บทที่ 54 เรื่องง่ายๆ

หลี่ชิงหว่านรู้อยู่เต็มอกว่าเธอรู้จักเถาเจี๋ยก่อนหน้าผู้หญิงคนนี้เสียอีก แต่ไม่รู้ทำไม พอรู้ว่าจะต้องมาเจอ 'รุ่นพี่' คนนี้ กลับรู้สึกประหม่าเหมือนกำลังจะไปพบผู้ใหญ่ฝ่ายชายอย่างไรอย่างนั้น

เธอคอยส่องกระจกดูตัวเองอยู่เรื่อยๆ กลัวว่าจะมีจุดไหนที่ดูไม่เรียบร้อย

สุดท้ายก็อดไม่ได้ที่จะส่งข้อความไปหาเถาเจี๋ย "คุณจะไม่มาจริงๆ เหรอคะ?"

เถาเจี๋ยไตร่ตรองครู่หนึ่งก่อนจะพิมพ์ตอบกลับ "ผมไม่ไปดีกว่าครับ ปล่อยให้รุ่นพี่จัดการแบบมืออาชีพนั่นแหละดีที่สุด ไม่อย่างนั้นต่อให้โปรเจกต์ของคุณไม่มีปัญหาอะไร ผมก็คงรู้สึกติดค้างน้ำใจเขาจนหาทางตอบแทนไม่ถูก"

พอเห็นข้อความนั้น หลี่ชิงหว่านก็รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าเถาเจี๋ยช่างใส่ใจเหลือเกิน

เธอพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว "อืม คุณพูดถูกค่ะ"

รถบีเอ็มดับเบิลยูของทนายซ่งเพิ่งจะมาถึงหน้าตึกเฟิ่งชีมีเดีย คนของหลี่ชิงหว่านก็เข้าไปจัดการที่จอดรถให้เรียบร้อย

หลี่ชิงหว่านพาสิงเฟยเฟยและทีมงานหลักของบริษัทลงมาต้อนรับด้วยตัวเอง

ทนายซ่งจับมือกับหลี่ชิงหว่านด้วยรอยยิ้มใจดี แต่ในใจกลับก่นด่ารุ่นน้องของตัวเองยับ

คนที่เขาหมายปองไว้ที่ปักกิ่งเขายังไม่ได้เจอหน้า แล้วผู้หญิงที่บอกว่าเป็นแค่ 'เพื่อน' คนนี้จะสวยเกินหน้าเกินตาไปหน่อยหรือเปล่า?

ทนายซ่งไม่เคยมีความกังวลเรื่องรูปร่างหน้าตา เพราะเธอมั่นใจว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นอยู่แล้ว

แต่คุณหลี่ที่อยู่ตรงหน้าคนนี้ นอกจากหน้าตาสะสวยไร้ที่ติแล้ว ผิวพรรณยังขาวผุดผ่องอมชมพู ไหนจะดวงตาคู่สวยนั่นอีก เห็นแล้วก็อดรู้สึกเอ็นดูไม่ได้

ขนาดเธอที่เป็นผู้หญิงด้วยกัน ยังรู้สึกอิจฉาไม่ออกเลยสักนิด

"คุณหลี่นี่ทั้งสวยทั้งฉลาดจริงๆ ค่ะ มิน่าล่ะรุ่นน้องฉันถึงเอาแต่ชื่นชมคุณไม่หยุดปาก"

หลี่ชิงหว่านซึ่งเพิ่งเคยเจอทนายซ่งตัวจริงครั้งแรกก็คิดไม่ต่างกัน "ทนายซ่งต่างหากค่ะที่ทั้งเก่งและสวยสมคำร่ำลือ ฉันได้ยินชื่อเสียงคุณมานาน วันนี้พอได้เจอตัวจริงถึงได้รู้ว่าของจริงยิ่งกว่าที่ได้ยินมาเสียอีกค่ะ"

