บทที่ 60 จัดการเรียบร้อย

พวกพี่หมาประจำการอยู่ที่นี่มาได้เดือนหนึ่งแล้ว เรียกได้ว่าว่างจนแทบจะขึ้นรา ซึ่งสำหรับพวกเขาแล้ว มันเป็นเรื่องที่น่าอึดอัดที่สุดเลย

ในฐานะหัวกะทิที่บริษัทรักษาความปลอดภัยฮู่ตุ้นฟูมฟักมานานหลายปี พวกเขาพยายามบุกเบิกเส้นทางระดับไฮเอนด์และหวังจะสร้างชื่อให้ดังเปรี้ยงตั้งแต่ก้าวแรก นึกไม่ถึงเลยว่าพอมาอยู่นานขนาดนี้ ชีวิตกลับสุขสบายยิ่งกว่าคนวัยเกษียณเสียอีก

ตอนได้รับโทรศัพท์จากเถาเจี๋ย พวกเขาดีใจกันยกใหญ่ แต่พอฟังคำสั่งจบ อารมณ์กลับแฟบลงทันตา

การตามหาไอ้เสี่ยหัวล้านที่แอบเป็นชู้กับแฟนเก่าของเจ้านาย สำหรับพวกเขามันเหมือนเอามีดเชือดกระบือไปเชือดไก่ชัดๆ

แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นภารกิจชิ้นแรก พวกเขาจึงให้ความสำคัญเป็นอย่างมาก

พี่หมาคาบบุหรี่ไว้ข้างหู กางแผนที่เมืองเซินตูออกพลางแจกแจงงานด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

"หลี่ชิง นายแกะรอยเส้นทางการปรากฏตัวของเป้าหมายมา ความคลาดเคลื่อนต้องไม่เกินสิบนาที เพื่อเป็นข้อมูลให้เถี่ยจู้ลงมือ ส่วนพี่เหยี่ยว เตรียมการสนับสนุนให้พร้อม หลบเลี่ยงกล้องวงจรปิดตามเส้นทาง แล้วพาตัวไปส่งที่จุดนัดพบ…"

เพียงสามนาทีการประชุมก็สิ้นสุด ทั้งสี่คนแยกย้ายกันปฏิบัติการ

เช้าวันรุ่งขึ้น ไอ้หัวล้านทรงเมดิเตอร์เรเนียนของหยางหลินเพิ่งก้าวออกจากหมู่บ้านที่ห้องชุดกำลังจะถูกยึด ก็โดนรถออดี้คันหนึ่งปาดหน้า เขาลงจากรถมาอย่างหัวฟัดหัวเหวี่ยง กำลังจะเตะหน้ารถที่ขวางทางอยู่สักที ทว่าท้ายทอยกลับโดนฟาดเข้าอย่างจังจนร่างอ่อนยวบพับลงไป

เถี่ยจู้หิ้วคอเสื้อเขาเหมือนหิ้วไก่ตัวหนึ่งแล้วยัดเข้าไปในรถเช่าของตัวเอง ก่อนจะขับตามหลังพี่เหยี่ยวออกไป

ราวหนึ่งชั่วโมงต่อมา ณ โรงงานร้างย่านชานเมือง ไอ้หัวล้านค่อยๆ ฟื้นคืนสติ พอมองสภาพแวดล้อมรอบตัวและมือเท้าที่ถูกมัดแน่น กลิ่นฉี่ฉุนกึกก็ค่อยๆ โชยออกมา

พี่หมาโบกมือปัดตรงจมูกอย่างรังเกียจ ถ่มน้ำลายลงพื้น "ถุย ซวยชะมัด"

เขาหันไปตะโกนบอกเถี่ยจู้ที่กำลังสับกระดูกอยู่บนเขียงไม้ไม่ไกล "ถอยไปห่างๆ หน่อย ไอ้หมอนี่น่าขยะแขยงเกินไปแล้ว"

ไอ้หัวล้านเห็นเข้าก็ลนลานคุกเข่าโขกหัวทันที "ลูกพี่ ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ นังนั่นให้เงินพวกคุณเท่าไหร่ ผมให้สองเท่าเลย…"

"มึงนี่ขี้โม้เก่งชิบหาย สองเท่าเหรอไอ้หลานชาย ตอนนี้มึงควักเงินห้าร้อยหยวนออกมาให้ได้ก่อนเถอะ"

