บทที่ 53 เจ้าของบ่อปลา

เถาเจี๋ยกำลังนั่งกินมื้อเที่ยงอยู่ในโรงอาหาร ไม่นึกเลยว่าจังหวะนี้เธอจะวิดีโอคอลมา พอรับสายเขาก็วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะ "เรายังต้องพูดเรื่องช่วยไม่ช่วยกันอีกเหรอ?"

เห็นสีหน้าเขาดูแปลกๆ หลี่ชิงหว่านก็อดไม่ได้ที่จะกัดริมฝีปากล่างเบาๆ แล้วย่นจมูกเล็กน้อย "งั้นฉันก็จะไม่เกรงใจคุณแล้วนะ ตอนนี้ฉันต้องการคนมาช่วยพัฒนาซอฟต์แวร์ตัวหนึ่ง คุณอยู่อาจารย์เจียวทง ช่วยหาคนมาทำเรื่องนี้ให้หน่อยได้ไหมคะ?"

"ซอฟต์แวร์อะไร?" เถาเจี๋ยไม่นึกเลยว่าบริษัทสื่อบันเทิงจะต้องการใช้ซอฟต์แวร์อะไรแบบนี้

"ก็ซอฟต์แวร์ที่สามารถดึงข้อมูลจากคลังคอนเทนต์มาใช้งานอัตโนมัติ สลับไลฟ์สดในช่องทางต่างๆ ได้ แล้วยังวิเคราะห์ข้อมูลอย่างปริมาณการเข้าชมหรือพฤติกรรมผู้ชมได้ด้วย จากนั้นก็นำข้อมูลมาปรับกลยุทธ์การไลฟ์สดเองโดยอัตโนมัติ เพื่อเพิ่มประสิทธิภาพการโปรโมตสินค้า หรือแม้แต่กำหนดเวลาไลฟ์สด…"

แค่ฟังเธออธิบาย เถาเจี๋ยก็รู้สึกว่ามันไม่ธรรมดา ของแบบนี้ถ้าซับซ้อนขึ้นอีกนิด มันก็แทบจะเป็นปัญญาประดิษฐ์แล้ว

"คุณเอาไปทำอะไร?"

"คุณบอกให้หาการลงทุน ฉันกลับไปคิดดูแล้ว มันก็พอทำได้ แต่ต้องมีจุดเด่นของตัวเอง เลยคิดว่าถ้าเราสามารถควบคุมห้องไลฟ์สดขายของแบบไร้คนดูแลได้หลายร้อยหลายพันห้องพร้อมกัน ไม่เพียงแต่จะเพิ่มรายได้ แต่ยังลดต้นทุนการดำเนินงานได้ด้วย ฉันเพิ่งประชุมเสร็จ ตอนนี้สิ่งที่ขาดก็คือซอฟต์แวร์ตัวนี้แหละ" หลี่ชิงหว่านเดินกลับเข้าออฟฟิศของเธอแล้วปิดประตู "ที่มหาลัยเจียวทงของคุณคนเก่งเยอะแยะ ขอแค่พัฒนาออกมาได้ในเวลาสั้นๆ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา"

"ขอโทษนะคะ ตรงนี้มีคนนั่งไหมคะ?"

เถาเจี๋ยยังไม่ทันตอบ ก็มีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งถือถาดอาหารเดินเข้ามาหยุดข้างๆ เขา พร้อมกับชี้ไปที่ที่ว่างข้างกายเขา

เถาเจี๋ยเงยหน้าขึ้น เห็นนักศึกษาหญิงสวมแว่นที่หน้าตาดีระดับแปดสิบคะแนน ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างประหม่าแต่ก็กล้าหาญ

เขากวาดสายตามองรอบๆ เห็นที่ว่างเต็มไปหมด ก็เข้าใจทันทีว่าเธอหมายความว่ายังไง

เขายิ้มอย่างรู้สึกผิด "ไม่มีครับ นั่งได้เลย ตราบใดที่คุณไม่ถือสาว่าผมกำลังคุยโทรศัพท์กับภรรยาอยู่จนรบกวนคุณน่ะนะ"

หลี่ชิงหว่านได้ยินคำตอบของเขา ก็กลืนคำพูดที่ว่า 'ใครเป็นภรรยาคุณ' กลับลงไป "ที่รัก อย่าขี้งกเรื่องเงินสิ กินข้าวให้เยอะๆ ดูสิ ผอมลงไปอีกแล้ว"

เปลือกตาเถาเจี๋ยกระตุกเล็กน้อย จากนั้นเห็นหลี่ชิงหว่านในหน้าจอทำท่าปาดคอ ก็เข้าใจทันที

"ผมผอมไม่ผอมคุณยังไม่รู้อีกเหรอ?" พูดจบก็หันกล้องไปทางอาหารของตัวเอง "มีทั้งเนื้อทั้งผัก สารอาหารครบถ้วน คุณไม่ต้องเป็นห่วงหรอก"

