บทที่ 67 ยอดลูกเขย

เฉินหนานค่อนข้างพอใจในตัวเถาเจี๋ย ด้วยภูมิความรู้และวุฒิภาวะของเธอ เวลาจะเลือกลูกเขย เธอเลยให้ความสำคัญกับนิสัยใจคอและความสามารถเป็นหลัก

ถึงจะไม่ได้คลุกคลีกับลูกศิษย์คนนี้มากนัก แต่เขาก็สร้างความประทับใจให้เธอได้อย่างลึกซึ้ง โดยเฉพาะเรื่องความเก่งกาจที่เธอเห็นแววมาตั้งหลายปีก่อนแล้ว

เพียงแต่ไม่นึกไม่ฝันว่าลูกศิษย์ที่เธอหมายตาไว้ในใจ จะกลายมาเป็นลูกเขยที่หมายปองของบ้านเธอเสียเอง

เขาว่าแม่ยายมองลูกเขย ยิ่งมองยิ่งถูกใจ เฉินหนานตอนนี้ก็กำลังเป็นแบบนั้นเลย ทั้งนิสัย ความสามารถ หน้าตา ทุกอย่างถือว่าระดับท็อป ขาดก็แต่ไม่รู้ว่าทั้งคู่คืบหน้าไปถึงไหนแล้ว

“แม่คะ หม้อเดือดแล้วค่ะ”

ซ่งลวี่เห็นท่าไม่ดี กลัวเถาเจี๋ยจะรับมือไม่ไหว พอเห็นไอความร้อนจากในครัวก็เลยตะโกนบอก

“อุ๊ย ตายจริง แม่ลืมไปเลย” เฉินหนานรีบวิ่งเข้าครัวไป

เถาเจี๋ยถอนหายใจยาว ดึงสติกลับมาแล้วหันไปค้อนซ่งลวี่ “พี่ครับ จะฆ่าผมหรือไง”

ถ้าเป็นคนอื่น เถาเจี๋ยคงไม่หัวเสียขนาดนี้ แต่นี่คืออาจารย์ของเขานะ!

ถ้าศาสตราจารย์เฉินรู้ว่าเขาจับมือกับลูกสาวเธอมาหลอกกัน จะไม่โกรธจนเป็นลมล้มพับไปเลยเหรอ?

เรื่องนี้จะปิดไปได้นานแค่ไหน? ปีนึง? สองปี? ดูจากทรงที่ศาสตราจารย์เฉินเร่งเรื่องแต่งงานแบบนี้ ซ่งลวี่จะยื้อได้นานเท่าไหร่? แล้วตัวเขาเองล่ะจะยื้อได้นานแค่ไหน?

ถ้าวันหนึ่งบอกว่าเลิกกัน มันจะดูเป็นเรื่องเล่นๆ เกินไปไหม? ปวดหัวชะมัด!

แต่ซ่งลวี่กลับไม่คิดอะไรเลย นั่งไขว่ห้างอย่างไม่แยแส “กลัวอะไรล่ะ ถ้ายื้อไม่ไหวจริงๆ ฉันก็บินไปหลบที่ต่างประเทศสักพัก แม่จะทำอะไรฉันได้? ก็แค่กลัวแก่แล้วไม่มีหลานไม่ใช่เหรอ เดี๋ยวฉันทำเด็กหลอดแก้วเอาหลานมาให้เลี้ยงก็ได้ ขอแค่ไม่ใช่เด็กตัวดำเมี่ยม แม่ก็ไม่กล้าตีฉันตายหรอก”

เถาเจี๋ย: …

ใจคอทำด้วยอะไรเนี่ย?

