บทที่ 59 ใส่ร้ายป้ายสี

ถึงจะเป็นแค่ภาพถ่ายด้านข้างที่ไม่ค่อยชัดเจนนัก แต่หยางหลินมั่นใจว่าเธอไม่มีทางจำคนผิดแน่

คนสองคนคุ้นเคยกันเกินไป คบหาดูใจสมัยมหาลัยมาปีกว่า หลังเรียนจบยังย้ายมาอยู่ด้วยกันอีกสองปี เธอถึงกับกล้าพูดว่าทุกตารางนิ้วบนร่างกายเถาเจี๋ยเธอรู้หมด

ไม่นึกเลยว่าจะมาโผล่ข้างกายเจ้าของเฟิ่งชีมีเดียได้… หรือว่าเขาเองก็มาทำไลฟ์สดด้วย?

นึกแล้วก็อยากจะกรี๊ดออกมาให้รู้แล้วรู้รอด

ตอนที่ตามจีบเถาเจี๋ย นอกจากจะมองว่าอนาคตเขาน่าจะมีงานการเงินเดือนสูงแล้ว ความหล่อเหลาของเขาก็เป็นเหตุผลหนึ่งแน่นอน

ไม่งั้นตอนที่เขาพลาดสอบปริญญาโท หยางหลินคงไม่ทิ้งเขาไปหรอก

ต่อมาพอทนความ "ไม่กระตือรือร้น" ของเขาไม่ไหว เธอเลยไปคบกับเจ้าของร้านถ่ายเอกสารแทน

แต่ใครจะไปนึกว่าเธอไม่มีวาสนาจะเป็นคุณนาย หวังใช้ลูกถีบตัวขึ้นไปได้ไม่กี่วันก็จบเห่

พอหนทางตีบตัน เห็นโฆษณาเถื่อนของซุนเจ๋อ เลยจับพลัดจับผลูมาเข้าวงการไลฟ์สด ไม่นึกเลยว่าจะดังเปรี้ยงเพราะสร้างคาแรคเตอร์ปลอมๆ ขึ้นมา

ตอนแรกนึกว่าจะได้อยู่อย่างสุขสบาย ถือเป็นเหตุผลให้ตัวเองรู้สึกผิดน้อยลงตอนทิ้งเถาเจี๋ยมา แต่กลับพบว่าพอเธอไปแล้ว เถาเจี๋ยเหมือนจะดวงเปลี่ยน…

หลังจบงาน เธอใช้กระแสความดังของตัวเองขยับเข้าไปใกล้หานจวิน "บอสคะ คนที่อยู่ข้างๆ บอสเฟิ่งชีนั่นใครเหรอคะ เป็นสตรีมเมอร์เหรอ?"

เมื่อเห็นคนที่หยางหลินชี้ หานจวินพ่นน้ำลายออกมา "ไอ้แมงดาที่นางเลี้ยงไว้น่ะสิ แม่งเอ๊ย ตอนอยู่กับพี่สาวฉันทำใสซื่อ ลับหลังนี่เล่นท่ายากเชียว"

หยางหลิน: …

เธอคาดไม่ถึงเลยว่าเถาเจี๋ยจะโดนเธอจี้ใจจนต้องมาทำอะไรแบบนี้!

แต่ก็ถือว่าปกติแหละ ถ้าเป็นเธอก็คงยากจะต้านทานหนุ่มหล่อแบบเถาเจี๋ยเหมือนกัน

เห็นสีหน้าเธอแปลกไป หานจวินรู้เลยว่าต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังแน่ ไม่งั้นเธอคงไม่ถามถึงเถาเจี๋ยที่เขาจงใจเบลอหน้าไว้หรอก

"รู้จักกันเหรอ?"

หยางหลินไม่นึกว่าหานจวินจะไหวตัวเร็วขนาดนี้ เธอตกใจจนทำอะไรไม่ถูก แต่ก็ไม่กล้าปิดบัง

"แฟนเก่าฉันค่ะ"

พูดจบก็รู้สึกเสียดาย เพราะประวัติแฟนเก่าซุนเจ๋อเป็นคนแต่งให้เธอ แต่ฝั่ง MNQ ไม่มีใครรู้เรื่องนี้

หานจวินตาเป็นประกาย "จะบอกว่า มันคือแฟนเก่าคนนั้นน่ะเหรอ?"

