บทที่ 55 เหตุไม่คาดฝัน

ซ่งลวี่เดินออกมาจากเฟิ่งชีมีเดียพลางใส่หูฟังบลูทูธคุยสายกับเถาเจี๋ยไปด้วย

"วันหลังเรื่องพรรค์นี้ไปหาคนอื่นนะยะ ฉันไม่มาคอยรับจ๊อบช่วยนายจีบสาวหรอก เรื่องตัวเองยังเอาตัวไม่รอดเลย ดันต้องมารับบทแม่สื่อจับคู่อีก"

"รุ่นพี่ครับ ลำบากคุณแล้วจริงๆ แต่ผมก็คิดว่าโปรเจกต์นี้มีแววรุ่ง ซอฟต์แวร์ไลฟ์สดแบบไร้คนของพวกเธอ ผมก็ส่งไปให้เพื่อนดูแล้ว เพิ่งตอบกลับมาเมื่อกี้ว่าใช้เวลาพัฒนาต่ออีกไม่นานก็น่าจะเสร็จ…"

เถาเจี๋ยเพิ่งได้รับข้อความตอบกลับจากจ้าวฉาน อีกอย่างเรื่องนี้ก็ปิดซ่งลวี่ไม่มิดอยู่แล้ว จึงยอมสารภาพตามตรง

"แหม พ่อหนุ่ม ไม่ใช่แค่คิดการใหญ่ธรรมดาๆ นะเนี่ย ลูกเล่นแพรวพราวเชียว ลงทุนให้ประธานสาวสวย ทางอ้อมก็ส่งยอดผลงานให้รักแรก แถมยังหลอกใช้แข้งขาแก่ๆ ของรุ่นพี่คนนี้ให้วิ่งเต้นหัวหมุนอีก นายมันหน้าหนาไร้เทียมทานจริงๆ"

ซ่งลวี่เปิดประตูขึ้นรถ "สุดสัปดาห์นี้ แม่ฉันชวนนายไปกินข้าวที่บ้าน จำไว้ด้วยล่ะว่าต้องช่วยพูดชมฉันบ้าง"

"รุ่นพี่วางใจได้เลยครับ ไว้ใจผมได้เลย" เถาเจี๋ยเคลียร์เรื่องหนักอกไปได้อีกเปลาะ อารมณ์กำลังดีจึงรับปากอย่างคล่องคอ

"นายพูดเองนะยะ ถ้าแม่เฉินเร่งให้ฉันแต่งงานขึ้นมา ฉันจะเอานายไปบังหน้านี่แหละ ถ้านายกล้าหักหน้าฉันล่ะก็ คอยดูเถอะว่าจะโดนอะไรบ้าง"

เถาเจี๋ย: "…"

เมื่อกี้ผมเพิ่งรับปากอะไรไปวะเนี่ย

ทำไมไม่จำสักที ปากก็ไม่มีหูรูดเอาซะเลย!

หลี่ชิงหว่านบอกเขาไว้ล่วงหน้าแล้วว่าคืนนี้ต้องอยู่ทำงานล่วงเวลา แน่นอนว่าเขารู้ความหมายของประโยคนี้ดี พูดง่ายๆ ก็คือไม่อยากให้เขาต้องไปเสียเที่ยว

เขานั่งขลุกอยู่ในห้องสมุดทั้งวัน แม้จะไม่ได้พกคอมพิวเตอร์ไป แต่สมองก็อัดแน่นไปด้วยเนื้อหาไม่น้อย

พอถึงมื้อเย็น พี่เหยี่ยวก็ขับรถมารับและมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านสไตล์ตะวันตกที่ถนนหย่งอันทันที

"ถงฮุ่ยไม่มากินข้าวเหรอ"

เมื่อเห็นว่าที่โต๊ะอาหารไร้เงาของแม่สาวน้อยคนนั้น เถาเจี๋ยก็ประหลาดใจเล็กน้อย

ยัยเด็กนี่น่ะนักกินตัวยงเต็มขั้น หลังจากได้ลิ้มรสมือของพี่หมาเข้าไป แม้แต่มื้อเช้ายังแจ้นมาขอแจมด้วย แต่วันนี้มื้อเย็นจัดเต็มขนาดนี้ เธอกลับไม่อยู่เสียอย่างนั้น

