บทที่ 66 เธอไม่ขัดแผนฉัน ฉันก็ไม่ขัดแผนเธอ

ผมไม่ได้ขับคูลินันไป แต่โยนกุญแจรถให้ถงฮุ่ยแล้วนั่งรถพี่เหยี่ยวไปบ้านศาสตราจารย์เฉินแทน

แม้บ้านของซ่งลวี่จะอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยเจียวทง แต่มันไม่ใช่แฟลตอาจารย์ที่มหาลัยจัดให้หรอก เป็นคอนโดขนาด 140 ตารางเมตรที่ซ่งลวี่ซื้อให้พ่อแม่หลังจากเริ่มตั้งตัวได้นั่นแหละ

ผมแวะซื้อผลไม้นิดหน่อยจากร้านใต้ตึก ถือติดมือขึ้นไปกดกริ่งหน้าห้อง

คนที่มาเปิดประตูคือซ่งลวี่ หน้าเธอแปะมาส์กอยู่จนผมถึงกับสะดุ้งโหยง

"อาจารย์อยู่ไหมครับ?"

ผมถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่ก็ถูกเธอดึงพรืดเข้าไปข้างใน ได้แต่ก้มหน้าก้มตาเปลี่ยนรองเท้า ไม่กล้าเหลือบมองไปทางไหนเลย

แต่ชุดนอนผ้าไหมที่ซ่งลวี่ใส่เนี่ยสิ… ลายลูกไม้ข้างในแทบจะทะลุออกมาให้เห็นชัดอยู่แล้ว

"แม่ฉันออกไปซื้อกับข้าว ได้ยินว่านายจะมาเลยตื่นเต้นใหญ่" ซ่งลวี่ปิดประตูดังปัง พอมองถุงผลไม้ในมือผม เธอก็เตะเข้าที่ก้นผมทีหนึ่ง "นายเอาไอ้นี่มาเนี่ยนะ?"

"หา?" ผมงงเป็นไก่ตาแตก

ในใจคิดว่า ขืนซื้อของแพงเกินไป อาจารย์ก็คงไม่รับหรอก

"ช่างเถอะ เอาแบบนี้แหละ ยังไงแม่ฉันก็เอ็นดูนายอยู่แล้ว"

เธอบอกพลางลากผมไปนั่งที่โซฟา ก่อนจะนั่งขัดสมาธิอยู่ตรงข้าม "บอกไว้ก่อนนะ วันนี้ถ้านายช่วยพี่ทำงานให้เรียบร้อย เรื่องของนายที่เหลือ พี่จัดการให้หมดเอง"

เถาเจี๋ย: …

ทำไมรู้สึกเหมือนมีอะไรแปลกๆ หว่า?

"รุ่นพี่ครับ มีอะไรปิดบังผมอยู่หรือเปล่า?"

"พี่จะปิดบังอะไรนาย? ก็แค่…"

เสียงกริ๊กดังขึ้นจากด้านนอก ตามมาด้วยเสียงเปิดประตู ซ่งลวี่รีบลุกขึ้นยืนแล้วชี้หน้าผม "อย่าพูดอะไรมั่วซั่วนะ"

เถาเจี๋ย: …

"อ้าว เถาเจี๋ยมาแล้วเหรอ" เฉินหนานเปิดประตูเข้ามาเห็นผมนั่งอยู่บนโซฟาก็โบกมือยิ้มๆ สั่งให้ผมนั่งเฉยๆ ไม่ต้องลุกมารับ "วันนี้กินข้าวที่นี่แหละ ถือโอกาสช่วยดูงานให้รุ่นพี่เขาด้วย"

เฉินหนานถือถุงกับข้าวเข้าครัวไปอย่างอารมณ์ดี ดูเวลาแล้วเห็นว่ายังเร็วอยู่เลยยังไม่รีบทำอาหาร "เถาเจี๋ย การบ้านคราวก่อนเป็นยังไงบ้าง? ครูเพิ่งไปดูงานมา กลับมาเมื่อวานนี้เลยยังไม่ได้คุยกับเธอเลย"

