บทที่ 58 ทุ่มทุนสร้างครั้งใหญ่

ทันทีที่ก้าวเข้าห้องทำงาน หลี่ชิงหว่านก็โผเข้ากอดเถาเจี๋ยแน่นอยู่นานสองนาน จนกระทั่งเริ่มหายใจไม่ออกถึงยอมผละตัวออก

"คุณแกล้งฉันนี่!"

หลี่ชิงหว่านผลักเถาเจี๋ยที่ทำท่าเหมือนยังไม่อยากปล่อยออกไป เธอรีบวิ่งไปที่โต๊ะทำงานแล้วหยิบกระจกบานเล็กขึ้นมาส่อง พลางถลึงตาใส่เขาเมื่อเห็นริมฝีปากตัวเองบวมเจ่อขึ้นมาเล็กน้อย

"จะกลัวอะไรล่ะ เมื่อกี้ตอนเดินจับมือกันยังใจกล้าอยู่เลย ตอนนี้ทำมาเป็นขี้อายไปได้" เถาเจี๋ยพูดพลางทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟา "ตกลงยอมให้หุ้นพวกเขาไปเท่าไหร่?"

"ยี่สิบล้านดอลลาร์ แลกกับหุ้นสี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์" หลี่ชิงหว่านยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ "เก่งไหมล่ะ?"

เถาเจี๋ยถึงกับอึ้ง "นี่เธอจะเทหมดหน้าตักเลยเหรอ ให้สักสามสิบเปอร์เซ็นต์ก็เยอะมากแล้วนะ"

หลี่ชิงหว่านเบ้ปาก "เรื่องธุรกิจคุณไม่เข้าใจหรอกน่า ทนายซ่งยอมเข้ามาลงทุนให้ก็ดีถมเถไปแล้ว ยังจะไปเรียกร้องอะไรอีกล่ะ"

"ไม่ต้องสนหรอกว่าผมเข้าใจไหม เดี๋ยวผมคุยกับเธอเอง สัญญาอยู่ไหนล่ะ ไปสั่งพิมพ์มาใหม่เลย"

เถาเจี๋ยถลกแขนเสื้อขึ้นเตรียมลุยด้วยตัวเอง

แม้หลี่ชิงหว่านจะพอใจกับข้อตกลงนี้มาก แต่ความคิดของเถาเจี๋ยนั้นไปไกลกว่านั้นเยอะ เขาไม่ได้คิดอยากจะฮุบอำนาจคุมเฟิ่งชีมีเดียอยู่แล้ว ทรัพย์สินแค่นี้สำหรับเขา แค่เฝ้าหน้ากระดานหุ้นแล้วลอกการบ้าน ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ได้เงินคืนมาแล้ว

แต่เพราะไม่รู้ว่าสำหรับเถาเจี๋ย เรื่องนี้ก็แค่การย้ายเงินจากกระเป๋าซ้ายไปกระเป๋าขวา หลี่ชิงหว่านที่กลัวว่าเขาจะทำเสียเรื่อง จึงรีบวิ่งเข้ามากอดแขนเขาแนบชิดกับความนุ่มนิ่มอย่างไม่ยอมปล่อย "คุณช่วยอยู่นิ่งๆ หน่อยเถอะ ถ้าไม่ได้ทนายซ่งยื่นมือเข้ามาช่วย ฉันคงไม่มีเงินมาเปย์คุณแล้ว ตอนนี้เราเป็นฝ่ายไปง้อขอร้องเขานะ อย่าหาเรื่องวุ่นวายใส่ตัวเลย"

เถาเจี๋ยได้แต่พูดไม่ออก…

ทนายซ่งเดินทางมาถึงอย่างรวดเร็ว ยังไม่ทันถึงสิบเอ็ดโมงก็ก้าวเข้ามาในเฟิ่งชีมีเดียแล้ว โดยมีผู้ติดตามท่าทางคล้ายผู้ช่วยอีกสองคนตามหลังมาติดๆ