"เด็กคนนี้บอกว่าไม่ค่อยสบาย เมื่อเช้าก็ไม่เห็นหน้าเลย" พี่หมาหยิบผ้ากันเปื้อนขึ้นมาเช็ดมือ "พวกเราเป็นผู้ชายอกสามศอกกันหมด จะเดินดุ่มๆ เข้าไปหาก็ดูไม่ค่อยเหมาะ เลยรอปรึกษานายตอนกลับมานี่แหละว่าจะแวะไปดูหน่อยดีไหม"

เถาเจี๋ยคาดไม่ถึงว่าเขาไม่อยู่บ้านแค่วันเดียวจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น ข้าวปลาก็ไม่กินแล้ว เขาผุดลุกขึ้นทันที "ผมไปดูเอง พี่หมาช่วยห่อกับข้าวที่เธอชอบให้หน่อย เดี๋ยวผมเอาติดมือไปด้วย"

เขาขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบนห้อง ก่อนจะลงมารับกุญแจรถออดี้จากมือพี่เหยี่ยว "พวกพี่กินกันไปเถอะ ถ้าต้องการความช่วยเหลือเดี๋ยวผมโทรหา"

เถี่ยจู้ทำท่าจะลุกขึ้นตาม แต่กลับถูกสายตาของพี่หมาปรามไว้ จึงรีบนั่งลง "กินข้าวๆ กินกันเถอะ"

ออกจากบ้านมา เถาเจี๋ยก็มุ่งหน้าตรงไปยังอะพาร์ตเมนต์ใหม่ของถงฮุ่ยทันที

ทำเลและสภาพแวดล้อมของอะพาร์ตเมนต์แห่งนี้ถือว่าดีทีเดียว เดิมทีค่าเช่าเดือนละหกพัน แต่เถาเจี๋ยไม่อยากวุ่นวายเรื่องการจ่ายเงินทุกเดือน เลยควักกระเป๋าซื้อขาดเพื่อใช้เป็นหอพักให้เธอไปเลย

ห้องนี้เธอเป็นคนเลือกเอง แถมยังอยู่ไม่ไกลจากย่านยาเส่อและถนนหย่งอันอีกด้วย

ตอนย้ายเข้า พี่หมากับลูกน้องก็ช่วยเขาขนของมาส่งที่นี่เหมือนกัน

มาถึงแล้ว เถาเจี๋ยก็ตรงดิ่งไปเคาะประตูทันที

ถงฮุ่ยกำลังนอนกลิ้งเกลือกอยู่บนโซฟา พอได้ยินเสียงเคาะประตูก็ลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจเท่าไหร่ แต่พอชะโงกหน้าดูตาแมวแล้วเห็นว่าเป็นเถาเจี๋ยเท่านั้นแหละ เธอก็ลนลานขึ้นมาทันที

เธอกระโดดโหยงวิ่งปรู๊ดกลับไปที่โซฟาจนรองเท้าแตะกระเด็นไปคนละทิศละทาง

เธอกำลังป่วย… แต่ไม่ใช่ทางกายหรอกนะ เป็นโรคทางใจต่างหาก

ยิ่งคิดถึงเรื่องของหยางหลินก็ยิ่งกลุ้มใจ ตอนนี้ในโลกโซเชียล บัญชีที่ใช้ชื่อว่า "คุณแม่เลี้ยงเดี่ยวหลินหลิน" กำลังดังเปรี้ยง ภาพลักษณ์สาวสู้ชีวิตที่รับผิดชอบครอบครัวนั้นดูมั่นคงราวกับขุนเขาไท่ซาน

ในขณะที่ไอ้แฟนเก่าที่ถูกกล่าวหาว่าทิ้งลูกทิ้งเมียกลับถูกชาวเน็ตด่ายับจนไม่เหลือชิ้นดี

โดยเฉพาะพวก "นักเลงคีย์บอร์ด" ที่สถาปนาตัวเองเป็นผู้ผดุงความยุติธรรม ต่างพากันรุมสาดคำด่าสารพัดใส่ไอ้ผู้ชายที่ยังไม่ทันโผล่หน้ามาให้เห็น