ทั้งสองต่างถูกชะตากัน จึงเดินควงแขนกันขึ้นไปด้านบน

ตามปกติแล้ว บริษัทดั้งเดิมแบบนี้ไม่ได้น่าดึงดูดใจสำหรับทนายซ่งเท่าไหร่ แต่ไม่รู้ทำไม พอได้เจอหลี่ชิงหว่าน เธอกลับรู้สึกสนใจขึ้นมาเสียอย่างนั้น

เธอเดินชมรอบบริษัทไปพร้อมกับหลี่ชิงหว่าน ไม่ว่าจะเป็นห้องไลฟ์สดหรือฝ่ายปฏิบัติการ ตรงไหนที่รู้สึกสนใจ เธอก็สอบถามรายละเอียดเพิ่มอยู่เป็นระยะ

เมื่อมาถึงห้องประชุมเล็กและนั่งลง ทนายซ่งก็วางโน้ตบุ๊กบนโต๊ะแล้วเปิดเอกสารขึ้นมา "คุณหลี่คะ ถึงนี่จะเป็นการเจอกันครั้งแรก แต่ก่อนหน้านี้เราก็ถือว่าได้ร่วมงานกันมาบ้างแล้ว เรามาคุยกันแบบเปิดอกเลยดีกว่าค่ะ คุณช่วยเล่าความต้องการด้านเงินทุนและจุดขายที่จะทำให้เหล่านักลงทุนสนใจโปรเจกต์นี้ให้ฉันฟังหน่อยสิคะ"

หลี่ชิงหว่านถือเป็นคนเก่งในสายงานบริหารอยู่แล้ว เธอจึงยิ่งชื่นชอบในสไตล์การทำงานที่ตรงไปตรงมาของทนายซ่ง

เธอโบกมือให้ทีมงานเปิดโปรเจกเตอร์ แล้วฉายสไลด์ที่กั่วกั่วเพิ่งทำเสร็จขึ้นบนจอ

"ทนายซ่งคะ บริษัทของเราเพิ่งปรับเปลี่ยนรูปแบบมาจากบริษัทโฆษณาดั้งเดิม แม้จะยังคงเป็นธุรกิจสื่อ แต่ตอนนี้เรามุ่งเน้นไปที่กระแสการไลฟ์สดซึ่งกำลังมาแรงที่สุดในขณะนี้…"

ใช้เวลาครึ่งชั่วโมง หลี่ชิงหว่านก็บรรยายภาพรวมของบริษัทจนครบถ้วน

เธอไม่ได้กล่าวเกินจริง และไม่ถ่อมตัวจนเกินงาม ที่สำคัญคือไม่ได้ปกปิดสถานการณ์ที่ยากลำบากของบริษัทในตอนนี้เลยแม้แต่น้อย

แน่นอนว่าเธอเน้นไปที่ประเด็นเรื่องการไลฟ์สดขายของแบบไร้คนควบคุม ทั้งขนาดธุรกิจในปัจจุบัน แนวโน้มในอนาคต รวมถึงแนวคิดการใช้ซอฟต์แวร์เข้ามาบริหารจัดการเพื่อขยายสเกลงานที่เพิ่งคิดได้ในวันนี้

ทนายซ่งฟังอย่างตั้งใจ โดยเฉพาะตอนที่หลี่ชิงหว่านพูดถึงการพัฒนาปัญญาประดิษฐ์มาช่วยลดการใช้แรงงานคน แววตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"คุณหลี่คะ เรื่องปัญญาประดิษฐ์ที่คุณพูดถึงว่าจะเอามาจัดการเรื่องห้องไลฟ์สดแบบไร้คน ตอนนี้คืบหน้าไปถึงไหนแล้วคะ?"

พอได้ยินคำถามของทนายซ่ง หลี่ชิงหว่านก็ใจสั่นเล็กน้อย แต่ก็ทำได้เพียงบอกความจริงไปตรงๆ "ทนายซ่งคะ ไม่ปิดบังเลยนะคะ แผนการนี้ฉันเพิ่งวางขึ้นเมื่อเช้านี้เองค่ะ สิ่งที่คุณเห็นก็เป็นผลลัพธ์จากการระดมสมองเมื่อช่วงสาย ส่วนซอฟต์แวร์ที่พูดถึง ตอนนี้มีแค่รายละเอียดความต้องการผลิตภัณฑ์เท่านั้น ยังไม่ได้เริ่มพัฒนาเลยค่ะ"

"สรุปก็คือ เงินทุนที่คุณต้องการในตอนนี้ หลักๆ คือเอามาใช้พัฒนาซอฟต์แวร์ตัวนี้ใช่ไหมคะ? ไม่ทราบว่าฉันเข้าใจแบบนี้ถูกต้องหรือเปล่า?"