"พอจะมีเค้าโครงแล้วครับ แต่ผมเพิ่มรายละเอียดเข้าไปนิดหน่อย ไม่รู้ว่าจะเหมาะสมหรือเปล่า" ผมหยิบโน้ตบุ๊กออกมา ไหนๆ ก็มาหาอาจารย์แล้ว จะไม่เตรียมงานมาได้ไง

แม้จะยังไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่โครงร่างหลักๆ ก็เรียบร้อยแล้ว

"ขอดูหน่อยซิ" เฉินหนานบอกก่อนจะกลับไปเอาแว่นสายตายาวในห้องทำงาน แล้วมานั่งที่ข้างโต๊ะน้ำชา มองผมเปิดเอกสาร

ผมรู้สึกประหม่านิดหน่อย ถูมือไปมา "ผมคิดว่าข้อมูลอ้างอิงสำหรับปัจจัยการแจ้งเตือนยังน้อยไปครับ นอกจากปัจจัยทางธรณีวิทยาแล้ว การเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อม อุณหภูมิ ความชื้น แรงดึงดูดจากดวงดาว และรอบการหมุนของโลก ก็น่าจะมีผลกระทบด้วยเหมือนกัน…"

ตาของเฉินหนานเป็นประกาย "แรงดึงดูดจากดวงดาวกับรอบการหมุนของโลกที่เธอเพิ่มเข้ามาน่ะดีมาก ครูนึกไม่ถึงจริงๆ… ครูบอกแล้วว่าเลือกคนไม่ผิด"

จากนั้นเราสองคนก็ถกกันเรื่องหัวข้อวิจัยต่อ เวลาผ่านไปชั่วโมงกว่าโดยที่ไม่รู้ตัวเลย

"แม่คะ กี่โมงแล้วเนี่ย ยังไม่ยอมไปทำกับข้าวอีกเหรอ" ซ่งลวี่เปลี่ยนมาสวมชุดนอนขายาว เผยให้เห็นเรียวขาขาวผ่องดุจหยก

เธอแกะมาส์กหน้าออก เผยให้เห็นผิวพรรณเนียนละเอียดราวกับไข่ปอก ดูอ่อนเยาว์กว่าเด็กสาวทั่วไปเสียอีก

เฉินหนานก้มมองเวลาแล้วก็ร้องอุ๊ย พลางตบหน้าขาตัวเองเบาๆ "ตายจริง แม่มัวแต่ยุ่งจนลืมไปหมดเลย เถาเจี๋ย เธอนั่งเล่นไปก่อนนะ ส่งไฟล์งานให้ครูเลย เดี๋ยวตอนเย็นครูค่อยดูละเอียดๆ"

เฉินหนานเดินไปได้สองก้าวก็หันกลับมา "มีแขกอยู่ที่บ้านแท้ๆ ดูสิเราแต่งตัวอะไรเนี่ย ไปเปลี่ยนชุดเดี๋ยวนี้เลย"

ผมกลั้นขำแทบตาย อาจารย์ไม่รู้หรอกว่าก่อนหน้านี้เธอแต่งตัวโป๊กว่านี้อีก

แต่ดูเหมือนว่าบ้านตระกูลซ่งกำลังจะมีแขกคนอื่นมา ผมเลยลุกขึ้น "อาจารย์ครับ ถ้าอย่างนั้น…"

ซ่งลวี่หน้านิ่งทันที จ้องเขม็งมาที่ผม

ผมรีบนั่งลงทันควัน "…ผมคุยกับรุ่นพี่ต่อดีกว่าครับ"

รอยยิ้มกลับมาประดับบนใบหน้าซ่งลวี่อีกครั้ง พอมารดาเดินเข้าครัวไป เธอก็หยิบส้มโยนมาให้ผม

"แกะให้หน่อย"