ถึงไม่ได้ระบุชื่อแซ่ แต่ถงฮุ่ยดูออกว่าพวกนั้นกำลังด่าเถาเจี๋ยชัดๆ

เธอรู้ดีแก่ใจว่าความจริงมันไม่ได้เป็นแบบนั้น แต่ก็ไม่รู้จะออกหน้าแก้ต่างให้เถาเจี๋ยอย่างไรดี ถึงได้เครียดจนป่วยใจอยู่อย่างนี้ไง

แล้วจู่ๆ เถาเจี๋ยก็มาโผล่หน้าอยู่หน้าห้องแบบนี้ ทำเอาเธอตัวสั่นด้วยความประหม่า

ช่วงที่ผ่านมาที่ได้ใช้เวลาร่วมกัน ทำให้เธอเข้าใจตัวตนของเถาเจี๋ยมากขึ้น และยิ่งตระหนักว่าสิ่งที่หยางหลินเอาไปใส่ร้ายเขานั้น มันบิดเบือนจากความจริงขนาดไหน

ตอนที่ไปกินข้าวที่เพนต์เฮาส์วันนั้น ถึงเถาเจี๋ยจะเมาจนพูดจาไม่รู้เรื่อง แต่ความเสียใจที่เขาระบายออกมาน่ะของจริง ไม่ได้เสแสร้งแน่ๆ

ตอนนั้นที่เขาเผลอทำตัวล่วงเกินเธอ มันไม่ใช่ความตั้งใจหรอก เขาแค่เมาจนจำคนผิด

แถมเจ้าตัวยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่อย่างนั้นตลอดเวลาที่ผ่านมา เขาคงไม่คอยเว้นระยะห่างและทำตัวสุภาพกับเธอขนาดนี้หรอก

หยางหลินบอกว่าเขาเป็นไอ้ขี้แพ้? ตลกสิ้นดี คนไม่เอาถ่านที่ไหนจะสอบติดปริญญาโทมหาลัยดังอย่างเจียวทงได้

บอกว่าเขาไม่ดีกับเธอ… ถ้าไม่ดีจริง เขาจะยอมตรากตรำวิ่งส่งอาหารเพื่อหาเงินมาส่งเสียให้เธอไปเรียนคอร์สไฮโซทำไม

ส่วนที่หาว่าเขาไร้ความสามารถ ยิ่งเป็นเรื่องไร้สาระเข้าไปใหญ่

ถ้าคนไม่มีความสามารถ เขาจะบริหารสินทรัพย์ระดับร้อยล้านตั้งแต่อายุแค่นี้ได้ยังไงกัน

โชคดีชะมัดที่วันนั้นเธอไม่ได้เผลอพูดความจริงกับยัยนั่นไป ไม่อย่างนั้นคงไม่ได้เห็นธาตุแท้ที่น่ารังเกียจขนาดนี้แน่

ถงฮุ่ยได้แต่นั่งกอดเข่าทำตัวไม่ถูก ทันใดนั้น เสียงเรียกเข้าจากมือถือของเถาเจี๋ยก็ดังขึ้นพอดี

เมื่อกี้เขาได้ยินเสียงคนเดินในห้องชัดๆ แต่กลับไม่มีใครมาเปิดประตู เถาเจี๋ยเริ่มสงสัย แล้วเสียงโทรศัพท์ก็ดังแว่วออกมาจากข้างใน ก่อนจะถูกกดตัดสายทิ้งไป เขาที่ยืนอยู่หน้าประตูนี่ได้ยินชัดเต็มสองหู

พอนึกถึงตอนที่ถงฮุ่ยตั้งรหัสผ่านประตู เขาก็ลองกดตัวเลขชุดนั้นดู ประตูส่งเสียงหึ่งขึ้นมาเบาๆ ก่อนจะมีเสียง "ติ๊ด" ปลดล็อกสำเร็จ

ประตูเปิดออก ถงฮุ่ยที่คลุมผ้าห่มขนหนูอยู่บนโซฟาเบิกตากว้าง สบตาเข้ากับเถาเจี๋ยอย่างจัง

เธอก็ช่วยไม่ได้จริงๆ ห้องนี้เป็นห้องสตูดิโอขนาดใหญ่ ห้องนั่งเล่นกับห้องนอนมีแค่ฉากกั้นบังไว้ เธออยากจะหลบก็ไม่มีที่ให้ซ่อนแล้ว