ไม่นึกว่าจะเจอของแถม เลยคิดว่าการเซ็นสัญญาแลกกับการที่ซุนเจ๋อต้องหาเงินมาคืนในเดือนเดียวมันคุ้มชะมัด

"ตามฉันมานี่หน่อย"

ตอนแรกหานจวินกะจะกินหยางหลินซะหน่อย ต่อให้ท้องอยู่เขาก็ชอบสไตล์นี้ แต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใจแล้ว

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป หยางหลินเดินออกจากห้องทำงานหานจวิน ใบหน้าเรียบเฉย ทว่าในใจกลับเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เธอรีบซอยเท้าเดินจากไป

…

"สระน้ำหรรษา ปลูกความฝันจนกลายเป็นมหาสมุทร ดวงตากลมโต ปากกว้าง ก็ร้องเพลงได้ดังสนั่นเหมือนกัน…"

คืนนั้น ถงฮุ่ยฮัมเพลงโปรดพลางต้มซุป คอยแอบมองเถาเจี๋ยที่กำลังตั้งใจทำการบ้านตรงโต๊ะน้ำชาด้วยความสุขใจ

เธอไถหน้าจอวิดีโอเล่น แล้วดันไปเจอหยางหลินเข้า มือสั่นจนทัพพีตกลงพื้น

"เป็นอะไรไป?" เถาเจี๋ยได้ยินเสียงทัพพีแตกเลยเดินเข้ามา

"ไม่มีอะไรค่ะ ฉัน…" ถงฮุ่ยอยากจะกดปิดวิดีโอแต่ไม่ทันแล้ว เถาเจี๋ยเห็นหยางหลินกำลังไลฟ์สดอยู่เต็มๆ เลยหยิบมือถือถงฮุ่ยมาดู

"ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ฉันก็คงไม่เชื่อว่าตอนที่เขาเลิกกับฉันไป เขาจะไปหาผู้หญิงรวยคนอื่น"

หยางหลินใช้ผ้าเช็ดหน้าซับหางตา สูดจมูก "ความรักที่ฉันเคยคิดว่ามีค่า กลับไร้ราคาเมื่ออยู่ต่อหน้าเงินทอง"

แม้เธอจะพูดถึงแฟนเก่าในแง่ลบมาก แต่ไม่เคยเปิดเผยข้อมูลอื่นเกี่ยวกับเขาเลย

วันนี้เมื่อถูกหยิบยกมาพูดถึงอีกครั้งเลยทำให้แฟนคลับเดือดดาล

ยุคนี้ใครๆ ก็รุมด่าผู้ชายเลวได้ ต่อให้ตัวเองจะเป็นหนึ่งในนั้น ก็ไม่ได้ขัดขวางการพ่นน้ำลายด่าคนอื่น

ไลฟ์สดตอนนี้มีคนดูสองหมื่นกว่าคนแล้ว ด้วยแรงผลักดันจากทีมงาน ทำให้มีคนพิมพ์ถามว่า "คู่ผัวเมียเฮงซวย" นั่นเป็นใคร?

"มันผ่านไปแล้วค่ะ พูดไปก็ไม่มีความหมาย ไม่มีความรักก็ไม่มีความแค้น ตอนนี้ฉันสบายดี อย่างน้อยก็ดีกว่าเขาที่ต้องเกาะผู้หญิงกิน เพราะมีพวกคุณอยู่!"

คำว่า "คู่ผัวเมียเฮงซวย" เริ่มขึ้นเต็มหน้าจอ ฉวยจังหวะที่ทุกคนกำลังอารมณ์ขึ้น บัญชีแปลกหน้าบัญชีหนึ่งดันแฉเรื่องเด็ด

"คนที่เลี้ยงแฟนเก่าสตรีมเมอร์น่ะ คือบอสเฟิ่งชีมีเดีย"

หินก้อนเดียวทำให้เกิดคลื่นยักษ์ ทันใดนั้นมีคนพิมพ์ถามหาความจริงกันยกใหญ่

หยางหลินนึกไม่ถึงเลยว่าหานจวินจะมาไม้ตรงๆ แบบนี้ เธอรู้สึกตื่นตระหนกจนพูดไม่ออก แต่สีหน้าเธอกลับทำให้คนเข้าใจไปว่าเพราะเธอจิตใจดีเกินไปเลยไม่กล้าพูด ทันใดนั้นก็มีคนระดมพลจะไปถล่มไลฟ์สดของสตรีมเมอร์ในสังกัดเฟิ่งชีมีเดีย

ทันใดนั้นก็มีคนขานรับนับพันแห่กันไปหาเรื่อง

ยอดคนดูหลักหมื่นถือเป็นสตรีมเมอร์ระดับสอง การมาสร้างเรื่องที่นี่ โดยเฉพาะข่าวฉาว ถ้าพลาดไปอาจขึ้นเทรนด์ค้นหาได้

ถงฮุ่ยเห็นสีหน้าเถาเจี๋ยเขียวปั๊ดก็ตกใจ "ฉัน… ฉันไม่ได้ติดต่อเธอเลยนะ แค่เคยดูไลฟ์เธอมาก่อนเลยไถมาเจอ…"

เถาเจี๋ยไม่คืนมือถือให้ เดินกลับไปที่โต๊ะน้ำชา หยิบมือถือตัวเองโทรหาหลี่ชิงหว่าน

"เธอลองเสิร์ชหาไลฟ์สดของคุณแม่เสี่ยวหยางดูหน่อย"

