บทที่ 65 ปมในใจ

หลี่ชิงหว่านส่งข้อความมาเวลานี้ คงเพิ่งเคลียร์งานเสร็จแน่ๆ

แล้วก็จริงตามคาด พอกดดูก็เห็นข้อความ

"ฉันกลับไปนอนเอาแรงที่บ้านก่อนนะ ตื่นแล้วจะทักไป"

"อืม พักผ่อนเถอะ บ่ายนี้ผมต้องไปกินข้าวบ้านอาจารย์ กลับมาแล้วจะบอกนะ"

หลี่ชิงหว่านส่งสติกเกอร์กอดตอบกลับมา

เพราะจิตใจยังตื่นตัว เถาเจี๋ยจึงไม่มีอาการง่วงเลยสักนิด

เงินสด 9 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ หากไม่นับรวมสินทรัพย์ถาวร แค่เงินสดล้วนๆ เขากล้าพูดเลยว่ามีไม่กี่คนในโลกที่จะมีมากกว่าเขา

เงินก้อนมหึมาขนาดนี้ หากคิดจะโอนกลับมาทั้งหมดคงเป็นไปไม่ได้ ทางที่ดีที่สุดคือมองหาบริษัทหรือสินทรัพย์ที่เหมาะสม แล้วค่อยโอนกลับมาในรูปของการลงทุนตามปกติ

แน่นอนว่าหากเป็นเงินจำนวนไม่มากก็ยังพอโยกย้ายได้อยู่ เช่น นำมาให้ถงฮุ่ยใช้กว้านซื้ออสังหาริมทรัพย์ชั้นดี

พอคิดถึงถงฮุ่ย เถาเจี๋ยก็อยากไปเจอหน้าเธอขึ้นมาทันที ความรู้สึกนี้รุนแรงจนห้ามไม่อยู่

เขาจึงก้าวออกจากห้องทำงาน พอประตูปิดลง ระบบก็ล็อกอัตโนมัติ

ท้องฟ้ายังไม่ทันสาง แต่กลับเห็นพี่เหยี่ยว หลี่ชิง และเถี่ยจู้ออกมาวิ่งออกกำลังกายยามเช้ากันอยู่ด้านนอก มีเพียงพี่หมาคนเดียวที่ยังไม่ตื่น

เขาหยิบกุญแจรถคูลินันแล้วขับตรงดิ่งไปยังอพาร์ตเมนต์ของถงฮุ่ยทันที

พอไปถึงก็ค่อยๆ ไขกุญแจเข้าห้องอย่างเงียบเชียบ แล้วเดินไปล้างหน้าแปรงฟันในห้องน้ำ ทว่าเพิ่งบ้วนปากเสร็จ ด้านหลังก็มีอ้อมแขนอบอุ่นเข้ามากอดไว้เบาๆ

"ผมทำเธอตื่นเหรอ?"

เถาเจี๋ยเช็ดปากแล้วก้มลงหอมหน้าผากถงฮุ่ยทีหนึ่ง

ถงฮุ่ยในชุดนอนสีชมพูอ่อนลายดอกไม้ตัวจิ๋วดูน่ารักใสซื่อ เธอซุกตัวเข้าสู่อ้อมกอดของเขา พอได้กลิ่นบุหรี่จางๆ ก็รู้ทันทีว่าเขาก็ยังไม่ได้นอนเหมือนกัน จึงเงยหน้าขึ้นบอก "เปล่าค่ะ ฉันนอนไม่หลับเอง"

"เป็นอะไรไป?" ความจริงตั้งแต่เมื่อคืนตอนขึ้นไปชั้นบน เขาก็สังเกตเห็นแล้วว่าเธอเหมือนมีเรื่องในใจ เพียงแต่ตอนนั้นมัวแต่ตกตะลึงกับผลการคำนวณของแบบจำลองคณิตศาสตร์จนมองข้ามไป

การที่รีบร้อนมาหาเธอแต่เช้าตรู่ขนาดนี้ ก็เพราะเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน

"ฉันกลัวว่าเรื่องวันนั้นจะเป็นแค่ความฝันไปน่ะสิคะ…" ถงฮุ่ยตัดพ้อเล็กน้อย ไม่ใช่ว่าเธออยากแกล้งทำตัวอ่อนแอต่อหน้าเถาเจี๋ยหรอกนะ แต่การที่จู่ๆ เขาหายตัวไปทั้งวัน ทำให้เธอสับสนจนวางตัวไม่ถูกว่าควรยืนอยู่ในฐานะไหนสำหรับเขา

