บทที่ 56 ความเข้าใจผิด

ถึงจะเห็นเพียงแวบเดียว แต่ความดูดีมีสไตล์ แถมยังตัวสูงโปร่งหล่อเหลาของเถาเจี๋ยก็ปิดไม่มิดเลยจริงๆ

บ้านของถงฮุ่ยอยู่ในเมืองระดับสองของมณฑลลู่ตง ฐานะทางบ้านไม่ถึงกับรวย แต่ก็ถือว่าพอมีอันจะกิน ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถฝากฝังให้เธอได้งานที่ธนาคารตั้งแต่เพิ่งเรียนจบ แถมยังซื้อรถโฟล์กเต่าให้เธอขับได้หรอก

ถึงอย่างนั้น ก็นับว่าแทบจะควักเงินเก็บทั้งชีวิตออกมาเลยทีเดียว

โชคดีที่พ่อแม่มีการงานมั่นคง สิ่งเดียวที่ยังห่วงอยู่ก็คือเรื่องหาคู่ให้ลูกสาว

รู้กันดีอยู่แล้วว่าถงฮุ่ยเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย ทั้งสองคนแก่จึงแทบไม่ต้องเป็นห่วงอะไร

แถมยังรู้ว่าเธอพยายามอย่างหนักเพื่อให้ได้แต่งงานกับคนที่ดี จึงคิดว่าคนที่เธอเลือกเองต้องถูกใจพวกเขาแน่นอน ที่ผ่านมาเลยไม่ได้เข้าไปก้าวก่ายอะไรมาก

แต่พอเห็นตัวเป็นๆ คาตาแบบนี้ จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นต่อไปก็คงไม่ได้แล้ว

รู้ว่าลูกสาวขี้อาย แม่จึงไม่ได้พูดจี้ใจดำตรงๆ

"จ้าๆ เจ้านายก็เจ้านาย แล้วเจ้านายลูกอายุเท่าไหร่แล้วล่ะ?"

ถงฮุ่ยรู้ว่าแม่เข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ของทั้งสองคนเข้าแล้ว ใบหน้าพลันแดงก่ำไปหมด ทว่าท่าทางแบบนั้นกลับยิ่งทำให้แม่มั่นใจว่านี่แหละคือแฟนของลูกสาวชัวร์ๆ

"ดูเด็กคนนี้สิ แม่ก็แค่ถามดูเฉยๆ จะอายอะไรกัน"

"แม่… เป็นเจ้านายหนูจริงๆ ค่ะ เขา…เขายังเรียนอยู่เลยนะ"

"อ๋อ ยังเรียนอยู่เหรอ เรียนน่ะดีแล้ว ต้องเรียนให้สูงๆ สมัยนี้จบมหา'ลัยธรรมดาจะไปหางานดีๆ ทำได้ยังไง"

ถงฮุ่ยพูดจบก็ชะงักกึก นี่ฉันยิ่งอธิบายยิ่งไปกันใหญ่แล้วไม่ใช่หรือไงเนี่ย

"บ้านอยู่ที่ไหน? ตกลงจะปักหลักที่เซินตูเลยหรือเปล่า? แล้วซื้อบ้านหรือยังล่ะ?"

"แม่คะ… เลิกถามเยอะสักทีได้ไหม"

"จ้าๆ ไม่ถามก็ได้ ไม่ซื้อก็ไม่เป็นไรหรอก แม่กับพ่อยังหาเงินไหว เดี๋ยวค่อยๆ ช่วยกันเก็บ มันก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้สักหน่อย…"

ถงฮุ่ยรีบกดปิดกล้องและลำโพงทันที แถมยังเอามือป้องไมค์ไว้อีกชั้น เธอหันมามองเถาเจี๋ยด้วยสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะขยับปากบอกโดยไร้เสียงว่าขอโทษ "ฉันไม่ได้ตั้งใจนะ"

เถาเจี๋ยเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะเจอเรื่องแบบนี้ ถ้าเป็นเมื่อก่อน… ขืนหยางหลินโทรมาจี้ถามแบบนี้ เขาคงเลือกที่จะหลบหน้าแน่นอน งานการก็ยังไม่มีทำ จะเอาหน้าไปสู้ใครเขาได้?

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว เขามีพร้อมทุกอย่าง แม้แต่ลูกคุณหนูตัวท็อปในเซินตูเขายังกล้าชนตรงๆ แล้วจะไปกลัวอะไรอีก?

