บทที่ 52 ความคิดเล็กๆ น้อยๆ

“ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก โดนสั่งสอนไปทีเดียวก็ไม่กล้าแล้ว พวกนั้นไม่รู้หรอกว่าเทียนหยากับเฟิ่งชีเกี่ยวข้องกันยังไง เลยไม่กล้าทำอะไรประเจิดประเจ้อ แต่ก็ยังเล่นตุกติกไม่เลิก คอยส่งสตรีมเมอร์ฝั่งนั้นมาเปิดศึกชนกับคนของเราเรื่อยๆ นอกจากจะดูดผู้ติดตามไปแล้ว แม้แต่ไลฟ์ขายของก็ยังเล่นลูกไม้ ทำเป็นอ้างว่ามีเอกสิทธิ์เฉพาะ มีดีลพิเศษ ความจริงก็คือแย่งร้านค้า แย่งลูกค้านั่นแหละ”

พอพูดเรื่องงาน หลี่ชิงหว่านก็เริ่มหายเขิน หัวทุยๆ โผล่ออกมาพลางหักนิ้วไล่ทีละข้อ “ช่วยไม่ได้นี่นา เพื่อรักษากระแสสตรีมเมอร์ไว้ ฉันก็ทำได้แค่อัดเงินอุดหนุน ทั้งของขวัญ ของแถม ส่วนลด ค่าการตลาด… หักลบกลบหนี้แล้วขาดทุนย่อยยับเลย”

การปรับเปลี่ยนโมเดลธุรกิจสำคัญต่อเฟิ่งชีมีเดียมาก หลี่ชิงหว่านไม่มีทางเลือกอื่น จำต้องกัดฟันรับศึกอย่างจนแต้ม

เถาเจี๋ย : …

พอไม่เห็นเขาตอบ หลี่ชิงหว่านก็หันไปมอง สายตาของเขากำลังจับจ้องอยู่ที่ความขาวเนียนผุดผ่อง เธอร้องว้ายออกมาคำหนึ่ง มือเรียวรีบคว้าผ้าห่มแล้วมุดหายเข้าไปทั้งตัวทันที

“ออกมาเถอะ ไม่งั้นจะคุยกันดีๆ ได้ยังไง ไม่มองแล้วก็ได้น่า ไม่ใช่ว่าผมไม่เป็นสุภาพบุรุษหรอกนะ แต่คุณมีเสน่ห์เกินไปต่างหาก… ผมสัญญา คราวนี้จะคุยดีๆ แล้ว…”

พูดจาหว่านล้อมสารพัด ในที่สุดก็ช้อนตัวคนออกมาได้ แต่ท่อนแขนขาวเรียวดุจรากบัวคู่นั้นยังคงกดผ้าห่มไว้แน่น

“ความจริงเรื่องนี้รับมือไม่ยากเท่าไหร่หรอก”

เถาเจี๋ยพลิกตัวตะแคง สอดมือเข้าไปใต้ผ้าห่มแล้วดึงเธอเข้ามาชิดตัว

“คุณมีวิธีเหรอ” หลี่ชิงหว่านกำลังกลุ้มใจเรื่องนี้อยู่ พอได้ยินก็ลืมไปเลยว่าตัวเองโดนเขากอดแนบชิดอีกแล้ว

“ก็แค่ทุ่มเงินไม่ใช่เหรอ คุณก็ให้สตรีมเมอร์ของคุณไลฟ์สู้กับพวกเขาไปเลยสิ สู้กันตาต่อตาฟันต่อฟัน เลือดต้องแลกด้วยเลือด สุดท้ายก็วัดกันว่าใครจะทนไม่ไหวก่อน”

เธอพลิกตัวกลับ หันแผ่นหลังขาวเนียนให้เขา “ไม่ต้องบอกก็รู้ย่ะ!”

จากนั้นยังไม่หายหมั่นเขี้ยว ร่างบางขยับพลิกตัวกลับมาอีกรอบ มือเล็กๆ เอื้อมไปดึงแก้มเถาเจี๋ย “คิดว่าพี่สาวคนนี้รวยล้นฟ้ารึไง สัปดาห์เดียวขาดทุนไปแปดล้านหยวน ขืนฝืนยื้อต่อไปแบบนี้ ไม่ทันไรเงินที่มีก็แทบไม่เหลือสักแดงเดียว สู้ฉันยอมแพ้แต่เนิ่นๆ ยังเหลือเงินไว้กินตอนแก่บ้างดีกว่า”

“ไม่งั้น… หาคนมาลงทุนไหม”

เถาเจี๋ยคิดออกแค่วิธีนี้ ยังไงเขาก็ไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ตราบใดที่เงินแก้ปัญหาได้ มันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่