ขนาดพี่หมายังรู้ว่าเขาไปหางโจว แต่เถาเจี๋ยกลับไม่ได้ส่งข้อความบอกเธอสักคำ

เมื่อวานที่ถงฮุ่ยอยู่โยงรอจนดึกดื่น ส่วนหนึ่งก็เพราะความเป็นห่วง แต่อีกใจหนึ่งก็อยากรู้ว่าต่อไปนี้ควรปฏิบัติตัวกับเขาอย่างไร

แต่พอเห็นเขากลับมา ความรู้สึกขุ่นมัวพลันมลายหายไปสิ้น ยิ่งเห็นว่าเขายังคงสนิทสนมเอ็นดูเธอเหมือนเดิม ถึงได้โล่งอกโล่งใจ

แต่เรื่องบางเรื่อง พอกลับมาอยู่คนเดียวทีไรความคิดก็มักจะเตลิดเตลอย

หลังจากกลับถึงห้อง อาบน้ำล้างหน้าล้มตัวลงนอน แม่ก็วิดีโอคอลมาหา คุยกันไปได้สักพัก แม่ก็ถามขึ้นมาว่าทำไมเถาเจี๋ยไม่กลับมาด้วย วินาทีนั้นความเข้มแข็งของเธอเกือบพังทลาย

แม้เถาเจี๋ยจะเคยเอ่ยปากชวนให้เธอไปอยู่ด้วยกัน และเป็นเธอเองที่ปฏิเสธไป แต่พอต้องจมอยู่กับความเหงาคนเดียว จิตใจก็อดฟุ้งซ่านไม่ได้

หากเถาเจี๋ยเป็นเพียงคนธรรมดาทั่วไป เธอคงไม่ต้องแบกรับความกดดันหนักหน่วงขนาดนี้ แม้จะไม่เคยซักไซ้เรื่องทางบ้านของเขา แต่เธอก็เชื่อว่าเขาคงไม่โกหกแม่ตัวเอง เมืองซิ่วเฉิงในมณฑลเหลียวเป่ยที่เขาเคยบอก เธอไปค้นดูแล้วก็พบว่าเป็นแค่อำเภอเล็กๆ แห่งหนึ่งจริง รวมทั้งท่าทางกินอยู่ง่ายๆ สบายๆ ไม่ถือตัวของเถาเจี๋ย ก็ดูเข้ากันได้ดีกับพื้นเพเด็กหนุ่มชนบท

แต่เขากลับมีความสามารถล้นเหลือเกินไป!

แค่เรื่องที่อาจารย์ระดับศาสตราจารย์ของมหาลัยเจียวทงยอมรับเข้าเรียนด้วยตัวเอง สำหรับเด็กสาวที่ผลการเรียนปานกลางมาตลอดอย่างเธอมันก็ยากจะจินตนาการแล้ว

ไหนจะเรื่องที่เขามีเงินทองมากมายมหาศาลนั่นอีก

ตอนแรกที่เขายื่นบัตรให้ เธอไม่ได้คิดอะไรมาก แต่ตอนนี้เขากลับบอกให้เธอใช้ชื่อตัวเองไปกว้านซื้อสินทรัพย์ เธอถึงขั้นนอนกระสับกระส่าย พอตระหนักได้ว่าตัวเองต้องเป็นผู้ควบคุมเงินมูลค่ากว่าพันล้าน เธอถึงกับต้องลุกขึ้นมาดื่มน้ำสงบสติอารมณ์

เรื่องนี้กลายเป็นปมที่ค้างคาอยู่ในใจเธอไปเสียแล้ว

สองมือของเขาสอดเข้าใต้รักแร้ ยกร่างของถงฮุ่ยลอยขึ้นสูง รอจนเรียวขาของเธอเกี่ยวเอวเขาไว้แน่น ถึงค่อยโอบกระชับแล้วพาเดินออกจากห้องน้ำ

"จะเป็นความฝันได้ยังไงกัน ไม่เชื่อเธอลองจับดูสิว่าตัวผมจะแตกโพละเหมือนฟองสบู่ไหม" เขาคว้ามือน้อยๆ ของเธอมาทาบไว้บนแก้มของตัวเอง

ถงฮุ่ยหลุดขำออกมา มือเล็กบีบแก้มเขาเบาๆ ไปมาสองที ก่อนจะแกล้งกัดเข้าให้อีกคำ

เขาวางเธอลงบนเตียง

รีบถอดเสื้อผ้าที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นบุหรี่ทิ้งไป แล้วเปิดผ้าห่มมุดตัวเข้าไปเคียงข้าง

ไม่ได้คิดเรื่องอย่างว่า เพียงแค่อยากจะกอดเธอไว้ในอ้อมแขนเท่านั้น

ถงฮุ่ยขยับตัวซุกเข้าหาไออุ่น นอนฟังเสียงทุ้มต่ำของเขากระซิบอยู่ข้างหู

"เพราะงั้นอย่าฟุ้งซ่านไปเลย ทุกอย่างถูกจัดสรรไว้ดีที่สุดแล้ว อย่าเอาความผิดพลาดของคนอื่นมาลงโทษตัวเอง อย่ามัวแต่คิดวนเวียนบั่นทอนใจไปกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง เป็นตัวของตัวเองเถอะ เธอน่ะเหมาะกับการเป็นถงฮุ่ยตัวน้อยที่ร่าเริงสดใสตลอดไปที่สุดแล้ว"

ถงฮุ่ยรู้สึกว่าน้ำเสียงของเถาเจี๋ยไพเราะจับใจเหลือเกิน เธอส่งเสียงรับเบาๆ ในลำคอ

เพียงประโยคสั้นๆ ไม่กี่คำ ก็ปลดเปลื้องปมที่ผูกแน่นในใจเธอจนหมดสิ้น

ครู่ต่อมา เสียงลมหายใจของเถาเจี๋ยด้านหลังก็สม่ำเสมอ บ่งบอกว่าเขาหลับสนิทไปแล้ว

ถงฮุ่ยดึงแขนของเขามาโอบกอดร่างกายตัวเองไว้แน่น "ฉันจะเป็นคนร่าเริงของนายตลอดไป ขอแค่นายไม่ไล่ ฉันก็จะอยู่ข้างๆ นายเสมอ ต่อให้เป็นได้แค่เด็กรับใช้คอยชงชาเทน้ำ ฉันก็จะอยู่ในสายตาของนายตลอดไป"

เธอปิดเปลือกตาลง ก่อนจะเข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างรวดเร็ว

ยามลืมตาตื่นขึ้นมา กลิ่นหอมสะอาดสดชื่นเฉพาะตัวของถงฮุ่ยยังคงอบอวลอยู่รอบกาย เถาเจี๋ยอดถอนหายใจยาวไม่ได้

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตนเองมีดวงชะตาแบบไหน ก่อนที่หยางหลินจะตีจาก เหมือนโดนของทำอะไรก็ติดขัดไปหมด

แต่ตั้งแต่วันที่เธอเดินจากไป วาสนากลับพลิกผันราวหน้ามือเป็นหลังมือ ทั้งถูกรางวัล ทั้งตาสว่าง ดอกท้อเรื่องผู้หญิงก็พากันเรียงแถวเข้ามาไม่หยุดหย่อน

ไม่ว่าจะเป็นความบังเอิญกับหลี่ชิงหว่าน การหวนกลับมาของจ้าวฉาน หรือความสนิทสนมเป็นธรรมชาติกับถงฮุ่ย พวกเธอต่างเป็นผู้หญิงที่ดีทั้งนั้น เพียงแต่เป็นเพราะความเจ็บช้ำจากการถูกหยางหลินหักหลัง จิตใต้สำนึกของเขาจึงอยากปลดปล่อย หรืออาจเรียกได้ว่าเกิดความรู้สึกอยากเอาคืนแฝงอยู่ สุดท้ายผู้หญิงเหล่านี้จึงกลายมาเป็นคนที่สนิทชิดเชื้อที่สุดในชีวิตเขา

การช่วยจ้าวฉานทวงหุ้นบริษัท การลงทุนให้หลี่ชิงหว่าน หรือการยกชื่อให้ถงฮุ่ยถือครองสินทรัพย์ ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นเพียงการชดเชยเพื่อให้หัวใจของเขาสงบลงเท่านั้น

ทว่าในตอนนี้ หากต้องให้ตัดใจทิ้งใครไปสักคน เขากลับทำไม่ลงจริงๆ

จะเหมาหมดทุกคนเลยงั้นเหรอ?

พอยกความคิดนี้ขึ้นมา เถาเจี๋ยแทบอยากจะตบปากตัวเองสักฉาด

เพิ่งลืมตาอ้าปากได้ไม่กี่วัน ชักจะโลภมากเกินไปแล้ว

แต่มันก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าตอนนี้เขารวยแล้วจริงๆ

พอนึกถึงตัวเลขในบัญชีที่ใครเห็นก็ต้องหน้ามืดตาลาย ความฮึกเหิมลำพองใจก็พลันพองโตขึ้นมาทันตา

เมื่อกี้เพิ่งปลอบถงฮุ่ยไปว่ายังไงนะ? ทุกอย่างถูกจัดสรรไว้ดีที่สุดแล้วไม่ใช่หรือไง!

ความสับสนวุ่นวายใจทั้งหลายก็แค่เพราะกลัวที่จะเผชิญหน้ากับผลลัพธ์ แล้วตอนนี้เขายังต้องกลัวอะไรอีก?

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ปมในใจของเขาก็พลอยคลี่คลายลงตามไปด้วย

เขานอนยาวรวดเดียวจนถึงเที่ยงวัน ก่อนจะตื่นขึ้นเพราะเสียงท้องร้อง ยังไม่ทันลืมตาก็ได้กลิ่นหอมกรุ่นของกับข้าวลอยมาแตะจมูก

คนในอ้อมกอดหายไปแล้ว พอมองลอดช่องฉากกั้นห้องไป ก็เห็นแผ่นหลังของเธอกำลังยืนง่วนอยู่หน้าเตา ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกว่าสิ่งที่ทำไปทั้งหมดมันคุ้มค่าเหลือเกิน

หลังจากกินข้าวเสร็จ เถาเจี๋ยก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า ในช่วงไม่กี่ปีมานี้สถานการณ์ในเวทีโลกไม่ค่อยสงบนิ่งนัก ไม่ว่าเขาจะกอบโกยเงินสดได้มากเท่าไร มันก็เป็นเพียงแค่ตัวเลขดิจิทัล สู้ให้ถงฮุ่ยทยอยกว้านซื้ออสังหาริมทรัพย์ควบคู่ไปกับการกักตุนทองคำแท่งไว้บ้างน่าจะดีกว่า

แน่นอนว่าหากเจอโบราณวัตถุหรือภาพวาดอักษรจีนสวยๆ ราคาไม่แพง ก็ใช่ว่าจะรับซื้อไว้ไม่ได้

เพียงแต่มันจำเป็นต้องมีสถานที่จัดเก็บที่เหมาะสมและปลอดภัย เขาจึงเงยหน้าขึ้นถาม "ยังจำเรื่องที่ผมเคยคุยตอนซื้อบ้านถนนหย่งอันกับโครงการยาเส่อได้ไหม?"

ถงฮุ่ยพยักหน้าหงึกๆ "จำได้สิคะ คุณบอกว่าอยากได้วิลล่ากับห้องสูทเพนต์เฮาส์กว้างๆ แล้วก็อยากได้ที่ดินแถบชานเมืองห่างจากตัวเมืองสักหน่อย ขนาดประมาณสามไร่จีน ถ้าสร้างบ้านเองได้จะดีที่สุด"

เถาเจี๋ยพยักหน้ารับ "ผมว่าถึงเวลาต้องเริ่มมองหาที่ดินแถบชานเมืองได้แล้ว ไม่ต้องกลัวว่าเนื้อที่จะกว้างเกินไป ถ้าสร้างเป็นคฤหาสน์ได้ยิ่งดี"

"มันจะไม่ใหญ่เกินไปเหรอคะ" ถงฮุ่ยเบิกตากว้าง นี่คือเซินตูเชียวนะ ต่อให้เป็นแถบชานเมืองราคาก็ไม่ได้ถูกๆ เลย อีกอย่าง ที่ดินผืนใหญ่โตขนาดนั้นใช่ว่าจะหาซื้อกันได้ง่ายๆ เสียเมื่อไหร่

"ยิ่งกว้างสิยิ่งวางผังง่าย ทำเลจะห่างไกลหน่อยก็ไม่เป็นปัญหา เชื่อผมเถอะ"

"รับทราบค่ะ"