บทที่ 62 การเดินทางสู่หางโจว

หานเว่ยรับสายโทรศัพท์ เขาชะโงกตัวลุกขึ้นจากร่างหญิงสาวขายาวที่นอนอยู่ใต้ร่างก่อนจะด่ากราดลูกพี่ลูกน้องไปชุดใหญ่

"พวกแกเป็นบ้าอะไรกันวะ! ไอ้หมอนั่นก็แค่แมงดาที่คอยเกาะผู้หญิงกิน จะเอามาทำคอนเทนต์อะไรกันนักหนา? บอกกี่ครั้งแล้วว่าให้เอาพลังไปโฟกัสที่หลี่ชิงหว่าน ส่วนยัยสตรีมเมอร์ของแกน่ะ ปล่อยให้มันดับไปเองเถอะ"

วางสายเสร็จ หานเว่ยพยายามต่ออีกสองรอบแต่กลับนกกระจอกไม่ยอมขัน เขาโมโหจนถีบสาวขายาวตกเตียง

"แม่มเอ๊ย… โลกนี้มีแต่คนจ้องจะขวางหูขวางตาฉันหรือไงวะ"

…

เหล่าสตรีมเมอร์ในสังกัดเฟิ่งชีมีเดียกลับมาเปิดไลฟ์กันเต็มรูปแบบ หลี่ชิงหว่านกวาดสายตามองรายงานที่สิงเฟยเฟยนำมาส่ง เธอถึงกับอึ้งเมื่อเห็นยอดเงินชดเชย 10 ล้านอยู่ในนั้น

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น? MNQ นึกครึ้มอะไรขึ้นมาอีก?"

สิงเฟยเฟยตรวจสอบมาให้แล้ว "เขาบอกว่าเป็นค่าชดเชยความเสียหายทางชื่อเสียงของเถาเจี๋ยค่ะ"

"แล้วทำไมถึงโอนมาเข้าบริษัทเราล่ะ?" หลี่ชิงหว่านยังไม่ทราบเรื่องนี้ เมื่อวานหลังจากห้องไลฟ์ของหยางหลินพลิกคว่ำ ทั้งคู่กลับหมู่บ้านสวนกุหลาบก็มัวแต่ยุ่งกับการสำรวจผลกระทบทางสรีรวิทยาต่อจังหวะการเต้นของหัวใจและการหายใจหลังจากเกิดความตื่นเต้น จนไม่ได้สนใจเลยว่ามีการเคลื่อนไหวของสำนักงานกฎหมายเทียนหยา พอทั้งคู่หาแถลงการณ์ที่สำนักงานกฎหมายเทียนหยาปล่อยออกมาเจอก็ถึงบางอ้อ

ทั้งสองสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย แววตาแฝงความเข้าใจลึกซึ้ง

ซ่งลวี่นี่รักน้องชายร่วมสำนักคนนี้จริงๆ

"โอนเงินก้อนนี้ให้เถาเจี๋ยเถอะ แล้วทำบันทึกในบัญชีให้เรียบร้อยด้วย" หลี่ชิงหว่านไม่ได้เอาเรื่องส่วนตัวมาปนกับเรื่องงาน แม้ว่าเมื่อคืนทั้งสองคนจะเพิ่งเปิดใจให้กันก็ตาม

สิงเฟยเฟยทำปากเบ้ "พวกคุณยังต้องแบ่งกันชัดเจนขนาดนี้เลยเหรอ"

หลี่ชิงหว่านปาปั้นกระดาษใส่ "พูดมากจริงนะแก"

เถาเจี๋ยได้รับเงินแล้วก็ไม่ได้ประหลาดใจอะไร แต่ยังคงโทรหาหลี่ชิงหว่าน "เงินก้อนนี้เราแบ่งกันคนละครึ่งครับ ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงผมที่เสียหาย แต่บริษัทก็ได้รับผลกระทบในการดำเนินงานด้วย แต่ในเมื่อเงินโอนเข้าทางผมแล้ว ผมขอเป็นคนจัดการเองแล้วกัน"

หลี่ชิงหว่านไม่คิดว่าเถาเจี๋ยจะทำแบบนี้ ต้องรู้ก่อนว่าขนาดช่วยงานเธอเขายังคิดเงินตั้งสองแสน แต่กับเงินก้อนโตขนาดนี้เขากลับไม่หวั่นไหว