ทั้งสองฝ่ายย้ายไปที่ห้องประชุม นั่งลงคนละฝั่งโต๊ะตามแบบแผนทางการ

ทนายซ่งมองไปยังเถาเจี๋ยที่นั่งข้างๆ หลี่ชิงหว่าน โดยไม่คิดจะปิดบังความสนิทสนม "ศิษย์น้อง แม่ฉันสั่งมาว่าวันเสาร์นี้ให้ไปกินข้าวที่บ้าน นายต้องเอาใจคุณนายให้ดีๆ เชียวนะ ถ้าแม่ยังบ่นฉันอีกล่ะก็ นายโดนดีแน่"

เถาเจี๋ยยักไหล่เบ้ปาก "จะให้ช่วยก็ได้ แต่ยอดลงทุนต้องเท่าเดิมนะ แล้วทางเธอยอมถอยออกมาอีกสิบเก้าเปอร์เซ็นต์"

หลี่ชิงหว่านสะดุ้งรีบกระตุกแขนเสื้อเถาเจี๋ยทันที เพราะกลัวว่าเขาจะทำให้ทนายซ่งไม่พอใจ

นี่มันการเจรจาธุรกิจระดับทางการชัดๆ จะเอาเรื่องคุยเล่นสัพเพเหระในครอบครัวมาปนกันแบบนี้ได้ยังไง!

ทว่าวินาทีถัดมา คำพูดของทนายซ่งก็ทำเอาเธอแทบช็อกตาค้าง

"นายพูดเองนะ" ทนายซ่งเอียงคอยิ้มๆ แล้วหันไปสั่งผู้ช่วยข้างตัว "ไปแก้สัญญามาใหม่"

จากนั้นจึงหันกลับมาถามหลี่ชิงหว่าน "คุณหลี่คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมคะ?"

หลี่ชิงหว่าน: …

เธอจะมีปัญหาอะไรได้เล่า!

เพียงแต่ว่า… นี่ไม่ได้ล้อกันเล่นใช่ไหม?

เงินลงทุนตั้งยี่สิบล้านดอลลาร์ ตกลงกันไว้ที่หุ้นสี่สิบเก้าเปอร์เซ็นต์ แต่แค่เขาเอ่ยปากประโยคเดียว ฝั่งนั้นก็ยอมหั่นลดเหลือสามสิบเปอร์เซ็นต์หน้าตาเฉยเนี่ยนะ…

"ทนายซ่งคะ สิ่งที่คุณพูดนี่… เรื่องจริงเหรอคะ?"

เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตะลึงสุดขีดของหลี่ชิงหว่าน ทนายซ่งก็พยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล "ศิษย์น้องของฉันออกปากมาขนาดนี้แล้ว เพื่อความสุขของเขา ศิษย์พี่อย่างฉันจะทำอะไรได้อีกล่ะคะ?"

คำพูดเพียงประโยคเดียวถือเป็นการเปิดเผยความสัมพันธ์ของเธอกับเถาเจี๋ยอย่างชัดเจน เล่นเอาใบหน้าของหลี่ชิงหว่านขึ้นสีระเรื่อทันที

หลี่ชิงหว่านรู้ดีว่าไม่เพียงแค่ตัวเธอ แม้แต่เถาเจี๋ยเอง หนี้บุญคุณครั้งนี้ช่างใหญ่หลวงนัก พอคิดว่าเพื่อเธอแล้วเถาเจี๋ยต้องแบกรับอะไรไว้มากมาย เธอจึงเงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "ทนายซ่งคะ หรือว่าเรากลับไปทำตามระเบียบธุรกิจกันเถอะค่ะ…"

เถาเจี๋ยทำเพียงเลิกคิ้วมองเงียบๆ

ทนายซ่งเองก็คาดไม่ถึงว่าหลี่ชิงหว่านจะยอมปล่อยผ่าน แต่เธอก็เข้าใจความคิดของเถาเจี๋ยดี จึงตัดสินใจทันที "เรื่องนี้ไม่ต้องพูดถึงแล้วค่ะ คุณหลี่ถือหุ้นเยอะหน่อยก็จะได้ดูแลบริษัทได้เต็มที่ เราเป็นฝ่ายลงทุน ไม่ได้กะจะลงไปบริหารเอง ดังนั้นถือหุ้นน้อยลงหน่อยก็ถือว่าเป็นไปตามกฎการลงทุนอยู่แล้ว"