“คิดว่าง่ายนักเหรอไง ตอนนี้สังกัดสตรีมเมอร์มันพ้นยุคทองไปแล้ว ใครจะยอมทุ่มเงินเข้ามาอีกล่ะ อีกอย่าง มีหานเว่ยเป็นหมาขวางทางอยู่แบบนี้ ยิ่งไม่มีใครกล้าหรอก”

หลี่ชิงหว่านซบอกเถาเจี๋ยอย่างอ่อนล้าและท้อแท้ “ถ้าไม่ไหวจริงๆ ฉันก็คงขายทิ้ง แล้วไปซื้อที่ดินสักแปลงอยู่ต่างจังหวัด ดอกเบี้ยที่มีก็พอกินพอใช้แล้วล่ะ”

เขาบีบปลายจมูกเธอเบาๆ “คนอื่นทำไม่ได้ ไม่ได้แปลว่าจะไม่มีใครทำได้นี่ รุ่นพี่ผมเขากำลังทำเรื่องพวกกองทุนการลงทุนอยู่ เดี๋ยวผมลองถามให้”

ดวงตาคู่งามของหลี่ชิงหว่านเป็นประกายขึ้นมา “จริงเหรอ?”

แต่เพียงพริบตาเดียว แววตานั้นก็หม่นแสงลง “ธุรกิจของเราเป็นแบบดั้งเดิมมาก ไม่มีจุดเด่นอะไรเลย รุ่นพี่นายจะยอมช่วยเหรอ? อย่าลืมนะว่าเธอก็ต้องรับผิดชอบต่อเจ้าของเงินเหมือนกัน”

เธอไม่ได้ดูถูกเถาเจี๋ย รู้ดีว่าเขาไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้

แค่เขาคิดถึงเธอ มีเธออยู่ในใจ เท่านี้เธอก็พอใจมากแล้ว

“ลองดูหน่อยเป็นไง เผื่อจะเวิร์ก” เถาเจี๋ยเองก็ไม่กล้ารับประกัน ซ่งลวี่เป็นคนมีหลักการมาก ที่การลงทุนที่หางโจวราบรื่นแบบนั้น ก็เพราะอีกฝ่ายได้เห็นฝีมือตัวจริงของเถาเจี๋ยต่างหาก

“ช่างเถอะ อย่าเลยดีกว่า” หลี่ชิงหว่านเพิ่งฉุกคิดขึ้นมาได้ แบบนี้ก็เท่ากับเปิดทางให้เขาไปหาแม่รุ่นพี่คนนั้นอีกน่ะสิ

เธอยังไม่เคยเจอตัวจริง แต่หลายปีมานี้ชื่อเสียงของซ่งลวี่โด่งดังมาก มีแต่คนร่ำลือกันว่านอกจากความสามารถด้านการงานจะไร้ที่ติแล้ว หน้าตาก็ยังสวยระดับแนวหน้าอีกต่างหาก

ติดหนี้บุญคุณกันไปเรื่อยๆ ถ้าเกิดโดนทวงหนี้ด้วยร่างกายขึ้นมาจะทำยังไง?

เห็นซ่งลวี่ดูสูงส่งในสายตาคนอื่นแบบนั้น ตัวเธอเองก็ไม่ต่างกันหรอกไม่ใช่เหรอ?

ถึงตอนเริ่มต้นจะผิดฝาผิดตัวไปบ้าง แต่สุดท้ายก็ค่อยๆ ถลำลึกโดยไม่รู้ตัวอยู่ดีไม่ใช่หรือไง

ความคิดเล็กๆ ในใจของหลี่ชิงหว่านนั้น เถาเจี๋ยไม่ได้ล่วงรู้ แต่เขาก็พอดูออกว่าตอนนี้อารมณ์ของเธอสงบลงมากแล้ว

แม้จะไม่รู้ว่าพี่เหยี่ยวกลับไปหรือยัง แต่เขาก็ส่งข้อความไปบอกให้พี่เหยี่ยวไม่ต้องรอแล้ว

ไม่นานนัก พี่เหยี่ยวก็ตอบกลับมาเป็นสัญลักษณ์มือโอเค

เห็นได้ชัดว่าเขายังคงรออยู่ข้างนอก

เถาเจี๋ยรู้สึกเกรงใจอยู่บ้าง แต่ก็ยิ่งพอใจในความเป็นมืออาชีพของพวกเขามากขึ้น

ค่ำคืนผ่านไปอย่างเงียบสงบ ตอนที่เถาเจี๋ยตื่นขึ้นมาในตอนเช้า หลี่ชิงหว่านก็ไม่อยู่แล้ว