แต่กับรายนี้มันคนละเรื่องกัน… ก็นี่ไม่ใช่แฟนผมสักหน่อย เล่นเอาผมรู้สึกว่าวิชาที่ฝึกมา แทบไม่มีที่ให้ปล่อยของเลยแฮะ

นึกสนุกขึ้นมา ผมเลยแกล้งยื่นมือไปหาถงฮุ่ย

"ทำอะไรน่ะ?" ถงฮุ่ยรีบเอาโทรศัพท์ไปไว้ข้างหลังทันที เหมือนจะรู้ทันว่าผมคิดจะทำอะไร ดวงตากลมโตคู่สวยนั่นเบิกกว้างขึ้น

"ผมก็แค่จะทักทายคุณแม่คุณสักหน่อย ไม่ทักทายเลยเดี๋ยวจะหาว่าเสียมารยาท" ผมเก็บขยะเสร็จก็ขยับตัวเข้าไปใกล้ ก่อนจะยื่นแขนยาวไปแย่งโทรศัพท์ที่เธอซ่อนไว้

ถงฮุ่ยลนลานทันที รีบพุ่งตัวเข้ามาหมายจะแย่งคืน "ห้ามพูดอะไรมั่วซั่วนะ…"

ผมกดรับสาย เห็นคุณแม่อายุยังน้อยที่ดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดีกำลังถือโทรศัพท์อยู่ ผมจึงกล่าวทักทาย "สวัสดีครับคุณแม่ ผมเถาเจี๋ยครับ"

"จ้า… เถาเจี๋ยสินะ แล้วไปรู้จักกับเสี่ยวฮุ่ยได้ยังไงล่ะจ๊ะ?" คุณแม่ของถงฮุ่ยไม่ได้ถามเจาะจงมากนัก แต่ก็พยายามล้วงข้อมูลอย่างเนียนๆ

"พอดีผมไปทำธุระที่ธนาคารที่เขาทำงานอยู่น่ะครับ ก็เลยรู้จักกัน" ผมตอบไปตามความจริง

"อ๋อ… บังเอิญจัง แล้วเรียนที่ไหนล่ะจ๊ะ?"

"มหาวิทยาลัยเจียวทงครับ ปริญญาโทคณะคณิตศาสตร์ เพิ่งติดปีนี้เลยครับ"

"ดีจ้ะ โรงเรียนดีนะ อนาคตไกลแน่นอน" แม่ของถงฮุ่ยยิ่งมองก็ยิ่งถูกใจ ไม่ต้องพูดถึงเรื่องหน้าที่การงานหรอก แค่หน้าตาดูดีเหมาะสมกันแบบนี้ก็กินขาดแล้ว

"ถ้าทุกอย่างราบรื่น อีกสองปีก็จบครับ ช่วงนี้เลยยังไม่ได้วางแผนเลยว่าจะไปทำอะไรต่อ"

"ไม่ต้องรีบจ้ะ เสี่ยวฮุ่ยเขาก็ไม่ได้เรียนแล้ว อีกอย่างนโยบายสมัยนี้ก็ดี จะทำอะไรก็ไม่ติดขัดหรอก" คุณแม่ยิ้มจนตาหยี "ถ้าพวกเธอไม่รีบ ก็แค่ระวังเรื่องความปลอดภัยกันหน่อยนะ แต่ก็ไม่เป็นไรหรอก ถ้าเกิดมีข่าวดีอะไรขึ้นมา ปีหน้าแม่ช่วยฝากฝังให้ได้นะ…"

ถงฮุ่ยถึงกับไปไม่เป็น เพิ่งจะคุยกันได้แค่สองประโยค ทำไมถึงกลายเป็นเรื่องนโยบายและเรื่องฝากฝังไปได้…

"ไม่เป็นไรหรอกครับ พวกเราโตกันแล้ว ดูแลตัวเองได้ คุณน้ากับคุณลุงรักษาสุขภาพด้วยนะครับ" ผมรู้อยู่เต็มอกว่าท่านหมายถึงอะไร เลยรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

"มีน้ำใจแบบนี้ก็ดีแล้ว ขอแค่พวกเธอมีความสุขก็พอ… จริงสิ นี่หอพักของพวกเธอหรือจ๊ะ?"