หลี่ชิงหว่านยังทำงานล่วงเวลาอยู่ที่บริษัท รับสายทันที ไม่นึกว่าเขาจะให้มาดูไลฟ์คนอื่น

"มีอะไรเหรอ?" ถามไปพลาง เปิดแอปไลฟ์สดด้วยมือถืออีกเครื่อง

"MNQ ยังไม่ยอมแพ้สินะ"

หลี่ชิงหว่านอ่านซับไตเติ้ล ไม่ต้องให้เถาเจี๋ยอธิบายเพิ่มก็เข้าใจเรื่องราวคร่าวๆ

เธอไม่กลัวเรื่องของเธอกับเถาเจี๋ยจะถูกแฉ แต่กลับสนใจหยางหลินหญิงสาวท้องโตหน้าตาสะสวยคนนั้น "คุณคงไม่ได้เป็นแฟนเก่าเธอจริงๆ หรอกใช่ไหม?"

เถาเจี๋ยไม่ปฏิเสธ "อืม ไม่กี่วันก่อนที่เราจะรู้จักกัน เธอทิ้งโน้ตไว้ใบหนึ่ง หอบเงินที่บ้านหนีไปขึ้นรถอัลพาร์ดของเจ้าของร้านที่เธอทำงานพิเศษอยู่ พอท้องลูกเขาเลยอัพเกรดชีวิตขึ้นมา ไม่รู้ไปทำอีท่าไหนถึงมาไลฟ์สดได้…"

หลี่ชิงหว่านที่ตอนแรกยังรู้สึกไม่ค่อยโอเค ตอนนี้แทบจะโยนมือถือทิ้ง "เธอไม่ได้กำลังพูดจาสลับดำเป็นขาวหรอกเหรอเนี่ย?"

ตอนนั้นหลี่ชิงหว่านเคยสืบเรื่องเถาเจี๋ยมาบ้าง เลยรู้เรื่องนี้อยู่หน่อยๆ

แค่ไม่นึกว่าชีวิตเขาจะแย่กว่าที่สืบมาได้

กดดูประวัติหยางหลิน เห็นต่อท้ายด้วย MNQ ก็รู้ทันทีว่าเรื่องนี้เกี่ยวกับหานจวินแน่

"คุณหว่านคะ แย่แล้ว สตรีมเมอร์เราโดนถล่มไลฟ์สดค่ะ เขาหาว่าบอสเลี้ยงเด็ก แล้วเด็กคนนั้นยังเป็นไอ้ผู้ชายเลวที่ทิ้งเมียทิ้งลูกอีก…"

สิงเฟยเฟยยังไม่กลับ พอได้ข่าวจากทีมแอดมินก็วิ่งมาบอกหลี่ชิงหว่าน ไม่นึกว่าจะเจอเธอกำลังคุยโทรศัพท์หน้าเครียด

เถาเจี๋ยได้ยินเสียงสิงเฟยเฟยด้วย รู้ว่าเธออยู่ที่บริษัท "ให้สตรีมเมอร์หยุดไลฟ์เถอะ อธิบายตอนนี้ไปก็ไม่มีประโยชน์ เรื่องนี้เดี๋ยวผมจัดการเอง"

หลี่ชิงหว่านไม่ลังเล ตอนนี้เธอเองก็ยังไม่รู้ตัวว่าทำไมถึงเริ่มเชื่อใจเถาเจี๋ยอย่างไม่มีเงื่อนไขมากขึ้นเรื่อยๆ ต่อให้ในใจจะคิดว่าเขาไม่เข้าใจเรื่องนี้ ก็ไม่มีข้อกังขาต่อการตัดสินใจของเขาเลย

ถงฮุ่ยไม่เชื่อคำพูดหยางหลินสักนิด แน่นอนว่าไม่สงสัยหรอกว่าเถาเจี๋ยจะไปยุ่งอะไรกับบอสเฟิ่งชีมีเดีย

ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องที่บอกว่าเถาเจี๋ยโดนเลี้ยงดู…

แค่เฟิ่งชีมีเดียแห่งเดียว ต่อให้เอามาเพิ่มอีกหลายแห่งรวมกัน ก็ยังรวยไม่เท่าเขา เรื่องนี้ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าถงฮุ่ย

เหมือนภรรยาตัวน้อยที่ทำผิด ถงฮุ่ยไม่กล้าหายใจแรง รอเขาคุยโทรศัพท์เสร็จถึงค่อยๆ ซอยเท้าเข้ามา นั่งยองๆ ข้างขาเขา "ให้ฉันเปิดไลฟ์ไหมคะ เรื่องของเธอฉันรู้ดีที่สุดเลย…"

เถาเจี๋ยไม่ถือโทษเขา กลับลูบผมสั้นของเธอเบาๆ "ไม่ต้องหรอก เรื่องแบบนี้ไม่จำเป็นต้องให้เธอออกหน้า"

พูดจบ เขาก็กดโทรศัพท์หาพี่หมา "พี่โก่ว มีงานให้ทำแล้ว…"