หลี่ชิงหว่านกำปากกาเลเซอร์ในมือแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ก่อนจะตัดสินใจกัดฟันตอบ "นั่นเป็นส่วนหนึ่งค่ะ อีกส่วนคือต้องนำไปเติมกระแสเงินสดหมุนเวียนของบริษัท…"

เห็นทนายซ่งดูสงสัย เธอจึงกดรีโมตย้อนกลับไปที่หน้าตารางงบการเงินของบริษัท "ตอนนี้คุณเห็นว่าเงินในบัญชีบริษัทเรายังเหลืออยู่กว่า 14 ล้าน แต่สิ่งที่คุณอาจยังไม่เห็นก็คือ แค่สัปดาห์ที่ผ่านมา สภาพคล่องเราติดลบไปกว่า 8 ล้านแล้วค่ะ…"

ทนายซ่งคาดไม่ถึงเลยว่าหลี่ชิงหว่านจะซื่อสัตย์ถึงเพียงนี้ เธอไม่ได้พยายามแต่งเรื่องเพื่อสร้างภาพลักษณ์ให้ดูมีอนาคตสดใสเพื่อหวังผลการระดมทุนเลย แต่กลับยอมเผยจุดอ่อนของบริษัทออกมาเองด้วยซ้ำ

"นั่นหมายความว่า บริษัทของคุณต้องการเงินทุนมาอัดฉีดโดยเร็วที่สุด เพื่อให้ประคองธุรกิจต่อไปได้ และอย่างน้อยก็ต้องรับประกันว่าจะไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้นก่อนที่ซอฟต์แวร์จะพัฒนาเสร็จ ฉันพูดแบบนี้ถูกต้องนะคะ?"

หลี่ชิงหว่านพยักหน้าตอบรับทันทีโดยไม่ลังเล

ทนายซ่งเริ่มไม่เข้าใจนัก "คุณหลี่คะ คุณไม่กลัวเหรอคะว่าพูดแบบนี้แล้วจะทำให้ฉันถอนตัว?"

หลี่ชิงหว่านในตอนนี้ปล่อยวางทุกอย่างแล้ว เธอวางปากกาลงบนโต๊ะ "ถ้าให้ฉันเลือกระหว่างการโกหกเพื่อระดมทุนมาต่อลมหายใจ กับการได้รับมิตรภาพจากคุณ ฉันขอเลือกอย่างหลังดีกว่าค่ะ"

ทนายซ่งฟังออกว่านี่คือความในใจที่ออกมาจากใจจริงของหลี่ชิงหว่าน

เธอจึงลุกขึ้นยืน "ขอโทษทีค่ะ ฉันขอตัวไปโทรศัพท์สักครู่"

หลี่ชิงหว่านพยักหน้า "ได้ค่ะ งั้นเราออกไปรอข้างนอกนะคะ"

พูดจบ เธอก็เรียกสิงเฟยเฟยและพนักงานคนอื่นๆ ออกจากห้องประชุมเล็ก เพื่อเปิดพื้นที่ให้ทนายซ่งได้ใช้ความเป็นส่วนตัว

ในเชิงเหตุผล ทนายซ่งไม่ได้อยากลงทุนเลยแม้แต่น้อย แต่ความจริงใจของหลี่ชิงหว่านกลับได้ใจเธอไปเต็มๆ

ยิ่งโปรเจกต์นี้เป็นตัวที่เถาเจี๋ยแนะนำมาด้วย เธอยิ่งต้องถามความเห็นเขาให้แน่ชัด

เธอต่อสายโทรศัพท์ถึงเถาเจี๋ย รออยู่ครู่ใหญ่เขาก็รับสายด้วยน้ำเสียงหอบหายใจ

"รุ่นพี่ครับ มีอะไรเหรอครับ?"