เธอพยักหน้าให้ผู้ช่วยดำเนินการต่อ ก่อนจะหันมาหาหลี่ชิงหว่าน "คุณหลี่คะ หน้าของศิษย์น้องฉัน ให้ไปแล้วก็คือให้ไป ไม่ต้องกังวลหรอก แต่ความสำเร็จของบริษัทขึ้นอยู่กับความทุ่มเทของเฟิ่งชีมีเดีย โดยเฉพาะตัวคุณหลี่ อย่าทำให้ฉันผิดหวังนะคะ"

หลี่ชิงหว่านพยักหน้าอย่างตื่นเต้น "วางใจได้ค่ะทนายซ่ง ฉันจะทำผลงานที่ทำให้คุณพอใจอย่างแน่นอน"

สัญญาถูกพิมพ์ออกมาอีกครั้ง ทั้งสองฝ่ายเซ็นชื่อ จับมือกัน และถ่ายรูปเป็นที่ระลึก

"เงินลงทุนจะเข้าบัญชีในอีกราวครึ่งชั่วโมง หวังว่าเราจะร่วมงานกันอย่างมีความสุขนะคะ!" ทนายซ่งทำงานรวดเร็วเด็ดขาด ไม่มีอ้อยอิ่งแม้แต่น้อย

ก่อนไป เธอแกล้งเรียกเถาเจี๋ยที่มาส่งให้เข้ามาใกล้ๆ แล้วกระซิบข้างหู "นายนี่ร้ายจริงๆ นะ กลับไปจ่ายค่าตัวแสดงของฉันด้วยล่ะ"

พูดจบก็พาผู้ช่วยสองคนเดินจากไปอย่างมาดมั่น

เมื่อกลับเข้ามาในออฟฟิศ เห็นเถาเจี๋ยทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น หลี่ชิงหว่านอดกลั้นอยู่พักใหญ่ก็ทนไม่ไหว "เมื่อกี้ทนายซ่งพูดอะไรกับคุณเหรอ? อ๋อ… ฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นนะ ถ้าไม่สะดวกบอกก็ช่างเถอะ"

เถาเจี๋ยเลิกคิ้ว "อ๋อ เธอเหรอ? ไม่มีอะไรหรอก แค่บอกว่าถ้าคุณรังแกผม ให้ไปฟ้องเธอได้เลย"

หลี่ชิงหว่านง้างมือขึ้นแต่ไม่ได้ฟาดลงไป แค่ส่งเสียงฮึดฮัดแสดงความไม่พอใจที่เขาตอบแบบขอไปที

หากเป็นเมื่อก่อน เธอคงหึงทนายซ่งไปแล้ว แต่มาวันนี้ กลับรู้สึกสนิทสนมกับอีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ

"ไม่ได้พูดอะไรจริงๆ เธอแค่บอกว่าคุณน่ะดีมาก ให้ผมอย่าไปรังแกคุณ" เถาเจี๋ยไม่มีทางพูดคำพูดจริงๆ ของทนายซ่งออกมาได้ เลยต้องแต่งเรื่องมั่วไปหนึ่งประโยค

"ฉันก็ว่างั้นแหละ" หลี่ชิงหว่านพอใจแล้ว เดินมาตรงหน้าเถาเจี๋ย นั่งลงบนตักเขาอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วโอบรอบคอเขา "ตอนนี้ฉันก็มีคนหนุนหลังแล้วนะ ถ้าคุณรังแกฉัน…"

"แล้วยังไง? คุณจะไปฟ้องศิษย์พี่ว่าคุณไม่เอา แต่ผมยัดเยียดให้เหรอ?"

เถาเจี๋ยโอบเอวบางของเธอเอาไว้ ก่อนจะเริ่มพูดจาหยอกเย้าให้บรรยากาศร้อนแรงขึ้น

"คุณพูดอะไรเนี่ย!"