"ไม่ใช่ครับ นี่คอนโดผมเอง ถงฮุ่ยเขาพักอยู่ที่นี่น่ะครับ พื้นที่อาจจะเล็กหน่อย เป็นแบบหนึ่งห้องนอน"

"อ้าว… ซื้อเลยเหรอ? แพงน่าดูเลยนะเนี่ย บ้านในเซินตูราคาไม่เบาเลย ไว้เดี๋ยวส่งเลขบัญชีมาให้ทางนี้หน่อยนะ น้ากับลุงพอจะเก็บหอมรอมริบได้เดือนละหมื่นกว่าๆ ช่วยอะไรมากไม่ได้ แต่ก็คงพอช่วยโปะค่าผ่อนธนาคารให้ได้บ้าง"

หน้าของถงฮุ่ยแดงก่ำไปหมด เพิ่งจะคุยกันได้ไม่กี่คำก็จะช่วยผ่อนธนาคารให้เสียแล้ว ถ้าไม่รู้ว่าแม่ทำงานในหน่วยงานรัฐ คงนึกว่าเป็นพวกแก๊งคอลเซ็นเตอร์ระดับตัวท็อปไปแล้ว

"ไม่มีหนี้กู้ยืมหรอกค่ะ จ่ายสดเต็มจำนวน!" ถงฮุ่ยตะโกนแทรกขึ้นมา แต่เธอก็รู้สึกว่าสิ่งที่พูดไปมันไม่ได้ช่วยอธิบายสถานะความสัมพันธ์ของเราเลยสักนิด

แม่ของเธอยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม "ถึงไม่มีหนี้ ก็ไม่ได้แปลว่าไม่ต้องใช้เงินนี่นา เอาแบบนี้แล้วกันนะเถาเจี๋ย พรุ่งนี้เธอไปเลือกรถสักคันเถอะ รถของเสี่ยวฮุ่ยมันไม่เหมาะกับผู้ชายขับหรอก เดี๋ยวอาซื้อให้คันหนึ่ง…"

ถงฮุ่ย: …

ผมเองก็เริ่มรู้สึกว่าเรื่องที่ล้อเล่นกันไปมันเริ่มบานปลายใหญ่โต เลยรีบปฏิเสธ "คุณน้าครับ ไม่ต้องหรอกครับ ผมมีรถแล้ว"

"งั้นฐานะทางบ้านก็คงดีสินะ แล้วคุณพ่อคุณแม่อยู่ในเซินตูด้วยหรือเปล่าจ๊ะ?"

"เปล่าครับ บ้านเกิดผมอยู่เมืองซิ่วเฉิง มณฑลเหลียวเป่ย คุณพ่อคุณแม่ทำนาอยู่ที่นั่นครับ"

"อ๋อ… ถ้าต้องอยู่คนเดียวแบบนั้นคงลำบากแย่เลยสินะ" คุณแม่ยิ่งรู้สึกพอใจหนักเข้าไปใหญ่ แบบนี้ถ้าลูกสาวแต่งเข้าบ้านไป ก็จะได้ไม่ต้องรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเพราะฐานะทางบ้านแตกต่างกันเกินไป

ในอีกมุมหนึ่ง มันก็ยิ่งพิสูจน์ให้เห็นว่าเถาเจี๋ยเป็นคนที่มีความสามารถมากแค่ไหน

"แต่วางใจเถอะนะ ลุงกับอาเองก็ยังทำงานไหวอีกหลายปี คงไม่ปล่อยให้พวกเธอไม่มีที่พึ่งหรอก ถ้าเกิดการแข่งขันในเมืองใหญ่ที่นี่มันหนักเกินไป จะย้ายกลับบ้านก็ไม่เป็นไรนะ…"

ถงฮุ่ยยกมือขึ้นปิดหน้า เธอไปต่อไม่ถูกแล้ว

ผมเองก็เริ่มจะรับมือกับ "ความกระตือรือร้น" ของท่านไม่ไหว สุดท้ายเลยต้องหาเรื่องอ้างว่าถงฮุ่ยยังไม่ได้กินข้าว เดี๋ยวกับข้าวจะเย็นชืดเอาเสียก่อน ถึงค่อยวางสายไปได้

ผมมองถงฮุ่ยที่นอนเอาผ้าห่มคลุมโปงอยู่บนโซฟา ก่อนจะวางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวเธอ "ผมแค่กะจะล้อเล่นนิดหน่อยเอง ใครจะคิดล่ะว่าหลังๆ มันจะอธิบายให้เข้าใจยากขนาดนี้…"

ถงฮุ่ยกระชากผ้าห่มออกแล้วพุ่งตัวเข้าใส่ ก่อนจะเอาผ้ามาคลุมหัวผมไว้ "ไอ้คนบ้า! อยากล้อเล่นนักใช่ไหม! อยากจะแกล้งนักใช่ไหม!"