ผมเกือบจะปฏิเสธไปแล้ว แต่ก็ต้องกลืนคำพูดนั้นลงคอ แล้วรับส้มมาแกะให้อย่างจำยอม

"ว่ามาสิ เศรษฐีพันล้านอย่างนายจะแกล้งทำตัวติดดินไปถึงไหน" ซ่งลวี่เกล้ามวยผมแบบดังโงะ มีปอยผมหลุดออกมานิดหน่อย เธอใช้นิ้วก้อยทัดมันไว้ข้างหู ก่อนจะรับชิ้นส้มที่ผมแกะเสร็จแล้วไป

"ผมไม่ได้แกล้งทำตัวติดดินนะ แค่มันรวยกะทันหันเกินไปจนผมยังตั้งตัวไม่ทันต่างหาก" ผมคุยกับซ่งลวี่ได้เต็มปากเต็มคำ เพราะยังไงเธอก็รู้ความลับส่วนใหญ่ของผมอยู่แล้ว

ผมแกะส้มไปคุยกับเธอไป "ผมยังคิดไม่ออกเลยว่าจะพูดไงดี ไม่รู้จะจัดการเรื่องนี้ยังไง คนหนึ่งคือรักแรกที่พ่อแม่เธอคอยปั่นหัวจนพัง อีกคนคือคนที่ช่วยชีวิตผมไว้ในตอนที่ตกอับที่สุด… ลำบากใจจริงๆ ครับ"

"ลำบากใจอะไรล่ะ เหมาทั้งคู่ไปเลยสิ" ซ่งลวี่กระแทกไหล่ผมอย่างแมนๆ "มีลูกเยอะๆ ไม่ใช่ว่าจะเลี้ยงไม่ไหวสักหน่อย นายรวยซะอย่าง จะกลัวอะไร?"

ผมตาโต "รุ่นพี่ครับ ก่อนหน้านี้พี่เพิ่งบอกว่าจะไม่สนถ้าผมโดนจับข้อหาอนาจาร แล้วตอนนี้จะมาสนับสนุนให้ผมทำผิดกฎหมายแต่งงานซ้อนงั้นเหรอ?"

"ไม่ใช่ทุกคนที่จำเป็นต้องแต่งงานสักหน่อย อีกอย่าง ลูกที่เกิดนอกสมรสกับลูกในสมรสก็มีสิทธิ์เท่าเทียมกัน ไม่เห็นต้องยึดติดกับใบทะเบียนสมรสเลย มีพี่อยู่ตรงนี้ พี่จัดการให้ทุกอย่างเรียบร้อยเอง"

"เดี๋ยวสิ ความเชี่ยวชาญของพี่เอามาใช้กับเรื่องพรรค์นี้เหรอ? ทำไมผมฟังแล้วมันไม่เหมือนคำแนะนำที่ดีเลยล่ะ?"

ซ่งลวี่ค้อนขวับ "นายคิดว่าพี่อยากทำเหรอ? ก็เพราะต้องพึ่งพานายไม่ใช่หรือไง"

"มีอะไรก็ว่ามาเถอะ หลังผมเริ่มเย็นวาบแล้วนะ"

เถาเจี๋ยรีบขยับตัวออกห่าง

"เสี่ยวลวี่ นี่กี่โมงกี่ยามแล้ว ทำไมไม่โทรหาล่ะ? ทำไมยังไม่มาอีก?"

เฉินหนานชะโงกหน้าออกมาจากห้องครัวตะโกนถาม

ซ่งลวี่ตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม "ใครบอกว่าไม่มา นี่นั่งอยู่ตั้งนานแล้ว แม่ไม่เห็นเหรอคะ"

เฉินหนาน: …

เถาเจี๋ย: …

ทั้งสองคนสบตากัน ก่อนจะหันไปมองซ่งลวี่พร้อมกัน

ซ่งลวี่ไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยัดส้มเข้าปากอีกกลีบ "หนูสารภาพก็ได้ ก็เถาเจี๋ยคนนี้ไง ลูกศิษย์แม่นั่นแหละ จะว่าหนูกินเด็ก หรือว่าจะว่าหนูสมภารกินไก่วัดก็ได้ทั้งนั้น ยังไงเรื่องมันก็เป็นแบบนี้ไปแล้ว"

