บทที่ 57 หนี้รักยากจะชดใช้

จ้าวฉานออกจะบอบบาง ส่วนหลี่ชิงหว่านก็น่าทะนุถนอม ตรงกันข้ามกับถงฮุ่ยที่แม้ภายนอกดูอ่อนหวานเรียบร้อย แต่กลับมีความทรหดอดทนที่สุด

ผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนยาวนาน ทั้งสองถึงได้หลับสนิทไป

วันรุ่งขึ้นตอนตื่นนอนก็เกือบเที่ยงแล้ว เถาเจี๋ยถูกจูบจนตื่น พอลืมตาก็เห็นว่าเธอกำลังจุ๊บแก้มเขาเบาๆ ถี่ๆ เหมือนแมลงปอแตะผิวน้ำ

พอเห็นเขาลืมตา ถงฮุ่ยก็ชะงักไปนิด ลักยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้า ก่อนจะมุดตัวหนีลงไปในผ้าห่มอย่างว่องไว

เมื่อคืนไม่มีใครได้กินข้าวสักคน แถมยังผ่านศึกหนักมาด้วย ท้องไส้จึงหิวกิ่วจนแทบติดกระดูกสันหลังตั้งนานแล้ว

โชคดีที่ถึงแม้คอนโดห้องนี้จะเล็ก แต่เพื่อเป้าหมายที่จะแต่งเข้าบ้านคนรวย ถงฮุ่ยจึงฝึกปรือวิชาแม่บ้านแม่เรือนครบเครื่องไว้ไม่น้อย

อุปกรณ์ในครัวมีพร้อมสรรพ

เถาเจี๋ยจึงกะว่าจะเอาของกินที่ซื้อมาเมื่อวานไปอุ่น แต่กลับโดนเธอกดตัวให้นอนอยู่บนเตียง

พอมองดูเธอที่แม้จะเดินเหินไม่ค่อยสะดวก แต่ผูกผ้ากันเปื้อนลายดอกทำตัวเป็นแม่ครัวตัวน้อยอย่างมีความสุข ในใจเขาก็พลอยรู้สึกอิ่มเอมอย่างบอกไม่ถูก

หลี่ชิงหว่านไม่เคยให้สัญญาอะไรกับเขา จนถึงตอนนี้ก็มองเขาเป็นแค่คู่ขาไว้คลายเครียด เธอไม่มีแม้แต่อารมณ์จะมีความรัก ในหัวคิดแต่เรื่องจะเอาชีวิตรอดยังไง และเฝ้ารอวันที่ตระกูลหลี่ล่มจมถึงจะยอมรามือ

ส่วนจ้าวฉานนั้นอ่อนโยน แต่ไม่ใช่แค่ต้องผ่านด่านครอบครัวเธอเท่านั้น แม้แต่ด่านครอบครัวของเขาเองก็ผ่านยาก

ตอนนั้นแม่ของจ้าวฉานอยากให้เขาตัดใจ ถึงขั้นปล่อยข่าวใส่ร้ายเขาไปทั่วทั้งอำเภอ แถมยังด่าทอว่าเขาไม่เจียมกะลาหัว คิดแต่จะเกาะคนรวยชุบมือเปิบ…

เรื่องพวกนี้เขายกโทษให้ได้ แต่พ่อแม่ที่มองเขาเป็นดั่งแก้วตาดวงใจมาตลอดคงยากที่จะคลายปมในใจนี้ลง

ส่วนถงฮุ่ย นอกจากจะน่ารักสดใสแล้ว แม่ของเธอยังมีเหตุผลและเข้าใจโลกมากกว่า ซึ่งตรงสเปกของพ่อแม่เขามากกว่าเห็นๆ

เพียงแต่สถานการณ์ของเขาตอนนี้ ไม่ว่าจะให้ปล่อยมือจากใคร ก็เป็นทางเลือกที่ยากเกินไปทั้งนั้น

ในเมื่ออนาคตยังมาไม่ถึง แล้วจะไปกังวลล่วงหน้าให้เหนื่อยทำไม?