เรื่องเงินเรื่องทองนี่มันทำคนเปลี่ยนได้จริงๆ คู่รักร่วมทุกข์ที่ผ่านช่วงเวลาลำบากมาด้วยกันตั้งมากมาย สุดท้ายพอตั้งตัวได้กลับต้องเลิกรากันไปก็มีให้เห็นถมไป

แม้ปากจะบอกว่าไม่อยากได้ แต่พอเห็นข้อความแจ้งเตือนจากมือถือ หัวใจเธอก็พองโตอย่างบอกไม่ถูก

"เรื่องพัฒนาซอฟต์แวร์ผมให้เพื่อนติดต่อทางหางโจวไว้แล้วครับ พร้อมส่งคนไปดีลงานได้ตลอด" เถาเจี๋ยเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานตั้งใจจะพูดเรื่องนี้ แต่ดันโดนอดีนาลีนพุ่งพล่านเล่นงานจนลืมไปเสียสนิท

"งั้นฉันไปเองดีกว่า คุณแค่ส่งที่อยู่มาให้ก็พอ" หลี่ชิงหว่านให้ความสำคัญกับความร่วมมือครั้งนี้มาก ไม่ว่าซ่งลวี่จะทำเพราะเห็นแก่หน้าเถาเจี๋ยหรือเพราะประทับใจงานออกแบบของเธอก็ตาม เธอต้องเร่งผลักดันมันให้เร็วที่สุด

"งั้นผมไปด้วยละกัน ถือโอกาสไปเสี่ยงดวงดูว่าจะได้เห็นหิมะบนสะพานต้วนเฉียวไหม" เถาเจี๋ยไม่ได้จะไปชมวิวจริงๆ หรอก เขาแค่อยากใช้โอกาสนี้ไปพบกับเหล่าอัจฉริยะจากชิงเป่ยพวกนั้น

ได้ยินจ้าวฉานบอกว่าทีมนี้แม้จะมีแค่ห้าหกสิบคน แต่เกือบทั้งหมดคือเด็กสอบได้ที่หนึ่งของจังหวัดและเขตต่างๆ ทั้งนั้น

เขาเองก็เคยเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูงลิ่ว แต่สุดท้ายกลับมาพลาดท่าตอนสอบเกาเข่า เลยอดไม่ได้ที่จะสนใจเหล่าฟ้าประทานพวกนี้ขึ้นมานิดหน่อย

หลี่ชิงหว่านไม่คิดว่าเขาจะปลีกตัวไปได้ แต่เมื่อเขาจะไปด้วยเธอก็ดีใจจนรีบให้กั่วกั่วจัดการยกเลิกตั๋ว แล้ววางแผนขับรถไปเอง

พอได้ที่อยู่จากจ้าวฉาน เถาเจี๋ยก็ขับรถอัลพาร์ดคันสีชมพูของหลี่ชิงหว่านออกเดินทาง

จากเซินตูไปหางโจวใช้เวลาแค่ชั่วโมงกว่าๆ ยิ่งมีคนสวยนั่งข้างๆ ยิ่งไม่ทันรู้สึกเหนื่อยก็ถึงที่หมายแล้ว

ตอนที่กลุ่มนี้เริ่มธุรกิจใหม่ๆ ยังต้องเช่าตู้คอนเทนเนอร์ทำเป็นออฟฟิศ แต่ตอนนี้พอได้เงินลงทุนก็ยกระดับขึ้นมาไม่น้อย ถึงขั้นเช่าออฟฟิศในทำเลใจกลางเมืองเรียบร้อย

เพียงแต่พวกเขาไม่ได้ดูหรูหราเหมือนบริษัทของหลี่ชิงหว่าน พื้นที่สำนักงานมีแค่ 300 ตารางเมตร คนห้าหกสิบชีวิตเบียดเสียดกันแน่นขนัด

ชื่อบริษัทคือ "สำรวจเชิงลึก" ฟังแล้วก็พอจะเข้าใจทิศทางการดำเนินงานของบริษัทได้ชัดเจน

เจ้าของบริษัท เหลียงเซิง ออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง นี่ไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจที่เรียบง่าย แต่มันคือการขอบคุณที่เถาเจี๋ยช่วย "ประสานงาน" เรื่องหาทุนให้