นักศึกษาหญิงสวมแว่นที่เพิ่งรวบรวมความกล้ามาได้ เมื่อเจอความจริงอันโหดร้ายทำลายความฝันจนแตกกระเจิง ก็รีบพูดว่ารบกวนแล้ว แล้วหันหลังเดินไปที่อื่นทันที

เถาเจี๋ยชูนิ้วโป้งให้หลี่ชิงหว่าน "ร้ายไม่เบานี่เรา"

หลี่ชิงหว่านปัดปอยผมแล้วเลิกคิ้วขึ้น "ก็ดูเอาเถอะ"

"เรียกอีกทีสิ"

"ไม่"

"ก็ไม่ได้เรียกบ่อยสักหน่อย ชิ" เถาเจี๋ยทำหน้าภูมิใจ

ใบหน้าของหลี่ชิงหว่านแดงซ่านขึ้นมาทันที…

"สรุปว่าคุณจะช่วยไหมเนี่ย?"

"ช่วยสิ แต่เรื่องนี้คุณต้องให้เวลาผมหน่อย" เถาเจี๋ยคีบชิ้นหมูสามชั้นที่ไหม้ทิ้งอย่างใจเย็น "อีกอย่าง ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เทียนหยาจะไปสำรวจเร็วๆ นี้ ในเมื่อคุณคิดว่าเรื่องนี้มีแวว ก็เอาไปใช้เป็นจุดเด่นในการนำเสนอได้ แต่เวลาในการทำให้ออกมาจริงอาจจะช้ากว่ากำหนดหน่อย ไม่ใช่ปัญหาหรอก"

หลี่ชิงหว่านชะงัก รู้สึกว่าเขาคิดอะไรง่ายเกินไป

แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่หวังว่าเรื่องนี้จะไม่ยืดเยื้อนานเกินไป

วางสายเสร็จ พอคิดถึงปฏิกิริยาของเถาเจี๋ยตอนที่เจอคนมาจีบ ก็อดไม่ได้ที่จะฮึ่มฮั่มในลำคอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความภูมิใจ

เถาเจี๋ยไม่ได้พูดส่งเดชไปอย่างนั้น เขาแค่อาศัยอยู่มหาลัยเจียวทงได้ไม่นาน แม้ที่นี่จะมีมาตรฐานสูง แต่ถ้าจะให้เริ่มสร้างทีมใหม่ตั้งแต่ต้น ก็ต้องใช้เวลานานกว่านี้

แต่สำหรับรุ่นพี่รุ่นน้องในสายงานของจ้าวฉาน เรื่องนี้กลับง่ายมาก

สิ่งที่พวกเขาทำคือปัญญาประดิษฐ์ ซึ่งซับซ้อนกว่าสิ่งที่หลี่ชิงหว่านต้องการมากนัก

เนื้อหาข้างในไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าอัลกอริทึมและการตั้งค่า ซึ่งเมื่อเทียบกับระบบโต้ตอบของฝ่ายบริการลูกค้าทั่วไปในปัจจุบัน หาก AI พัฒนาถึงระดับหนึ่ง มันก็จะยิ่งใกล้เคียงกับมนุษย์มากขึ้น

แน่นอนว่าเขาจะไม่ให้คนอื่นทำเรื่องนี้ฟรีๆ และไม่สามารถฝากซ่งลวี่ไปบอกต่อได้ด้วย

ดังนั้นเขาจึงโทรหาจ้าวฉานโดยตรง

เมื่อครู่จ้าวฉานเพิ่งแชทคุยกับเขา พอรับวิดีโอคอลก็เห็นว่าเธอกำลังกินข้าวอยู่ที่โรงอาหารเหมือนกัน

"ให้ฉันดูหน่อยว่าเธอกินอะไรบ้าง"

ทันทีที่เห็นหน้า จ้าวฉานก็อวดอาหารกลางวันที่กินอยู่เหมือนกับเอาสมบัติมาโชว์ แล้วให้เถาเจี๋ยช่วยตรวจดู

เห็นว่าเขาไม่ได้พูดส่งๆ ไปงั้น จ้าวฉานก็ดีใจมาก "กินข้าวต้องกินให้อิ่มนะ ไม่มีเงินก็บอกฉัน ฉันเลี้ยงเธอเอง"

นักศึกษาหญิงสวมแว่นเดินผ่านมาพอดี เห็นว่าในหน้าจอเปลี่ยนเป็นผู้หญิงคนอื่นแล้ว ก็รีบจ้ำอ้าวเดินไปเร็วขึ้น

เมื่อกี้ยังนึกว่าความรักมาเยือนแล้วเชียว ไม่นึกเลยว่าจะเจอ "เจ้าของบ่อปลา" เข้าให้

แถมในบ่อปลา ยังมีนางเงือกเกินกว่าหนึ่งตัวเสียด้วย…

"เป็นอะไรไป?" จ้าวฉานเห็นเถาเจี๋ยเงยหน้ามองไปทางอื่น ก็ถามด้วยความสงสัย

"ไม่มีอะไร เมื่อกี้มีนักศึกษาหญิงจะมานั่งข้างๆ ผมเลยบอกว่าแฟนโทรมา ไม่นึกเลยว่าเธอจะแอบมอง" เถาเจี๋ยไม่ได้โกหก แต่แค่คนในสายมันคนละคนกัน

จ้าวฉานหัวเราะเอามือป้องปาก "เธอนี่ใจร้ายเกินไปแล้ว ดอกไม้แห่งความรักยังไม่ทันเบ่งบานก็เหี่ยวเฉาซะแล้ว"

"งั้นจะให้ผมเรียกเธอกลับมาไหมล่ะ?"