ใบหน้าของหลี่ชิงหว่านแดงซ่านไปถึงใบหู กำลังจะลุกขึ้น สิงเฟยเฟยก็ผลักประตูวิ่งเหยาะๆ เข้ามา "เงินโอนเข้าแล้วค่ะ ฉัน…"

เธอมองเห็นสองคนที่กอดกันอยู่ ก็แกล้งทำเป็นมองไม่เห็นแล้วหันหลังกลับทันที "เอ๊ะ… เมื่อกี้คนยัง…"

พอถูกขัดจังหวะแบบนี้ หลี่ชิงหว่านก็ไม่คิดจะหลบซ่อนอีกต่อไป เธอซุกหน้าลงกับแผงอกของเถาเจี๋ยทันที ร่างบางสั่นสะท้านอยู่พักใหญ่กว่าจะค่อยๆ สงบลง ด้วยอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน เธอจึงกลัวว่าหากเถาเจี๋ยคุมตัวเองไม่อยู่ เรื่องราวมันจะเตลิดเปิดเปิงไปกันใหญ่

…

ข่าวเรื่องเฟิ่งชีมีเดียได้รับเงินลงทุนก้อนโตย่อมไม่มีทางปิดมิด หานจวินเองก็แปลกใจไม่น้อยตอนที่ได้ยินข่าวนี้

ในฐานะคนที่คลุกคลีอยู่ในวงการสื่อและดูแลสังกัดสตรีมเมอร์ เขาเข้าใจดีว่าบริษัทระดับนี้จะหาเงินทุนหลักแสนหลักล้านไม่ใช่เรื่องยาก แต่การทุ่มทุนก้อนโตแบบที่ผานสืออินเวสต์เมนต์ทำนั้นแทบไม่เคยปรากฏ ยิ่งยอดเงินยี่สิบล้านที่แลกกับหุ้นเพียง 30% ด้วยแล้ว มันดูเหมือนการกระทำของพวกเศรษฐีเงินหนาที่หน้ามืดตามัวเสียมากกว่า

เดิมทีเขาคิดจะติดต่อไปทางผานสืออินเวสต์เมนต์อยู่เหมือนกัน แต่พอสืบรู้ว่าคนคุมบังเหียนคือซ่งลวี่ เขาก็พับโครงการนั้นเก็บทันที ถึงอย่างนั้นเรื่องนี้ก็ทำให้เขาคิดว่าตัวเองตาสว่างแล้ว ที่แท้ต้นสายปลายเหตุที่ซ่งลวี่ออกโรงช่วยเฟิ่งชีมีเดียก่อนหน้านี้ก็เพราะเรื่องนี้นี่เอง

ได้เงินก้อนโตแล้วจะทำไม ในเมื่อแผนการของเขาไม่ได้ผิดกฎหมาย เฟิ่งชีมีเดียก็แค่ยื้อลมหายใจต่อได้อีกพักเดียวเท่านั้น เขาต้องรีบเปิดประชุมเพื่อกำชับให้เล่นงานเฟิ่งชีมีเดียแบบเจาะจงรายคน ต่อให้ทางฝั่งเขาจะต้องยอมขาดทุนไปสักสามเดือนก็ช่างปะไร แต่ดูจากทรงแล้ว อีกฝ่ายคงผลาญเงินก้อนนี้จนเกลี้ยงภายในสามเดือนแน่! ถึงเวลานั้น ลูกพี่ลูกน้องของเขาก็จะได้สมหวัง ส่วนตัวเขาก็จะได้แรงหนุนที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม

การประชุมระดมพลของ MNQ มีพนักงานเข้าร่วมแทบครบทุกคน หยางหลินที่เพิ่งย้ายค่ายตีตัวออกห่างจากซุนเจ๋อมาอยู่ที่นี่ก็ไม่พลาดเช่นกัน

ด้วยแรงผลักดันมหาศาลจาก MNQ ทำให้เธอมีแววจะก้าวขึ้นเป็นสตรีมเมอร์แถวหน้าได้ในเวลาอันสั้น ด้วยความเร็วในการแจ้งเกิดระดับนี้ ผู้คนรอบข้างจึงพากันเข้ามาประจบเอาใจ ความรู้สึกที่ได้เป็นจุดศูนย์กลางของสายตาทำให้หยางหลินลำพองใจเหลือล้น

ทว่าเมื่อหานจวินเริ่มฉายภาพวิเคราะห์คู่แข่ง จอโปรเจกเตอร์ก็ปรากฏภาพของหลี่ชิงหว่านขึ้นมา และร่างที่ยืนเคียงข้างเธอ แม้จะเห็นเพียงรางๆ แต่ก็ทำให้หยางหลินถึงกับช็อกจนแทบเก็บอาการไม่อยู่