พอเดินลงมาข้างล่างก็เห็นว่า เธอเพิ่งจะหิ้วอาหารเช้ากลับมาจากข้างนอก

ทั้งสองคนกินมื้อเช้าด้วยกัน ก่อนที่หลี่ชิงหว่านจะขับรถไปส่งเขาที่มหาวิทยาลัย แล้วค่อยเลี้ยวรถมุ่งหน้าไปบริษัท

เถาเจี๋ยมองตามรถของหลี่ชิงหว่านที่แล่นจากไป ก่อนจะกลับไปเอาหนังสือสองสามเล่มที่หอพักแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องสมุด ระหว่างทางเขาก็กดโทรศัพท์หาซ่งลวี่ เพื่อเล่าเรื่องของหลี่ชิงหว่านให้ฟังคร่าวๆ

“นี่ไปติดพันใครเข้าอีกล่ะเนี่ย?” ซ่งลวี่ยังไม่ทันจะได้เริ่มงานทางนี้ เขากลับมีโปรเจกต์ใหม่ที่สนใจโผล่มาอีกแล้ว เธอจึงเดาความจริงได้ทันที

“เพื่อน… คนหนึ่งน่ะครับ” เถาเจี๋ยไม่รู้จะพูดยังไงจริงๆ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่ยังไม่ได้เคลียร์ใจกับจ้าวฉาน เขาคงกล้าพูดเต็มปากว่าเป็นแฟนตัวเอง ต่อให้หลี่ชิงหว่านไม่ยอมรับก็ไม่มีผล

แต่ตอนนี้เขากลับพูดไม่ออกเท่าไร

“เอาเถอะ จะเป็นใครก็ช่างเถอะ ยังไงนายก็ไม่ยอมให้รุ่นพี่คนนี้จีบอยู่แล้ว ฉันขี้เกียจจะใส่ใจ เดี๋ยวฉันลองติดต่อให้ อยู่ใกล้แค่นี้เอง แวะไปดูหน่อย ถือว่าไปเปลี่ยนบรรยากาศพักสมองก็แล้วกัน”

ซ่งลวี่งานยุ่งมาก แต่เธอก็รู้จักแบ่งเวลาให้เป็น เธอแซวเถาเจี๋ยไปสองสามประโยค พร้อมคาดคั้นให้เขารับปากว่าจะหาเวลาไปกินข้าวด้วยกันภายในหนึ่งถึงสองวันนี้ให้ได้ ถึงจะยอมวางสาย

หลี่ชิงหว่านรีบรุดมาถึงบริษัท ทันทีที่ก้าวเข้าประตู เธอก็สั่งให้เหลียงอี้ที่ประจำอยู่แผนกต้อนรับไปตามสิงเฟยเฟยมาพบที่ห้องทำงานเดี๋ยวนี้

สิงเฟยเฟยรีบมาอย่างไว ทว่าทันทีที่เห็นใบหน้าเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวลของหลี่ชิงหว่าน เธอก็อดไม่ได้ที่จะยื่นนิ้วไปจิ้มหน้าผากเพื่อนรักหลายที

“นี่ยัยคุณหนู… มันเกินไปแล้วนะยะ!”

หลี่ชิงหว่านกับเธอสนิทกันจนคุยได้ทุกเรื่องอยู่แล้ว ไม่มีอะไรต้องปิดบังกัน แม้จะอดเขินจนหน้าแดงไม่ได้ แต่หลี่ชิงหว่านก็เริ่มมีภูมิคุ้มกันขึ้นมาบ้าง “พอแล้วน่า มีเรื่องจริงจังจะคุย”

เธอดึงสิงเฟยเฟยที่ยังทำหน้าฮึดฮัดให้นั่งลง “แกคิดว่าถ้าเราหาเงินลงทุนจะดีไหม? ในเมื่อหานจวินอยากเปิดศึกกับเรานัก ก็ลองลุยกันสักตั้งเป็นไง!”