"นายไปทำอะไรมา ทำไมหอบแบบนั้นล่ะ"

"ผมอยู่ที่ห้องสมุดครับ เพิ่งวิ่งออกมา" เถาเจี๋ยตั้งสติ "แล้วเป็นไงบ้างครับ คุยกันราบรื่นไหม?"

"คนน่ะดีมาก แต่ตัวธุรกิจแทบไม่มีจุดเด่นอะไรเลย จุดเด่นจุดเดียวที่มีก็ยังไม่ได้เริ่มทำด้วยซ้ำ จะให้ฉันลงทุนได้ยังไง?" ทนายซ่งตอบอย่างใช้เหตุผลสุดๆ เธอไม่มีทางยอมทำอะไรตามอารมณ์เพียงเพราะความชอบส่วนตัวแน่

"นักลงทุน… การลงทุนก็คือการลงทุนใน 'คน' ครับ ถ้ารากฐานคนดี ต่อให้ตัวโปรเจกต์จะธรรมดาไปบ้าง ก็ยังพอชดเชยกันได้"

"สรุปคือให้นายให้ฉันลงทุนสินะ?"

"ผมก็ยังต้องให้รุ่นพี่ตัดสินใจอยู่ดีครับ ผมแค่เสนอความคิดเห็นในมุมของผมเฉยๆ" เถาเจี๋ยไม่อยากก้าวก่ายการตัดสินใจของทนายซ่งจริงๆ จึงเลือกที่จะปล่อยให้เธอเป็นคนถือสิทธิ์ขาดอย่างเต็มที่

อีกอย่าง ในส่วนของหลี่ชิงหว่าน เขาแค่ไม่อยากออกหน้าเอง หากทนายซ่งไม่ตกลง เขาก็มีทางเลือกที่จะควักกระเป๋าตัวเองลงทุนแทนอยู่แล้ว

"คนอื่นเขาทำตัวยิ่งใหญ่เพื่อหญิงงาม แต่นายกลับยอมทุ่มเงินไม่อั้นเพื่อหญิงงาม เอาเถอะ วางใจได้เลย เรื่องนี้รุ่นพี่จัดการให้เอง" ทนายซ่งพูดจบก็วางสายทันทีโดยไม่รอให้เถาเจี๋ยได้ตอบอะไร

เธอเดินออกมาเรียกหลี่ชิงหว่านที่รออยู่หน้าห้องให้เข้ามา พร้อมกับเผยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า "คุณหลี่คะ ดูท่าทางคุณกับรุ่นน้องของฉันจะสนิทสนมกันดีจังนะคะ"

หลี่ชิงหว่านไม่คิดเลยว่าประโยคแรกที่เธอจะถามจะเป็นเรื่องความสัมพันธ์ของเธอกับเถาเจี๋ย ทำเอาเธอถึงกับประหม่าไปชั่วขณะ แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้ายอมรับ "เขาช่วยเหลือฉันไว้เยอะเลยค่ะ"

"งั้นฉันพูดตรงๆ เลยนะคะ ถ้าไม่ใช่เพราะรุ่นน้องของฉันถูกใจคุณ วันนี้เราสองคนคงเป็นได้แค่เพื่อนกัน แต่ก็นั่นแหละ… ใครใช้ให้ฉันเป็นคนตามใจเด็กคนนั้นกันล่ะ" ทนายซ่งส่ายหน้า "สองสิบล้านดอลลาร์ ภายในเที่ยงวันพรุ่งนี้ส่งรายละเอียดหุ้นที่คุณสามารถแบ่งขายให้ฉันมาได้เลย ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ก่อนเลิกงานวันพรุ่งนี้ เงินจะเข้าบัญชีคุณแน่นอนค่ะ!"

ปากเล็กของหลี่ชิงหว่านอ้าค้างเป็นรูปตัวโอ

สิงเฟยเฟยกระโดดตัวลอยขึ้นทันที พร้อมกับชกอากาศด้วยความดีใจ