ลงทุนเปิดบริษัทให้จ้าวฉานไปแล้ว ช่วยหลี่ชิงหว่านผ่านพ้นวิกฤตแล้ว คนที่เขาติดค้างมากที่สุดในตอนนี้กลับกลายเป็นถงฮุ่ยที่กำลังฮัมเพลงอย่างร่าเริงพลางควงทัพพีด้ามยาวเล่นราวกับกำลังแสดงกายกรรมอยู่ตรงหน้า

หลังจากกินข้าวเสร็จ เถาเจี๋ยก็ช่วยเก็บกวาดจานชาม

"สองวันนี้พักผ่อนให้เต็มที่นะ ไม่ต้องออกไปไหนแล้ว เย็นนี้เดี๋ยวแวะซื้อข้าวมาให้"

ถงฮุ่ยขานรับ "อื้อ"

ในใจไม่อยากให้เขาไปเท่าไหร่ แต่ก็รู้ว่าเขามีธุระ จึงยอมตอบรับแต่โดยดี

เขาเอื้อมไปลูบหัวเธอ แต่ถงฮุ่ยกลับคว้ามือเขาไปแนบกับแก้ม ผิวใสเต่งตึงเปี่ยมไปด้วยคอลลาเจน โดยเฉพาะลักยิ้มจางๆ คู่นั้นที่ทำให้คนมองเคลิบเคลิ้มได้ไม่ยาก

แต่ก็ช่วยไม่ได้ วันนี้เฟิ่งชีมีเดียมีเซ็นสัญญาร่วมทุน เมื่อกี้ทนายซ่งเพิ่งส่งข้อความมาขู่ว่าถ้าเขาไม่ไป เธอจะไม่ยอมเซ็นสัญญาเด็ดขาด

"จริงสิ ต่อไปถ้าจะซื้อบ้าน ให้ใช้ชื่อเธอทั้งหมดนะ" เถาเจี๋ยนึกขึ้นได้เลยกำชับเธอ

ถงฮุ่ยชะงักไป

"คะ?"

"จะ 'คะ' อะไรเล่า ยังไงใช้ชื่อใครก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละ เวลาส่วนใหญ่ฉันต้องอยู่ที่มหาลัย จะได้ไม่ต้องให้เธอวิ่งวุ่นตามหาฉันมาเซ็นเอกสารทุกครั้งที่ซื้อบ้านไง" แม้จะไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เขาก็คิดว่าควรปฏิบัติต่อทุกคนให้เท่าเทียมกันไว้ก่อนจะดีกว่า

"คุณไม่กลัวฉันหลอกเอาเงินเหรอคะ?" ถงฮุ่ยแปลกใจไม่น้อย ถ้าแค่ยกคอนโดเล็กๆ ให้สักห้อง เธอก็พอรับได้

แต่ถ้าจะโอนบ้านทั้งหมดให้เป็นชื่อเธอจริงๆ เธอกลับรู้สึกหวั่นใจขึ้นมา

อย่าลืมสิว่า เธอเคยบอกเถาเจี๋ยไปตั้งนานแล้วว่าตัวเองไปลงเรียนคอร์สไฮโซพวกนั้นเพื่อจุดประสงค์อะไร

แล้วทำไมเขาถึงยังไว้ใจเธอขนาดนี้?

ถงฮุ่ยรู้ดีว่าเถาเจี๋ยไม่ได้แกล้งลองใจเธอแน่ๆ เพราะเวลาใครพูดด้วยความจริงใจ เธอสัมผัสได้เสมอ

"ยังไงมันก็เป็นของเธออยู่แล้ว จะต้องหลอกไปทำไม? อีกอย่าง ฉันเลี้ยงง่ายจะตาย เธอคงไม่แล้งน้ำใจถึงขนาดไม่ยอมแบ่งข้าวให้ฉันกินหรอกมั้ง?"

เมื่อเห็นเถาเจี๋ยแกล้งทำหน้าตาน่าสงสาร ถงฮุ่ยก็อดหัวเราะไม่ได้ "อันนั้นก็ต้องดูอารมณ์ฉันก่อนนะคะ"

ความสัมพันธ์ที่ก้าวหน้าไปอีกขั้น ทำให้เธอเริ่มมีความมั่นใจในฐานะเจ้าของบ้านขึ้นมาบ้าง แต่แล้วก็เปลี่ยนกลับมาทำตัวเป็นเด็กสาวเหมือนเดิม "เรื่องของเรา… อย่าเพิ่งบอกพี่หมากับคนอื่นได้ไหมคะ?"