พี่หมาถีบเขาจนล้มคว่ำ ผ่านฝีมือของหลี่ชิง พวกเขาตรวจสอบบัญชีของหมอนี่จนปรุโปร่งแล้ว เงินที่เหลืออยู่ยังไม่พอค่าน้ำมันเต็มถังด้วยซ้ำ ยังจะมาแสร้งทำเป็นเสือซ่อนเล็บอยู่อีก

"คนนี้มึงรู้จักไหม"

"มะ…ไม่ใช่เธอเหรอที่จ้างพวกคุณมา" ไอ้หัวล้านมองผู้หญิงในรูปภาพแล้วอ้าปากค้าง พูดไม่ออก

ใกล้เที่ยง เถาเจี๋ยที่นั่งอยู่ในห้องสมุดมหาลัยเจียวทงก็ได้รับสายจากพี่หมา

"บอส เรียบร้อยครับ!"

เมื่อได้รับแจ้ง เถาเจี๋ยก็ลุกขึ้นเก็บข้าวของ เรียกแท็กซี่มุ่งหน้าตรงไปยังเฟิ่งชีมีเดียทันที

หลี่ชิงหว่านทานมื้อเที่ยงไม่ลงเลย เช้าวันนี้ทันทีที่สตรีมเมอร์ในสังกัดเริ่มเปิดกล้องไลฟ์ ก็มีคนแห่เข้ามาป่วนในห้องเต็มไปหมด วาจาที่สาดใส่ประธานเฟิ่งชีมีเดียล้วนเต็มไปด้วยการถากถางเยาะเย้ย การกระทำแบบนี้ทำให้รายได้แทบจะเป็นศูนย์ หลายคนทนแรงกดดันไม่ไหวจนต้องปิดไลฟ์หนี

เธอข่มใจไม่โทรหาเถาเจี๋ย แต่ก็รู้ดีว่าสถานการณ์เช่นนี้จะปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปไม่ได้

ขณะที่เธอกำลังจะเรียกประชุมพนักงาน เถาเจี๋ยก็ผลักประตูเดินเข้ามา

เธอวางโทรศัพท์ลง แม้ในใจจะเฝ้ารอให้เขามา แต่ก็ยังเอ่ยปากถาม "คุณมาได้ยังไงคะ"

"ยังไงผมก็เป็นแฟนที่มีข่าวลือกับคุณนะ บริษัทคุณมีเรื่อง ผมจะแวะมาดูหน่อยไม่ได้หรือไง" เถาเจี๋ยเดินเข้ามาใกล้เธอ "ไม่ต้องห่วงนะ ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว"

"จริงเหรอคะ" หลี่ชิงหว่านกลุ้มใจจะแย่อยู่แล้ว เพิ่งได้เงินลงทุนมาหมาดๆ กลับมาเกิดเรื่องพรรค์นี้ เธอไม่รู้เลยว่าจะอธิบายกับทนายซ่งยังไงดี

เธอเชื่อใจเถาเจี๋ย ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้านี้เธอก็เคยสืบประวัติเรื่องพวกนี้มาแล้ว

เพียงแต่หลี่ชิงหว่านคิดไม่ถึงว่าหลังจากเกิดเรื่องขึ้นมา เขาจะหาทางแก้วิกฤตได้รวดเร็วปานนี้

"หกโมงเย็น ตอนที่หยางหลินไลฟ์สดก็จะได้รู้ผลกัน" เดิมทีเถาเจี๋ยคิดว่าต่างคนต่างอยู่ก็จบเรื่องไปแล้ว แต่ในเมื่อเธอรนหาที่ตายเอง เขาก็ช่วยไม่ได้

หลี่ชิงหว่านผ่อนคลายความตึงเครียดลงทันที เธออ้าแขนออกหาเขาด้วยท่าทางน้อยใจนิดๆ

เถาเจี๋ยเดินเข้าไปหา ปล่อยให้เธอโอบรอบเอวตนไว้ มือหนาลูบศีรษะเธอแผ่วเบา "ไม่เป็นไรนะ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ต่อไปมีอะไรอย่าแบกไว้คนเดียว โทรหาผมสิ บางทีเรื่องมันอาจจะง่ายนิดเดียว แค่คุณคิดให้มันซับซ้อนไปเอง"

ศีรษะทุยพยักหงึกหงักสองที ก่อนจะเงยหน้าขึ้น "จูบหน่อยสิ!"