ก่อนที่เฉินหนานจะเดินมาถึง เธอแทบไม่ขยับริมฝีปาก แต่เค้นเสียงลอดไรฟันออกมา "นายอย่ามาขัดขาฉัน ไม่งั้นฉันก็จะไม่ไว้หน้านายเหมือนกัน ลองดูเอาแล้วกัน…"

เฉินหนานสาวเท้าเร็วๆ เข้ามาตรงหน้าทั้งคู่ มองคนโน้นทีคนนี้ที แล้วกัดฟันพูด "เสี่ยวลวี่ นี่แกกำลังล้อแม่เล่นอยู่ใช่ไหม?"

ซ่งลวี่กะพริบตาปริบๆ ทำหน้าซื่อตาใส "จะเป็นไปได้ยังไงล่ะคะ? ตอนแรกหนูก็ไม่อยากพูดหรอก เป็นแม่เองไม่ใช่เหรอที่บังคับให้หนูพาแฟนมา นี่หนูก็พามาแล้ว แต่แม่กลับไม่เชื่อ งั้นแม่ก็ถามเขาเองเลยสิ"

เฉินหนานยกมือขึ้นทำท่าจะตี ก่อนจะหันไปมองเถาเจี๋ยอย่างกังขา

เถาเจี๋ยเงยหน้าขึ้นด้วยความประหม่า ได้แต่เค้นคำตอบรับ "ครับ…" ออกมาอย่างยากลำบาก

เฉินหนานคาดไม่ถึงจริงๆ เพิ่งจะเคยเจอกันเมื่อไม่นานมานี้เอง แล้วไปคบกันตั้งแต่ตอนไหน?

เธอเช็ดมือพลางถาม "คบกันตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"เอ่อ… หลังเจอกันครั้งก่อนครับ…" เถาเจี๋ยเหลือบมองซ่งลวี่ที่ทำหน้าทองไม่รู้ร้อนแล้วกัดฟันพูดต่อ "ผมมีเรื่องงานอยากปรึกษาศิษย์พี่น่ะครับ ก็เลย… ก็เลย…"

เฉินหนานมองลูกสาวสลับกับเถาเจี๋ย ในใจเริ่มจะเชื่อขึ้นมาบ้างแล้ว

ซ่งลวี่เป็นพวกแพ้คนหน้าตาดี ส่วนเถาเจี๋ยก็ดันตรงสเปกเธอจริงๆ เสียด้วย

ถึงเธอจะคอยเร่งให้ลูกสาวหาแฟน แต่ก็รู้ดีว่าลูกตัวเองโปรไฟล์ดีแค่ไหน การที่เถาเจี๋ยจะตกหลุมรักก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

แต่ก็นั่นแหละ สองคนนี้อายุห่างกันตั้งหลายปี…

ถึงลูกสาวจะดูหน้าเด็ก แต่ถ้าต้องรออีกสองสามปีกว่าจะมีลูก ก็กลัวจะกลายเป็นคุณแม่วัยดึกเอาน่ะสิ…

ช่างเถอะ ขอแค่ทั้งคู่เข้ากันได้ จะแต่งงานเร็วหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย

สมัยนี้เรียนปริญญาตรีก็แต่งงานกันได้แล้ว นับประสาอะไรกับปริญญาโท

อีกอย่าง ที่บ้านก็มีพร้อมทุกอย่าง ถ้าไม่ไหวก็ยกบ้านหลังนี้ให้พวกเด็กๆ ไป ส่วนเธอก็ค่อยย้ายกลับไปอยู่ห้องชุดเก่ากับสามี ไม่เห็นจะเป็นไร…

พริบตาเดียว เฉินหนานก็คิดเตลิดไปไกลถึงขั้นจะตั้งชื่อหลานว่าอะไรแล้ว