"เราแตกต่างจาก AI ที่กำลังฮิตอยู่ตอนนี้ ตรงที่แทนที่จะใช้โครงสร้างพื้นฐานจากต่างประเทศ เราเน้นสร้างบล็อกพื้นฐานของตัวเองมากกว่าครับ…"

เรื่องพวกนี้เถาเจี๋ยพอจะรู้อยู่บ้างผ่านจ้าวฉานและซ่งลวี่ แต่พอได้ฟังจากปากเจ้าตัวจริงๆ ก็ยังรู้สึกว่าพวกเขาเจ๋งมาก

เพียงแต่การที่พวกเขาคิดจะออกแบบแบบเปิดกว้าง (Open Source) ก็ทำให้ความสามารถในการทำกำไรดูน่ากังวลนิดหน่อย…

ไม่แปลกใจเลยที่โครงการแบบนี้ถึงยอมปล่อยหุ้นตั้ง 35% แลกกับเงินลงทุน 3 ล้านเหรียญ

ที่สำคัญคือซ่งลวี่สืบมาว่าเหลียงเซิงคนนี้ไม่ธรรมดา แม้จะอายุมากกว่าแค่สิบกว่าปี แต่เขาเป็นเจ้าของกองทุนส่วนบุคคลที่บริหารเงินหลักหมื่นล้านมานานแล้ว

แถมด้วยอัลกอริทึมปัญญาประดิษฐ์ที่เขาถืออยู่ ผลกำไรต่อปีถือว่ามหาศาลทีเดียว

เถาเจี๋ยสนใจเรื่องนี้มาก ถึงขนาดโหลดซอฟต์แวร์ของพวกเขามาลองใช้ แล้วก็พบว่ามันคล้ายกับโมเดลที่เขาทำอยู่พอสมควร

เพียงแต่โมเดลที่เขาทำมี "จิ้งจอกเงิน" คอยช่วยเสริม ทั้งฟังก์ชันและความแม่นยำจึงไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะเทียบได้

นั่นหมายความว่าเหลียงเซิงเองก็กำลังเดิมพันกับอนาคตอยู่เหมือนกัน ถึงได้ยอมรับเงินลงทุน

แต่นี่ไม่ใช่ปัญหาอะไร ขอแค่เรื่องนี้มันคุ้มค่า เถาเจี๋ยก็พร้อมจะเติมทุนให้อย่างต่อเนื่องเอง

ด้วยความสามารถในการทำกำไรของเถาเจี๋ย เมื่อเงินทุนตัวเองเพิ่มมากขึ้น ขอแค่ขยันก๊อบปี้งานคนอื่นหน่อย ไม่มีโปรเจกต์ไหนจะทำกำไรได้มากกว่าเขาแล้ว

หลังจากเดินชมรอบหนึ่งแล้วกลับมาที่ห้องทำงานของเหลียงเซิง หลี่ชิงหว่านก็ยื่นความต้องการเรื่องการออกแบบซอฟต์แวร์ให้เหลียงเซิงดู

แค่กวาดสายตามองคร่าวๆ เหลียงเซิงก็เคาะราคามาที่หนึ่งล้านทันที

"สำหรับเราถือว่าไม่ยากครับ เพราะอิงจากเงินลงทุนวิจัยมหาศาลก่อนหน้านี้ แต่ถ้าเป็นบริษัทอื่นอาจจะโดนอัพราคาไปสามเท่าเลยก็ได้ ถือว่าเห็นแก่หน้าคุณเถาที่รู้จักกันนะครับ เราเลยเสนอราคาเพื่อนฝูงให้คุณหลี่"

หลี่ชิงหว่านมองเถาเจี๋ยอย่างสงสัย

"เพื่อนผมจะมาทำงานที่นี่สักพัก เธอเคยเล่าเรื่องบริษัทนี้ให้ฟัง ผมเลยพูดกับรุ่นพี่ไปนิดหน่อย ช่วงก่อนหน้านี้ ผานสืออินเวสต์เมนต์ ก็เพิ่งทุ่มเงิน 3 ล้านเหรียญลงทุนให้เขาไปครับ" เถาเจี๋ยทำได้เพียงอธิบายให้เธอฟัง

ไม่คิดเลยว่าจะมีสายสัมพันธ์ชั้นนี้อยู่ หลี่ชิงหว่านเข้าใจทันทีว่าทำไมเจ้าของบริษัทถึงให้ความสำคัญกับลูกค้ารายเล็กๆ อย่างเธอขนาดนี้