"โอ๊ย! ผมผิดไปแล้ว! ยอมแล้วครับ! ผมผิดไปแล้วจริงๆ!"

ผมถูกผ้าคลุมจนมองไม่เห็นอะไรเลย แถมยังเจอท่าไม้ตายจี้เอวของถงฮุ่ยเข้าไปอีก ผมนี่สู้ไม่ได้เลย ทำได้แค่ขดตัวให้เล็กลงเพื่อลดพื้นที่โดนโจมตีเท่านั้น

สุดท้ายทนรับการโจมตีไม่ไหว ผมเลยตัดสินใจรวบตัวเธอแล้วพลิกกดลงไปใต้ร่าง…

จู่ๆ ถงฮุ่ยก็แน่นิ่งไป ผมนึกว่าทำเธอเจ็บ เลยรีบดึงผ้าที่คลุมหัวออก แต่กลับเห็นเธอกำลังจ้องมาที่ผมด้วยดวงตาสีดำสนิทคู่นั้น

"เธอ…"

ถงฮุ่ยแยกเขี้ยวเล็กๆ ใส่ผม ดูท่าทางจะแค้นจัดจริงๆ

เขาจงใจชัดๆ! อาศัยแค่หน้าตาหล่อเหลาก็หลอกได้กระทั่งผู้ใหญ่!

ตอนแรกถ้าพูดจากันดีๆ ก็คงเคลียร์เรื่องเข้าใจผิดได้แล้ว แต่นี่เขากลับเฉไฉเปลี่ยนเรื่องไปเรื่อย จนทำให้น้ำยิ่งขุ่นกว่าเดิม

ตอนนี้ต่อให้เธอโทรกลับไปอธิบายความจริง ที่บ้านก็คงไม่มีใครเชื่อแล้ว

ในเมื่อนายไม่จริงใจกับฉันก่อน ก็อย่าหาว่าฉันร้ายทีหลังแล้วกัน!

ถงฮุ่ยคว้าคอผมแล้วกระชากเข้ามาหาตัวอย่างแรง ก่อนจะหลับตาปี๋แล้วประกบปากลงมาโดยไม่ลังเล

โป๊ก! ผมไม่ได้ทันตั้งตัว ส่วนถงฮุ่ยก็ไร้เดียงสาเรื่องแบบนี้สิ้นดี

ทั้งสองคนจูบกันก็จริง แต่สิ่งแรกที่ปะทะกันกลับเป็นฟันขาวๆ ที่กระแทกกันดังโป๊ก

ผมร้องอุทานในลำคอ ตั้งใจจะผละขึ้นมาดูว่าเธอเจ็บตรงไหนไหม แต่เธอกลับกอดผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย

ถงฮุ่ยเองก็น่าจะเจ็บเหมือนกัน แต่เธอกลับกัดฟันทนไม่ยอมคลายอ้อมกอด เพราะถ้าปล่อยไปตอนนี้ เธอคงไม่มีความกล้าพอที่จะทำแบบนี้เป็นครั้งที่สองแน่ๆ

ต่อให้ไม่เคยกินเนื้อหมู แต่อย่างน้อยก็เคยเห็นหมูวิ่งนี่นา! ซีรีส์รักพวกนั้นที่ดูมาก็ไม่ได้ดูเปล่าๆ เสียหน่อย เอาเถอะ ในเมื่อหน้าแนบชิดกันขนาดนี้แล้ว ที่เหลือก็ค่อยๆ คลำทางเอาละกัน…

เอาเข้าจริงไม่ใช่ว่าผมจะผลักเธอออกไม่ได้ แต่ใครมันจะไปใจร้ายลงคอกับแม่สาวน้อยน่ารักอย่างถงฮุ่ยกันล่ะ?

ผมเริ่มหายใจกระชั้น "เธอแน่ใจนะ? อื้อ…"

ริมฝีปากของผมถูกเธอขบกัดเข้าให้ สติสัมปชัญญะของผมเริ่มเตลิดจนคิดอะไรไม่ออกอีกต่อไป ได้แต่เอียงองศาหน้าเล็กน้อยแล้วจูบตอบเธอกลับไป

ริมฝีปากที่ประกบแนบแน่นทำให้สติสัมปชัญญะของผมเตลิดเปิดเปิงไปหมด ผมเอียงหน้าปรับองศาเล็กน้อยแล้วจูบตอบเธออย่างดูดดื่ม

เสียงครางหวานแผ่วเบาดังเล็ดลอดออกมา บรรยากาศภายในห้องอบอวลไปด้วยความหวามไหว