สิงเฟยเฟยเอามือแตะหน้าผากเพื่อนสนิท “แกไม่ได้เป็นไข้ใช่ไหม? ใครไปเป่าหูให้ไอเดียแย่ๆ แบบนี้มาเนี่ย ตอนนี้สถานการณ์เป็นยังไง แกไม่รู้ตัวเลยหรือไง”

โชคดีที่เมื่อกี้หลี่ชิงหว่านหน้าแดงไปก่อนแล้ว ตอนนี้เลยดูไม่ออกว่ากำลังร้อนตัว “ก็เผื่อฟลุกไงล่ะ ตอนนี้อุปทานมันล้นตลาด ยังไงก็ต้องหาทางระบายออก บริษัทเราเป็นธุรกิจบริการที่เน้นสินทรัพย์เบา ถ้าจับจุดถูก ไม่แน่ว่าอาจจะพลิกกลับมาตั้งหลักได้นะ”

“แล้ววงการเราตอนนี้มันจะมีจุดเด่นอะไรได้อีกล่ะ? รับสมัครสตรีมเมอร์ เอามาเทรน แล้วก็หาเงิน… ใครๆ เขาก็ทำกันแบบนี้ทั้งนั้นแหละ”

“แล้วถ้าเราไม่ต้องใช้คนล่ะ?” หลี่ชิงหว่านตื่นเช้ามาแล้วนึกทบทวนคำพูดของเถาเจี๋ย เธอก็ฉุกคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จริงๆ

“ไลฟ์ขายของแบบไร้คนขับเนี่ยนะ? แต่สุดท้ายมันก็ต้องมีคนคอยคุมระบบอยู่ดี อีกอย่าง ไลฟ์แบบไร้คนมันไม่เสถียรก็เรื่องหนึ่ง ยอดขายก็น้อยด้วย ห้องหนึ่งขายได้วันละสองสามหมื่นหยวน…”

“แล้วถ้าเรามีสักร้อยห้อง พันห้อง หรือหมื่นห้องล่ะ?” ดวงตาของหลี่ชิงหว่านเป็นประกายวิบวับ!

“แล้วเราจะมีบัญชีเยอะขนาดนั้นได้ยังไง? ยืมบัตรประชาชนคนอื่นเหรอ? เดี๋ยวก็โดนสั่งระงับบัญชีกันพอดี!”

พอได้ยินคำพูดของเพื่อนรัก หลี่ชิงหว่านก็แอบฝ่อไปชั่วขณะ แต่พอมาคิดอีกที สิ่งที่คนอื่นทำไม่ได้นี่แหละอาจจะเป็นโอกาสทองของจริง ความฮึกเหิมจึงลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง “เผื่อว่ามันจะเป็นไปได้ไง”

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเรียกประชุมทีมงานหลักทันทีเพื่อระดมสมอง

บอกเลยว่าได้ไอเดียกลับมาจริงๆ ด้วย

แต่ละแพลตฟอร์มกำหนดจำนวนการเปิดบัญชีไม่เท่ากัน ส่วนใหญ่เปิดได้หนึ่งถึงสองบัญชี แต่บางแพลตฟอร์มก็เปิดได้ถึงห้าบัญชี

ทีมงานของเฟิ่งชีมีเดียทั้งหมด แม้จะไม่มีสตรีมเมอร์ระดับแนวหน้า แต่ระดับสองมีสิบคน ระดับสามมีห้าสิบหกคน รวมกับเด็กใหม่ที่เพิ่งเริ่มปั้นอีกยี่สิบกว่าคน

แถมยังมีฝ่ายปฏิบัติการ ฝ่ายธุรการ และพนักงานส่วนอื่นๆ รวมแล้วทีมงานเรามีเกินร้อยคนแน่นอน

หากนับรวมทุกแพลตฟอร์มใหญ่ๆ เฉลี่ยแล้วคนหนึ่งเปิดได้สิบบัญชี นั่นก็หมายความว่าเราจะมีบัญชีให้บริหารจัดการได้เป็นพันๆ บัญชีเลยทีเดียว

ปัญหาตอนนี้ก็คือ… เราจะวางระบบมาตรฐานและควบคุมด้วยระบบอัตโนมัติอย่างไรดี?

ในเวลานี้ การจะแก้ปัญหาทางเทคนิคไม่ใช่แค่เรื่องเงิน แต่เป็นเรื่องของเวลา

หากปล่อยให้เวลาลากยาวออกไป กว่าเทคโนโลยีจะพัฒนาจนเสร็จ บางทีเฟิ่งชีอาจจะกระสุนหมดจนล้มพับไปก่อนแล้ว

และถ้าจะพัฒนาเทคโนโลยีให้ก้าวหน้า ก็ต้องมีบุคลากรที่มีความสามารถ สถานที่ที่รวบรวมคนเก่งไว้มากที่สุด…

ก็หนีไม่พ้นมหาวิทยาลัยชั้นนำนั่นไง!

พอนึกได้ดังนั้น หลี่ชิงหว่านก็หยิบโทรศัพท์เดินออกจากห้องประชุม แล้วกดวิดีโอคอลหาเถาเจี๋ยทันที

“เถาเจี๋ย ช่วยอะไรฉันหน่อยได้ไหม”