แต่พอเห็นเทคโนโลยีในบริษัทสำรวจเชิงลึก แล้วหันกลับไปนึกถึงบริษัทสื่อของตัวเอง เธอก็หน้าแดงขึ้นมานิดๆ

บริษัทที่มีศักยภาพและอัดแน่นด้วยเทคโนโลยีขนาดนี้ได้เงินลงทุนแค่ 3 ล้านเหรียญ แต่ซ่งลวี่กลับทุ่มเงินตั้ง 20 ล้านเหรียญให้เฟิ่งชีมีเดีย…

เธอเซ็นสัญญาอย่างรวดเร็ว ถือว่าเสร็จสิ้นภารกิจการเดินทางมาหางโจวครั้งนี้

เหลียงเซิงอยากเลี้ยงข้าวเถาเจี๋ยกับหลี่ชิงหว่าน แต่ถูกปฏิเสธเพราะพวกเขาต้องรีบกลับเซินตู

ส่วนหนึ่งเพราะอยากใช้เวลาด้วยกันสองคน แต่อีกส่วนหนึ่งคืออารมณ์ของหลี่ชิงหว่านไม่ค่อยดีนัก

หลังจากออกมาจากบริษัทสำรวจเชิงลึก หลี่ชิงหว่านก็เอาแต่ก้มหน้าจัดการงานบริษัทในมือถือ พอเงยหน้าขึ้นมาอีกทีก็พบว่าเถาเจี๋ยขับรถมาจอดที่โรงแรมแห่งหนึ่งใกล้ทะเลสาบซีหู

หลี่ชิงหว่านหน้าแดงเล็กน้อยก่อนจะเคาะหัวเขาหนึ่งที แต่ก็ยอมลงจากรถตามเขาไป

ทั้งคู่สั่งหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊ว, กุ้งผัดใบชาหลงจิ่ง, ปลาจีนน้ำแดง และแป้งรากบัวหอมหมื่นลี้ทานจนอิ่มแปล้

น่าเสียดายที่วันนี้ไม่มีหิมะ อย่าว่าแต่จะเห็นหิมะบนสะพานต้วนเฉียวเลย ทั้งคู่เลยได้แต่เดินเล่นริมทะเลสาบซีหูชมวิวไปพลางๆ

มือเล็กๆ ของหลี่ชิงหว่านถูกห่อหุ้มด้วยฝ่ามือหนาของเถาเจี๋ย จู่ๆ เธอก็รู้สึกเหนื่อยล้าและท้อแท้อย่างบอกไม่ถูก

หากไม่ต้องแบกรับอะไรมากมายขนาดนี้ เธอคงไม่อยากดิ้นรนขนาดนี้ อย่างน้อยเมื่อเทียบกับคนทั่วไป สิ่งที่เธอมีในตอนนี้ก็นับว่ามั่นคงไปตลอดชีวิตแล้ว

ถ้าหากว่า… เธอเงยหน้ามองเถาเจี๋ยที่สายตาดูลึกซึ้ง ถ้ามีเขาอยู่ข้างกาย จะให้เป็นแม่บ้านดูแลลูกจะเป็นไรไป?

ตอนมายังคิดจะลุยงานใหญ่อยู่เลย แต่พอเห็นบริษัทสำรวจเชิงลึกเข้าจริงๆ หลี่ชิงหว่านกลับรู้สึกพ่ายแพ้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อเห็นช่องว่างระหว่างบริษัททั้งสองแห่ง ทั้งสองแห่งต่างก็เป็นผลงานของผานสืออินเวสต์เมนต์ ที่หนึ่งมองไปสู่อนาคต ส่วนที่หนึ่งกลับยังไม่นับว่าโดดเด่นในปัจจุบันเลยด้วยซ้ำ…

ความรู้สึกเหนื่อยล้าจากการทำงานถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่น หลี่ชิงหว่านรู้สึกเหนื่อยจนแทบไม่อยากขยับ เธอคล้องแขนเถาเจี๋ยไว้ หลับตาลง แล้วทิ้งน้ำหนักตัวพิงไปที่เขา ปล่อยให้ร่างกายนเดินไปตามจังหวะก้าวของเขาอย่างคนไร้เรี่ยวแรง