"ทำไมล่ะ?" เถาเจี๋ยไม่ค่อยเข้าใจ ถ้าเป็นคนอื่นคงอยากป่าวประกาศให้โลกรู้จะแย่ แต่เธอกลับไม่อยากให้ใครรู้

"โธ่ เอาเป็นว่าอย่าเพิ่งบอกแล้วกันค่ะ" ถงฮุ่ยรู้สึกว่าการปฏิบัติตัวแบบตอนนี้มันสบายใจกว่า หากคนพวกนั้นรู้ว่าสถานะของเธอเปลี่ยนไป บรรยากาศคงจะไม่ผ่อนคลายแบบนี้อีก

"ตามใจเธอ" เถาเจี๋ยไม่ได้ติดใจอะไร เขาไม่เคยเสแสร้งทำตัวเป็นสุภาพบุรุษต่อหน้าพวกพี่หมาอยู่แล้ว ยิ่งถงฮุ่ยเป็นฝ่ายขอเอง เขาก็ยิ่งไม่มีปัญหา

พอเดินออกมาจากคอนโด รถของพี่เหยี่ยวก็มาถึงพอดี อีกฝ่ายไม่ได้พูดถึงเรื่องเมื่อวานเลย พอถามเถาเจี๋ยจนแน่ชัดว่าจะไปไหนก็ออกรถทันที

ปกติรถที่เถาเจี๋ยนั่งจะเป็นรถออดี้ ถ้าใครถามก็บอกปัดไปว่าเป็นรถเรียกผ่านแอปได้ง่ายๆ ส่วนคูลินันนั้นดูจะเอิกเกริกเกินไปหน่อย

เมื่อมาถึงเฟิ่งชีมีเดีย ก็เห็นป้ายผ้าแขวนอยู่หน้าประตูว่า "ขอแสดงความยินดีกับการเป็นพันธมิตรระหว่างผานสืออินเวสต์เมนต์และเฟิ่งชีมีเดีย"

เดิมทีทนายซ่งให้เวลาตัดสินใจถึงก่อนเที่ยงวันนี้ แต่หลังจากนอนคิดมาทั้งคืน หลี่ชิงหว่านก็ตัดสินใจได้ตั้งแต่เช้าตรู่

เธอยอมสละหุ้น 49% ของเฟิ่งชีมีเดียเพื่อระดมทุน ส่วนเรื่องจำนวนเงินลงทุน ทนายซ่งสามารถเคาะได้ตามใจชอบเลย

พอเห็นอีเมลที่หลี่ชิงหว่านส่งมา ทนายซ่งก็ไม่คิดว่าเธอจะไม่โลภขนาดนี้ จึงตอบตกลงทันที แถมยอดเงินลงทุนก็ไม่ได้เปลี่ยน ยังคงเป็นยี่สิบล้านดอลลาร์ตามเดิม ซึ่งทำให้มูลค่าตลาดของเฟิ่งชีมีเดียพุ่งทะยานขึ้นไปแตะสี่สิบล้านดอลลาร์ในพริบตา

การตัดสินใจตอบรับแบบนี้ หลี่ชิงหว่านคิดทบทวนมาอย่างรอบคอบแล้ว

เดิมทีเธอถือหุ้นในเฟิ่งชีมีเดียอยู่ 99% และมีสิงเฟยเฟยเป็นผู้ตรวจการถือหุ้นอยู่อีก 1%

ตอนนี้เธอแบ่งออกไปเกือบครึ่งหนึ่ง เมื่อรวมหุ้นของสิงเฟยเฟยเข้าไปด้วย เธอก็ยังคงมีอำนาจควบคุมบริษัทอยู่เหมือนเดิม

ถ้าให้มากกว่านี้ เธอก็กลัวว่าจะถูกเฉดหัวไล่ออกจากบริษัทตัวเอง

ตอนแรกเธอคิดจะปรึกษาเถาเจี๋ยเหมือนกัน แต่ก็กลัวว่าเขาจะลำบากใจในการวางตัวคนกลาง

เธอรู้ดีว่าการประเมินมูลค่าโดยรวมของเฟิ่งชีมีเดียไม่เกินยี่สิบล้านดอลลาร์ด้วยซ้ำ ดังนั้นเงินลงทุนที่ทนายซ่งในนามตัวแทนของผานสือจะลงให้เท่าไหร่ เธอจึงยกอำนาจการตัดสินใจให้ฝ่ายนั้นไปเลย

นึกไม่ถึงว่าทนายซ่งที่ดูเป็นคนคุยยากในความคิดของเธอ จะตอบตกลงอย่างง่ายดายโดยไม่แม้แต่จะต่อรองยอดเงินลงมาเลยสักนิด

ข่าวเรื่องการระดมทุนสำเร็จแพร่สะพัดไปอย่างรวดเร็ว บรรยากาศทั่วทั้งเฟิ่งชีมีเดียเต็มไปด้วยความชื่นมื่นยินดี

ในการประชุมเช้า หลี่ชิงหว่านได้ประกาศข่าวดีนี้ และไม่ลืมที่จะเอ่ยเป็นพิเศษว่าทั้งหมดนี้เป็นความดีความชอบของเพื่อนเธอ

ดังนั้นพอเห็นเถาเจี๋ยเดินเข้ามา เหลียงอี้ที่ยิ้มแก้มแทบปริมาทั้งวันก็อดไม่ได้ที่จะพุ่งเข้าไปกอดเขา

"คุณเถา คุณเก่งสุดยอดไปเลยค่ะ! ถ้าประธานหลี่ไม่บอก ฉันไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าคุณจะร้ายกาจขนาดนี้" การกระทำของเหลียงอี้เหมือนจุดชนวนให้คนในเฟิ่งชีมีเดียตื่นตัว พากันเรียงคิวเข้ามาขอกอดเถาเจี๋ยกันยกใหญ่ แม้แต่พี่รปภ.ก็ยังไม่เว้น

"อยากกอดก็กอดไปสิ มองฉันทำไมล่ะ?" หลี่ชิงหว่านส่งเสียงฮึในลำคอเมื่อเห็นสิงเฟยเฟยแอบมองเธอเป็นระยะ

"เธอพูดเองนะ ฉันไม่ได้คิดจะเอาเปรียบเธอหรอก" สิงเฟยเฟยพูดจบก็พุ่งเข้าไปสวมกอดเถาเจี๋ยด้วยคน เพียงแต่ผละออกอย่างรวดเร็ว วางตัวสำรวมกว่าพวกเด็กสาวฝ่ายปฏิบัติการและธุรการอยู่บ้าง

ในที่สุด เถาเจี๋ยที่ได้รับการต้อนรับเยี่ยงวีรบุรุษก็เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่ชิงหว่าน เธอสวมกอดเขาเบาๆ ทว่าน้ำเสียงตัดพ้อที่กระซิบข้างหูทำเอาเขาถึงกับใจสั่นขึ้นมานิดๆ

"ฟินเลยล่ะสิ?"

เถาเจี๋ย: …

หนี้รักนี่มันจัดการยากจริงๆ พับผ่า ทั้งที่เธอเป็นคนจัดฉากความวุ่นวายนี้ขึ้นมาเองแท้ๆ แต่สุดท้ายความผิดดันมาตกอยู่ที่เขาซะงั้น

"เดี๋ยวค่อยทำให้เธอฟินกว่านี้อีก" ถ้าไม่โต้กลับก็คงไม่ใช่เถาเจี๋ยแล้ว ยังไงถึงเวลานั้นคนที่ต้องร้องขอชีวิตก็คือเธอนั่นแหละ

หลี่ชิงหว่านคลายอ้อมกอด แม้ในใจจะปั่นป่วนอย่างหนักแต่ก็พยายามรักษาท่าทีนิ่งสงบ เธอตวัดสายตามองพนักงานที่กำลังส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว "กลับไปทำงานกันได้แล้ว ไม่มีงานทำกันหรือไง?"

สิงเฟยเฟยกลั้นขำ พลางต้อนทุกคนให้แยกย้ายสลายตัวเพื่อเปิดโอกาสและปล่อยพื้นที่ว่างให้ทั้งสองคน

จากนั้น เหลียงอี้ที่อยู่ตรงเคาน์เตอร์ต้อนรับกับกั่วกั่วผู้ช่วยตัวน้อยก็ได้เห็นภาพชวนตะลึง

หลี่ชิงหว่านกับเถาเจี๋ยจับมือกันอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วพากันเดินเคียงคู่ตรงไปยังห้องทำงานของประธานบริษัท