“ตกลงตามนี้ เรื่องนี้คุณจัดการเอง ส่วนเรื่องของผม คุณห้ามเอาไปพูดมั่วซั่วเด็ดขาด” เถาเจี๋ยไม่มีทางเลือก ในเมื่อขึ้นหลังเสือแล้ว ก็ต้องก้มหน้าก้มตาไปต่อ

“เออหน่า วางใจได้เลย ฉันขนาดนี้แล้วยังไม่เชื่อใจอีกเหรอ” ซ่งลวี่ตบหลังมือเขาเบาๆ ทำท่าเหมือนพี่สาวผู้แสนดี

เฉินหนานยกกับข้าวออกมา เห็นเด็กๆ ดูเข้ากันได้ดีก็พลอยดีใจไปด้วย “เสี่ยวเถาจ๊ะ ซ่งลวี่น่ะโดนที่บ้านตามใจจนเสียคน ถ้าเขารังแกเธอก็บอกฉันนะ เดี๋ยวฉันจัดการให้”

“ไม่หรอกครับ พี่ลวี่ดูแลผมดีออกครับ…” เถาเจี๋ยลุกขึ้นเตรียมจะช่วยอาจารย์ยกกับข้าว

“ไม่ต้องหรอก ลวี่ พาเสี่ยวเถาไปล้างมือไป จะได้กินข้าวกันแล้ว”

เฉินหนานอารมณ์ดีจนเดินเหินคล่องแคล่ว ไม่นานก็วางกับข้าวเต็มโต๊ะ

“ลำบากอาจารย์แล้วครับ” เถาเจี๋ยเกรงใจ เดิมจะช่วยแต่อาจารย์ไม่ให้ทำ เลยได้แต่นั่งกิน

“ลำบากอะไรกัน วันหลังก็แวะมาบ่อยๆ นะ ถือซะว่าเป็นบ้านตัวเอง” เฉินหนานพูดพลางคีบกับข้าวให้เขา

ทำเอาซ่งลวี่ถึงกับเจ็บจี๊ดที่อก “แม่คะ ลูกสาวแท้ๆ อยู่นี่นะเนี่ย”

“มือไม่มีหรือไงล่ะ” เฉินหนานพูดงั้นแต่ก็น้ำเสียงอ่อนโยนกว่าปกติเยอะ เลยคีบกุ้งให้ลูกสาวด้วย “กินไป วันนี้ถือว่าลูกทำดี”

ซ่งลวี่ฮึดฮัดสองที แต่กลับปอกเปลือกกุ้งในชามตัวเองแล้วเอาไปใส่ชามเถาเจี๋ย ยิ้มหวาน “กุ้งทอดน้ำมันของแม่ฉันน่ะเด็ดที่สุด ลองชิมดูสิ”

เฉินหนานเห็นแล้วก็รู้สึกดี ลูกสาวโตกว่าหน่อยแต่ก็รู้จักดูแลคน

เถาเจี๋ยอึดอัดจนนิ้วเท้าจิกพื้นแทบจะทะลุบ้าน 140 ตารางเมตรนี้ออกไปสร้างต่อเติมใหม่

มื้อนั้นเขาถูกสองแม่ลูกที่กระตือรือร้นปรนนิบัติจนต้องจำใจกินไปตั้งสามชาม

หลังกินข้าวเสร็จ เฉินหนานไม่ได้ชวนคุยเรื่องโปรเจกต์ต่อ แค่ก๊อปปี้ส่วนที่เขาทำเสร็จแล้วไป แล้วก็เข้าห้องทำงาน ปล่อยให้ห้องนั่งเล่นเป็นพื้นที่ของ “คู่รักข้าวใหม่ปลามัน”

“ผมคงต้องไปแล้วครับ กินเยอะไปหน่อย นั่งอยู่นี่ก็ไม่ย่อย”

เถาเจี๋ยเพิ่งพูดจบ ซ่งลวี่ก็หรี่ตาเจ้าเล่ห์ “ส่งพระต้องส่งให้ถึงวัดสิ นายเคยเห็นคู่รักที่ไหนกินข้าวเสร็จแล้วอยากแยกจากกันทันทีบ้างล่ะ?”