เถาเจี๋ยพูดไม่ออก…

ถ้าไม่รู้จักกันมาก่อน ใครมาบอกว่านี่คือท่านประธานมูลค่าทรัพย์สินร้อยล้าน ต่อให้ตีให้ตายเขาก็ไม่เชื่อ

ชายหนุ่มโน้มตัวลง ประคองใบหน้าเรียวเล็กของเธอแล้วประทับจูบลงไป

"นอนไม่พอใช่ไหมเนี่ย"

หลี่ชิงหว่านพยักหน้าหงึกๆ แล้วมองดูกระเป๋าโน้ตบุ๊กที่เขาถือติดมือมาด้วย "คืนนี้ยังจะไปอีกไหมคะ"

"พรุ่งนี้วันหยุด ผมรับปากไว้ว่าจะไปกินข้าวบ้านอาจารย์ ถ้าคุณไม่ให้อยู่ผมก็กลับแล้วนะ" เถาเจี๋ยใช้แขนเดียวอุ้มเธอขึ้น หลี่ชิงหว่านจึงใช้ขารัดเอวเขาไว้ตามน้ำ แล้วปล่อยให้เขาอุ้มเธอเดินตรงไปยังโซฟาแบบนั้น

"ห้ามไปนะ เดี๋ยวพอดูไลฟ์สดเสร็จ คุณต้องไปส่งฉันที่บ้านด้วย" น้ำเสียงฟังดูเอาแต่ใจ ทว่าแฝงความออดอ้อนอยู่สามส่วน

อาหารเย็นกั่วกั่วเป็นคนสั่งมาให้ ในฐานะเลขาฯ พอมองเห็นเถาเจี๋ยนั่งทานข้าวอยู่กับเจ้านายข้างใน วิญญาณสาวช่างเผือกก็ลุกโชนขึ้นมาทันที

แฟนหนุ่มที่ทั้งหล่อทั้งเก่งขนาดนี้ ฉันก็อยากมีสักโหลเหมือนกันนะ…

ถึงปกติเขาจะไม่ค่อยได้แวะมา แต่พอยื่นมือเข้าช่วยทีเดียวก็ดึงเงินลงทุนยี่สิบล้านดอลลาร์เข้ามาในบริษัทได้ ถ้าเธอเป็นเจ้านาย เธอก็คงจะเก็บซ่อนเขาไว้ประหนึ่งสมบัติล้ำค่าเหมือนกันนั่นแหละ

ส่วนข่าวลือที่แพร่สะพัดในโลกออนไลน์เกี่ยวกับเจ้านายกับเถาเจี๋ยนั้น อย่าว่าแต่กั่วกั่วเลย แม้แต่พนักงานทุกคนในเฟิ่งชีมีเดียต่างก็พากันหัวเราะเยาะอย่างไม่ใส่ใจ

ประเด็นมันไม่ได้อยู่ที่ว่าเจ้านายเลี้ยงเด็กหนุ่มหน้าขาวหรือไม่ แต่ตอนนี้พวกชาวเน็ตกำลังโจมตีว่านิสัยใจคอของเถาเจี๋ยมีปัญหา

การทอดทิ้งภรรยาและลูก ชายที่ทำเรื่องต่ำช้าพรรค์นี้ได้ ในสังคมที่เชิดชูคุณธรรมย่อมไม่มีที่ให้ยืนหยัดอยู่ได้เด็ดขาด

แต่มันจะเป็นไปได้หรือไง

เจ้านายอาจจะมีเสน่ห์ดึงดูดใจขนาดนั้นจริง แต่เถาเจี๋ยเองก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย

ด้วยความสามารถระดับที่ช่วยปิดดีลระดมทุนให้บริษัทได้แบบสบายๆ เขาไม่มีทางเป็นพวกเกาะผู้หญิงกินเด็ดขาด

เมื่อคืนแทบไม่ได้นอน หลี่ชิงหว่านจึงหนุนตักเถาเจี๋ยแล้วหลับเอาแรงบนโซฟาไปตื่นใหญ่

จนกระทั่งใกล้เวลาเลิกงานเธอถึงได้ตื่นขึ้นมา บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า เผยให้เห็นทรวดทรงโค้งเว้าสมบูรณ์แบบต่อหน้าต่อตาเถาเจี๋ย

เธอเบี่ยงตัวหลบมือของเถาเจี๋ยที่ยื่นมาตามสัญชาตญาณ ก่อนจะยกมือปิดหน้าอกด้วยความเอียงอายปนเคือง "ทะลึ่งจริง"

หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง ยื่นมือไปหาเถาเจี๋ย รอให้เขาส่งยางรัดผมให้ แล้วรวบเรือนผมสลวยดั่งม่านเมฆขึ้น "กี่โมงแล้วคะ"

"เกือบหกโมงแล้ว"

"ทำไมไม่ปลุกฉันล่ะ" หลี่ชิงหว่านรีบลุกพรวด เดินไปหยิบโทรศัพท์มือถือบนโต๊ะทำงาน แล้วกลับมาทิ้งตัวลงนอนข้างเถาเจี๋ยอีกครั้ง เธอเปิดแอปพลิเคชันไลฟ์สด ค้นหาบัญชีของหยางหลิน

หยางหลินเพิ่งจะเริ่มเปิดกล้องไลฟ์เช่นกัน เพียงพริบตาเดียว ยอดผู้ชมในห้องไลฟ์ก็พุ่งทะลุแปดหมื่นคน แทบจะแตะระดับสตรีมเมอร์แถวหน้าอยู่รอมร่อ

"สวัสดีตอนเย็นค่ะทุกคน ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่ช่วยออกโรงทวงความยุติธรรมให้ กำลังใจจากทุกคนสำคัญกับเสี่ยวหยางมากเลยค่ะ เพราะมีพวกคุณ ฉันถึงมีแรงฮึดที่จะเลี้ยงดูลูกคนเดียวได้ต่อ อ่า ขอบคุณจรวดจากคุณคนขับรถมือสองด้วยนะคะ ขอบคุณรถสปอร์ตจากพี่วาสนาน้อยรักลึกซึ้งด้วยค่ะ รักนะคะ…"

วันนี้หยางหลินสวมเสื้อไหมพรมตัวหลวมโคร่งเพื่ออำพรางครรภ์ที่เริ่มนูนเด่น สองมือยกขึ้นทำท่ามินิฮาร์ตส่งให้หน้าจอ

ส่วนทีมงานฝ่ายปฏิบัติการเมื่อเห็นว่ายอดคนดูคึกคักขนาดนี้ ก็เริ่มยุยงให้คนดูตามไปป่วนในห้องไลฟ์ของสตรีมเมอร์ฝั่งเฟิ่งชีมีเดียอีกรอบ

มีคนพิมพ์ข้อความขึ้นมาด้านล่าง "พวกเฟิ่งชีมีเดียเมื่อเช้ายังอุตส่าห์เปิดไลฟ์อยู่แป๊บหนึ่ง โดนพวกเราด่าไม่กี่นาทีก็ทนไม่ไหวปิดหนีไปแล้ว ถ้าใครเห็นพวกนั้นเปิดไลฟ์อีกให้ส่งสัญญาณบอกด้วยนะ"

ทุกคนต่างสำคัญตนผิดคิดว่าเป็นผู้ผดุงความยุติธรรม ปักใจเชื่อว่าสิ่งที่ตนคิดคือความจริง ไม่ว่าจะบุกตะลุยด่าทอหรือวางแผนการใดๆ ต่างก็กระตือรือร้นกันสุดขีด

ก่อนเปิดไลฟ์หยางหลินได้รับคำมั่นสัญญาจากหานจวินว่า ขอเพียงเธอทำลายชื่อเสียงของเฟิ่งชีมีเดียจนป่นปี้ได้ เขาจะดันเธอให้กลายเป็นสตรีมเมอร์ระดับท็อปที่ทำรายได้ปีละสิบล้านให้ได้

ด้วยเหตุนี้ หยางหลินจึงไม่สนแล้วว่าอะไรจริงอะไรเท็จ อีกอย่างความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเถาเจี๋ย พูดแค่วลีสองวลีมันอธิบายให้กระจ่างไม่ได้อยู่แล้ว

เธอเต้นรำด้วยท่วงท่าอ่อนช้อยให้แฟนคลับในห้องไลฟ์ดูหนึ่งเพลง พอดนตรีจบลงก็ยกมือทาบอกพลางเอ่ยขอโทษซ้ำๆ "ขอโทษด้วยนะคะทุกคน ตอนนี้ร่างกายของเสี่ยวหยางไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ ไว้คราวหน้าจะมาแสดงความสามารถให้ดีกว่านี้นะคะ ขอบคุณทะเลดอกไม้แสนโรแมนติกจากคุณพี่แมลงปอพิษด้วยค่ะ…"

ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังขอบคุณของขวัญจากแฟนคลับนั่นเอง แถบข้อความใต้ไลฟ์ก็พลันเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน