บทที่ 63 คืนชีพเต็มสูบ

พอกลับถึงโรงแรม หลี่ชิงหว่านถึงเพิ่งรู้ว่าเถาเจี๋ยแอบมาเปิดห้องไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เธอก้มหน้าเดินตามเขาขึ้นไปข้างบน พอเข้าห้องได้ก็รีบวิ่งไปที่หน้าต่างบานใหญ่จากพื้นจรดเพดาน มุดไปหลบอยู่หลังผ้าม่าน ไม่ยอมออกมาท่าเดียว

"ทำอะไรน่ะคุณ?" เถาเจี๋ยทั้งขำทั้งเอ็นดู ไม่รู้ว่าอายุอานามหายไปไหนหมด ทำตัวเหมือนเด็กไปได้

หลี่ชิงหว่านกัดริมฝีปากอิ่ม ส่ายหน้า "ไม่ทำ"

เถาเจี๋ยชะงักไปนิด พอเข้าใจความหมายก็ถึงกับตาค้าง ยัยนี่กล้าเล่นมุกทะลึ่งใส่เขาเรอะ!

เขาพุ่งเข้าไป คว้าตัวเธอออกมาจากหลังผ้าม่านเหมือนอินทรีจับลูกเจี๊ยบ แล้วกดลงบนเตียง "ไม่ทำเหรอ? เรื่องนี้คุณตัดสินใจคนเดียวไม่ได้หรอกนะ!"

"ว้าย ช่วยด้วย" หลี่ชิงหว่านไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน เมื่อก่อนเธอเกลียดผู้ชายเข้าไส้ แต่พอมาเป็นเถาเจี๋ยกลับหักห้ามใจไม่เคยอยู่

"ไม่ไหวแล้ว ฉันหมดแรงสู้แล้วเนี่ย"

เถาเจี๋ยจูบปิดปากเธอทันที

ปากบอกว่าไม่เอา แต่ร่างกายกลับซื่อตรงยิ่งกว่าอะไร แถมยังเร็วกว่าเถาเจี๋ยด้วยการถอดเสื้อผ้าด้านบนของเขาออกไปก่อนเสียอีก…

สายลมเหนือทะเลสาบซีหูพัดพาละลอกคลื่นไหวสั่น ระยิบระยับล้อไปกับแสงไฟ ไม่ต่างอะไรกับเตียงใหญ่ในโรงแรมที่กำลังไหวโยกอย่างเป็นจังหวะ

เนิ่นนานกว่าที่พายุสงบลง หลี่ชิงหว่านใช้นิ้ววนไปมาบนหน้าอกของเถาเจี๋ย "ฉันดูไร้น้ำยามากเลยใช่ไหม?"

เถาเจี๋ยรู้ดีว่าเธอไม่ได้หมายถึงเรื่องที่เพิ่งอ้อนวอนขอชีวิตเมื่อครู่นี้ เขาจึงจูบหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเธอเบาๆ "ทำไมถึงพูดแบบนั้นล่ะ?"

แก้มร้อนผ่าวของเธอแนบชิดกับตัวเขา "ก็มันไร้น้ำยานี่นา"

เขาเอื้อมมือไปช้อนใต้รักแร้เธอ ดึงตัวขึ้นมาให้สบตากัน

"คุณโดนเหลียงเซิงทำร้ายจิตใจด้วยเรื่องขนาดตลาดในอนาคตที่พูดถึงหลักล้านล้านอยู่ตลอดเวลาสินะ?"

แววตาของหลี่ชิงหว่านดูหลบเลี่ยง เถาเจี๋ยจึงมั่นใจว่าเขาคิดไม่ผิด

"คุณเชื่อเขาเหรอ? ถ้าทำสำเร็จก็อาจจะเป็นไปได้ แต่ถ้าไม่สำเร็จ ทุกอย่างก็แค่ภาพฝัน การลงทุนกับการทำธุรกิจ จริงๆ แล้วมันก็คือการเดิมพันทั้งนั้น เหมือนกับงานวิจัยที่ผมทำนั่นแหละ มีแต่ต้องเอาไปทดสอบใช้จริงเท่านั้นถึงจะรู้ว่ารุ่งหรือร่วง"

เขาใช้นิ้วบีบปากเล็กๆ ของเธอให้จู๋ขึ้นแล้วงับเบาๆ "แต่คุณต่างออกไป ผลกำไรของคุณมันจับต้องได้ ตลาดบลูโอเชียนก็มีข้อดีของมัน แต่ตลาดเรดโอเชียนก็มีความได้เปรียบในแบบของตัวเองเหมือนกัน"

"เอ๊ะ รู้เยอะเหมือนกันนี่" หลี่ชิงหว่านหันหน้าหนีมือเขา "นี่คงไม่ใช่ว่าศิษย์พี่สาวของคุณสอนมาหรอกนะ?"

เห็นความหึงหวงเจือจางออกมาอย่างชัดเจน เถาเจี๋ยหัวเราะ "ผมก็อ่านหนังสือเป็นนะ แล้วบวกกับการวิเคราะห์นิดๆ หน่อยๆ มันก็ไม่ได้ยากอะไรหรอก"

หลี่ชิงหว่านเบ้ปาก ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อหรอก แค่รู้สึกว่าเขาหลงตัวเองไปหน่อย

ทั้งที่รู้ว่าเขากำลังกล่อมด้วยคำหวาน แต่ไม่รู้ทำไม หลี่ชิงหว่านถึงรู้สึกอุ่นใจขึ้นมาอย่างประหลาดเมื่อได้ฟังเขาพูด

ทั้งคู่ผล็อยหลับไปอย่างสะลึมสะลือ พอตื่นมาอีกทีฟ้าก็มืดแล้ว

“เรากลับกันเถอะค่ะ” หลี่ชิงหว่านเห็นเถาเจี๋ยกำลังมองตนอยู่ จึงเอ่ยปรึกษาเสียงเบาหลังจากความเขินอายเริ่มจางลง

“มีเรื่องด่วนเหรอครับ?” เถาเจี๋ยไม่ได้คัดค้านอะไร เวลายังเช้าอยู่ กลับไปตอนนี้ก็ยังทัน

“ฉันอยากไปดูที่บริษัทหน่อยค่ะ ไม่ได้เข้าไปวันเดียวแล้วรู้สึกไม่สบายใจยังไงก็ไม่รู้” หลี่ชิงหว่านคว้าชุดชั้นในแล้วมุดกลับเข้าไปในผ้าห่ม

เธอทุ่มเทจิตใจให้กับบริษัทจริงๆ หลังจากได้รับคำแนะนำจากเถาเจี๋ย เธอก็เลิกจมปลักกับความกังวลเรื่องการเปรียบเทียบหรือมัวแต่นั่งสำรวจเชิงลึกเพียงอย่างเดียว และกลับมามีพลังเต็มเปี่ยมอีกครั้ง

เห็นเธอตั้งใจจะไป เถาเจี๋ยก็ลุกขึ้นตาม

“ทำไมคุณไม่ใส่เสื้อผ้าล่ะ…” หลี่ชิงหว่านเพิ่งจะโผล่ออกมาก็รีบมุดกลับเข้าไปใหม่

เถาเจี๋ย: …

เช็กเอาต์ออกจากโรงแรม ทั้งสองคนก็ออกเดินทางกลับเซินตู

ระหว่างทางเธอก็เริ่มออกคำสั่งงานทันที ตามข้อมูลที่ได้รับมาในวันนี้ เธอสั่งให้สิงเฟยเฟยจัดการเรื่องจัดซื้ออุปกรณ์ฮาร์ดแวร์ การสมัครบัญชีหลายแพลตฟอร์มสำหรับพนักงานและสตรีมเมอร์ การจัดตารางเวรใหม่ รวมถึงออกแบบค่าตอบแทนและดัชนีชี้วัดผลงานใหม่ทั้งหมดสำหรับโมเดลธุรกิจนี้…