"ไม่ต้อง!"

ปฏิกิริยาตอบโต้โดยสัญชาตญาณของจ้าวฉานดูจริงใจกว่าคำพูด เธอรู้ว่าเถาเจี๋ยกำลังแกล้งเธอ แต่ก็ยังดีใจอยู่ดี "ปีใหม่เรามาฉลองข้ามปีด้วยกันนะ ฉันรู้สึกเสียดายจังที่พลาดช่วงเวลานั้นไปตั้งหลายปี"

"ไว้ตกลงกันเท่านี้ก่อนนะ อีกตั้งสิบกว่าวัน ไม่รู้จะมีเหตุไม่คาดฝันอะไรหรือเปล่า"

"อืมๆ"

"มีเรื่องจะให้ช่วยหน่อย มีเพื่อนฉันคนหนึ่งอยากพัฒนาซอฟต์แวร์ คล้ายๆ กับระบบสำนักงานอัจฉริยะ รุ่นพี่รุ่นน้องของเธอรับทำไหม?"

"ขอดูความต้องการก่อนนะ ถ้าไม่ยุ่งยาก ฉันว่าไม่น่ามีปัญหา พวกเขาเพิ่งฟอร์มทีมกัน ส่วนเรื่องพัฒนา AI ก็ยังอยู่ในขั้นตอนหารือ น่าจะไม่ยุ่งเกินไป ส่งมาให้ฉันสิ เดี๋ยวฉันไปถามให้"

จ้าวฉานไม่ได้คิดอะไรมาก คุยต่ออีกสองสามประโยคก็วางสายไปอย่างอาลัยอาวรณ์

กินข้าวเสร็จ ระหว่างทางกลับห้องสมุด เขาก็โทรหาหลี่ชิงหว่านให้รวบรวมรายละเอียดความต้องการส่งมาให้

พอดีกับที่กั่วกั่วนำบันทึกการประชุมส่งมาให้พอดี หลี่ชิงหว่านคัดส่วนที่ไม่จำเป็นออก จนกลายเป็นเอกสารความต้องการของผลิตภัณฑ์

จากนั้นก็ส่งตรงไปให้เถาเจี๋ย

วนไปวนมา ไม่นึกเลยว่าจะหมุนกลับมาเป็นงานที่ต้องทำเอง

เถาเจี๋ยส่งต่อไปให้จ้าวฉานแล้วก็เข้าห้องสมุด ตั้งใจทำธุระของตัวเองต่อ

ส่วนทางด้านเฟิ่งชีมีเดียในตอนนี้กลับโกลาหลวุ่นวาย

เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ซ่งลวี่เพิ่งโทรศัพท์มาหาเฟิ่งชีมีเดียโดยตรง คุยกับหลี่ชิงหว่านสองสามประโยค พอรู้ว่าเธอต้องการเงินทุน ก็เลยนัดว่าจะมาเจอกันที่เฟิ่งชีมีเดียในอีกครึ่งชั่วโมง

หลี่ชิงหว่านวางสายแล้วถามสิงเฟยเฟยที่อยู่ข้างๆ "เธอพูดว่าจะมาอีกเดี๋ยวนี้ใช่ไหม?"

สิงเฟยเฟยพยักหน้า "เธอเป็นคนขี้ลืมหรือหูตึงกันแน่? เขาพูดชัดเจนแจ่มแจ้งขนาดนั้น"

เธอดูนาฬิกาข้อมือ "ตอนนี้คุณเหลือเวลาอีก 28 นาที"

"รีบเตรียมตัวสิ มัวรออะไรอยู่!"

เวลานี้หลี่ชิงหว่านลืมเรื่องหึงหวงเมื่อครู่ไปจนหมดสิ้น รีบเร่งจัดการทุกอย่างหน้าตั้ง

"กั่วกั่ว เอาเนื้อหาที่เราประชุมกันเมื่อกี้ มาทำเป็นพรีเซนเทชันด่วน เพิ่มแผนธุรกิจบริษัทเข้าไปด้วย ทำเป็นแผนการระดมทุนมาซะ"

"เหลียงอี้ ไปทำความสะอาดห้องประชุมเล็ก ตรวจสอบให้แน่ใจว่าโปรเจกเตอร์ใช้งานได้ปกติ"

"สิงเฟยเฟย จัดคนเตรียมผลไม้กับเครื่องดื่ม…"