีเกณฑ์คิดค่าบริการอย่างไรกันนะ?

เงินก้อนโตขนาดนั้น กลับไม่เรียกเก็บค่าธรรมเนียมแม้แต่สตางค์แดงเดียว สนิทกันระดับไหนถึงได้ทำขนาดนี้?

ทว่าอารมณ์ขุ่นมัวเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ หลังจากถูกเขาเคี่ยวกรำลงโทษไปชุดใหญ่ ก็มลายหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

“ก็เพราะหานเว่ยคนนั้นนั่นแหละ สั่งให้หานจวินน้องชายมาคอยป่วน”

“พวกมันยังกล้ามาฉกคนของคุณอีกเหรอ?” คิ้วของเถาเจี๋ยขมวดมุ่นขึ้นมาทันควัน