แม้จะเป็นแค่การใช้ข้อมูลส่วนตัวของพนักงานมาเปิดบัญชีโดยที่ตัวพนักงานไม่ต้องออกหน้า แต่หลี่ชิงหว่านก็ไม่ได้ใช้อำนาจความเป็นเจ้าของกดดันใคร พนักงานคนที่ให้ยืมข้อมูลบัญชีต่างได้รับค่าคอมมิชชันตามผลกำไรจริงของการไลฟ์สดแบบไร้คน

ทำแบบนี้ก็จะไม่ถือว่าละเมิดกฎระเบียบใดๆ

มองดูเธอที่กลับมามีไฟเต็มเปี่ยมและดูเด็ดขาดคล่องแคล่วแบบนี้ เถาเจี๋ยถึงได้เห็นภาพเงาของประธานสาวสวยคนเดิมกลับมาอีกครั้ง

ถึงเซินตู หลี่ชิงหว่านก็ตรงไปที่บริษัท เรียกประชุมพนักงานที่ยังทำงานล่วงเวลาอยู่ ผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเลิกประชุม

ระหว่างนั้นเธอส่งข้อความหาเถาเจี๋ย บอกว่าตอนบ่ายนอนเยอะไปหน่อย คืนนี้อาจจะไม่กลับ ไม่ต้องรอ

สมกับเป็นนางเอกนักสู้จริงๆ กลับมาถึงก็เข้าสู่โหมดพร้อมรบเลย

เพียงแต่ความพยายามระดับนี้ ถ้าจะให้สำเร็จตามความตั้งใจที่อยากจะล้มตระกูลลี่ก็ยังถือว่ายากไปหน่อย

ตระกูลลี่ที่ค่อยๆ เสื่อมถอยลงในช่วงหลายปีที่ผ่านมาใครๆ ก็มองออก แต่ "อูฐที่ตายแล้วยังตัวใหญ่กว่าม้า" ต่อให้เป็นบริษัทมูลค่าหลักหมื่นล้าน ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะล้มลงได้ขนาดนั้น

แน่นอนว่าเรื่องนี้ยังต้องมีแรงผลักดัน

ที่เขาว่า "วาฬล้มลง สรรพชีวิตต่างเติบโต"

เมื่อตระกูลลี่ล้มลง ทรัพย์สินอันหอมหวานจะต้องถูกคนจ้องเล่นงานแน่ๆ คนธรรมดาแค่ได้ส่วนแบ่งไปนิดเดียวก็รวยเละได้แล้ว

นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ลี่เสียงร้อนรนรีบหาที่พึ่งใหม่

เถาเจี๋ยเข้าใจสัจธรรมที่ว่า "ตีงูต้องตีให้ถูกจุด" เพียงแต่เขาเป็นแค่คนที่ได้รับความรู้ด้านการเงินมาไม่น้อยผ่านทางจิ้งจอกเงินเท่านั้น ส่วนเรื่องทางธุรกิจจริงๆ เขาเรียกตัวเองว่าเป็นมือสมัครเล่นแบบงูๆ ปลาๆ ด้วยซ้ำ

เขาเลยจะไม่รีบร้อนโผล่หน้าไปชนกับตระกูลลี่โดยตรง ถ้ามันหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ เขาก็คงทำได้แค่ใช้เงินทุ่มใส่ให้มันจบๆ ไปเท่านั้น

ถึงแม้เขาจะไม่ได้พูดเรื่องพวกนี้กับหลี่ชิงหว่าน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไม่ได้เตรียมการเอาไว้

อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณเอาตัวรอดก็ได้ ช่วงนี้เถาเจี๋ยเลย “ลอกการบ้าน” ขยันกว่าช่วงก่อนหน้านี้มาก

นอกจากโอนเงิน 180 ล้านดอลลาร์เข้าบัญชีต่างประเทศแล้ว เงินต้น 500 ล้านดอลลาร์ก็ยังทำกำไรลอยตัวเพิ่มขึ้นมาได้อีก 43%

แต่นั่นยังไม่พอหรอก สำหรับเขาแล้วยังมีที่ที่ต้องใช้เงินอีกเยอะ

เรื่องของถงฮุ่ยยังราบรื่นดี แม้การซื้ออสังหาริมทรัพย์เกรดเอจะใช้เงินไปไม่ถึงสองร้อยล้าน แต่เงินอีกเกือบพันล้านที่โอนไปสมทบก็เพิ่งจะถูกใช้ไปแค่หนึ่งในห้าเท่านั้น

นอกจากนี้เขายังมีวงเงินสินเชื่ออีกห้าร้อยล้าน แถมอสังหาฯ ที่ซื้อมาก็ยังมีผู้เช่าอยู่ ทำให้เริ่มมีรายได้เข้ามาแล้ว

แต่วันนี้ตอนไปหางโจว หลังจากได้รับคำแนะนำจากเหลียงเซิง ก็ถือว่าได้ความเข้าใจอะไรที่ลึกซึ้งขึ้นมาอีกขั้น

วันข้างหน้าถ้าจะผลักดันการพัฒนาของสำรวจเชิงลึกให้ไปได้ไกล เงินน้อยไปคงไม่ได้

แน่นอนว่ายังมีตระกูลหลี่ แล้วก็หานเว่ยที่คอยตุกติกไม่หยุดหย่อน ถ้าไม่มีการเตรียมตัวให้พร้อมดีๆ บางทีเขาต่างหากที่จะถูกเขมือบจนไม่เหลือแม้แต่เศษซาก

เถาเจี๋ยตอบข้อความหลี่ชิงหว่าน บอกว่าเขาไปก่อนนะ แล้วลงไปขึ้นรถของหลี่ชิงเพื่อกลับถนนหย่งอัน

ถงฮุ่ยยังไม่กลับในตอนนั้น เธอกำลังนั่งเล่นไพ่กับพี่หมาและหลี่ชิง

เห็นเถาเจี๋ยกลับมา เธอก็ทิ้งไพ่แล้วลุกขึ้นยืนทันที ก่อนจะนั่งลงอย่างว่านอนสอนง่าย

เขาออกจากบ้านโดยไม่ได้บอกถงฮุ่ย แต่เธอก็ยังรู้จักกาลเทศะไม่มารบกวน นั่นทำให้เถาเจี๋ยรู้สึกเอ็นดูเธอมากขึ้นไปอีกนิด

เขาให้รางวัลด้วยการลูบหัว แต่เธอก็หน้าแดงรีบหลบ เพราะรู้ดีว่ายังไม่ชินกับการใกล้ชิดกันต่อหน้าคนอื่น

“พี่หมา ผมต้องการข้อมูลของตระกูลหลี่กับตระกูลหาน ทั้งเรื่องธุรกิจและเรื่องส่วนตัว โดยเฉพาะความเคลื่อนไหวช่วงนี้ อย่าให้พลาดแม้แต่นิดเดียว”

จ้างมาดูแลเดือนละห้าแสน ถึงเวลาต้องใช้งานกันหน่อยแล้ว

พี่หมาตอบรับอย่างกระตือรือร้น แล้วหันไปตะโกนบอกหลี่ชิง “เอาหน่อยวะ รีบทำรายงานส่งเจ้านายเร็วๆ”

หลี่ชิงที่ได้มีโอกาสแสดงฝีมือตอบ “รับทราบครับ!”

เถี่ยจู้ลนลาน “ผะ…ผมล่ะ ผมต้องทำไง?”

พี่หมาถลึงตาใส่ “ถ้าเจ้านายไม่เป็นไร ก็เพราะเอ็งนี่แหละ ต่อไปนี้ตั้งสติให้ดี ดูแลความปลอดภัยของเจ้านายให้ได้ตลอด 24 ชั่วโมง”

“ทะ…ทราบครับ!” เถี่ยจู้ถูมือเตรียมพร้อม

ทุกคนต่างเริ่มปฏิบัติหน้าที่ เถาเจี๋ยเองก็นั่งเฉยไม่ได้ เขาขึ้นไปชั้นบน เข้าไปในห้องหนังสือที่พี่หมาประกาศว่าเป็นเขตหวงห้ามสำหรับคนอื่น เปิดคอมพิวเตอร์ แล้วล็อกอินเข้าโปรแกรมหุ้นของอเมริกา