"ฉันไม่เห็นว่าเธอจะดูเหมือนคนป่วยตรงไหนเลยนี่"

พอเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมาก เถาเจี๋ยก็โล่งอก ชูถุงอาหารที่ถือติดมือมาขึ้น "พี่โก่วบอกให้เอามาให้ ถ้าเธอไม่กิน ฉันเองก็ยังไม่ได้กินเหมือนกันนะ"

ถงฮุ่ยกระตุกยิ้มเจื่อนๆ แต่ลักยิ้มบนแก้มยังคงสะดุดตาเหมือนเดิม

"อยากพักก็บอกตรงๆ สิ ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่ให้หยุดซะหน่อย ฉันดูเป็นเจ้านายใจดำขนาดนั้นเลยเหรอ?"

ถงฮุ่ยรู้สึกตื้นตันจนเกือบจะร้องไห้ออกมา

ไม่ว่าในฐานะเพื่อนหรือเจ้านาย เถาเจี๋ยดีกับเธอและกลุ่มสี่คนนั้นจริงๆ ไม่ต้องพูดถึงเลย

ไม่ใช่แค่จ่ายเงินเดือนหนักมือเท่านั้น แต่เรื่องกินอยู่หลับนอนในชีวิตประจำวัน เขาก็ดูแลให้หมด แม้แต่งานเขาก็ปล่อยให้จัดการกันเอง ตลอดเดือนกว่าที่ผ่านมา ถึงพวกเธอจะส่งรายงานให้ตามปกติ แต่เขากลับไม่เคยมาจู้จี้สักคำ นี่ยังไม่นับรวมที่เธอได้เห็นหน้าหล่อๆ ของเขาจนอิ่มตาอิ่มใจอีกนะ เจ้านายแบบนี้ ต่อให้จุดตะเกียงส่องหาก็หาแทบไม่เจอ

พอได้ยินว่าเธอป่วย ก็ยังอุตส่าห์มาส่งข้าวถึงที่ โอ๊ยตายแล้ว!

ถงฮุ่ยซึ้งใจจนน้ำตาแทบจะไหลอยู่รอมร่อ

เถาเจี๋ยเห็นเดี๋ยวเธอก็ทำปากยู่ เดี๋ยวก็อยากจะยิ้ม เลยยกมือขึ้นลูบหัวเธอ "คิดอะไรอยู่น่ะ? เดี๋ยวร้องเดี๋ยวหัวเราะ ถ้าเกิดที่บ้านเธอโทรมาตอนนี้ ฉันอธิบายไม่ถูกขึ้นมาจะทำยังไง"

พูดพลางแกะถุงอาหาร หยิบกับข้าวหลายอย่างที่นำมาด้วย วางลงบนโต๊ะกาแฟตรงหน้าเธอ

จังหวะที่กำลังจัดของ ถงฮุ่ยก็ได้ยินเสียงริงโทนโทรศัพท์ดังขึ้น

แล้วนั่นก็เป็นสายจากที่บ้านเธอจริงๆ เสียด้วย

ถงฮุ่ยลนลานกดรับสาย แต่ดันลืมไปว่ากล้องหน้าหันไปทางเถาเจี๋ยพอดี ทำให้เห็นเขาเต็มสองตา

เธอรีบหันกล้องหนี แต่ก็สายไปเสียแล้ว

"ฮุ่ยฮุ่ย นั่นใครน่ะ?"

ในวิดีโอ แม่ของถงฮุ่ยอ้าปากค้าง นึกไม่ถึงว่าแค่นอนไม่หลับเลยอยากโทรมาดูลูกสาว จะกลายเป็นว่าได้เจอเรื่องน่าตื่นเต้นเข้าให้

"เอ่อ… นี่… นี่คือเจ้านาย… เจ้านายของหนูค่ะ" ถงฮุ่ยหลับตาปี๋

คราวนี้จบเห่กันพอดี!

ปากกาแท้ๆ เจ้านายคนนี้ เรื่องดีไม่เคยแม่น แต่เรื่องซวยๆ นี่แม่นนัก คราวนี้อธิบายให้ตายยังไงก็ฟังไม่ขึ้นแน่ๆ