“แล้วจะเอาไงครับ? ผมจะให้อยู่นี่แช่อยู่ไม่ไปไหนหรือไง?” เถาเจี๋ยลดเสียงลง “ไม่งั้นคุณก็ออกไปเดินเล่นรอบนึงสิ”

ซ่งลวี่คิดตาม ก็น่าสนเหมือนกัน

“นายรอดูฉันนะว่าแม่ทำอะไรอยู่” พูดจบเธอก็ย่องไปที่หน้าประตูห้องทำงาน แล้วเอาหูแนบฟัง

“ตาแก่ซ่ง ลูกสาวคุณพาแฟนเข้าบ้านแล้วนะ โปรเจกต์คุณจะจบเมื่อไหร่? กลับมาดูหน่อยสิ พ่อหนุ่มคนนี้ดีมากเลย เป็นลูกศิษย์ฉันเอง…”

“อายุน้อยกว่าลูกเราสองสามปี แต่ดูสุขุม รอบคอบ ที่สำคัญคือหัวดีมาก เดี๋ยวฉันส่งข้อมูลให้คุณดูนะ อันนี้เด็กคนนี้ทำเอง ช่วยงานวิจัยธรณีวิทยาของคุณได้เยอะเลย…”

“คิดดูสิ นิสัยลูกเราเป็นไงคุณไม่รู้เหรอ? หน้าตาก็ดีนะ…”

ซ่งลวี่ได้ยินแม่โทรหาพ่อก็เบาใจ ในที่สุดก็รอดตัวไปได้ พอหันกลับมาก็ตกใจแทบตาย เจอเถาเจี๋ยมายืนแอบฟังอยู่ด้วย เธอรีบเอามือกุมหน้าอกแล้วลากเขาออกมา

“ชมแค่นี้ก็ดีใจจนออกนอกหน้า ไม่ได้เป็นลูกเขยจริงๆ สักหน่อย จะภูมิใจอะไรนักหนา?” ซ่งลวี่ปล่อยมือเขา แล้วเอามือสองข้างประสานกันกดลงเบาๆ จากหน้าอก ถอนหายใจยาว “ในที่สุดก็สงบไปได้พักนึง ไม่ต้องโดนคุณนายแม่บ่นกรอกหูทุกวันแล้ว”

“คุณน่ะสบายแล้ว แล้วผมล่ะ?” เถาเจี๋ยโกรธจนอยากกระทืบเท้า แต่ก็ต้องอดทนไว้ “เรื่องนี้เราค่อยมาคิดบัญชีกัน”

“โอ๊ย จะคิดบัญชีอะไรนักหนา อยากให้ฉันทำอะไรก็ว่ามาสิ” ซ่งลวี่ดัดเสียงอ้อน แถมยังเขย่าแขนเถาเจี๋ย

เถาเจี๋ยกำลังจะขัดขืนแต่ดันเห็นเงาของเฉินหนานซะก่อน…

“งั้นเดี๋ยวผมมาส่งคุณครับ” เถาเจี๋ยหันไปบอก “อาจารย์ครับ ผมกับพี่ลวี่จะออกไปเดินเล่นสักหน่อย”

เฉินหนานยิ้มกว้าง “ไปสิไป ค่ำคืนยังอีกยาวไกล ไม่ต้องรีบนอนหรอก”

รอจนซ่งลวี่เปลี่ยนชุดเสร็จ ทั้งสองก็ “จูงมือ” กันออกไป

บ้านตระกูลซ่งอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยเจียวทงมาก เดินแค่สามนาทีก็ถึง

พอถึงมหาวิทยาลัย ทั้งคู่ก็เดินเล่นไปตามทางเดินเล็กๆ คุยกันไปคุยกันมาก็วนเข้าเรื่องงาน

“ตอนนี้ตั้งทีมโปรเจกต์ไปหลายทีมแล้ว คนคุมหลักๆ ก็ยังเป็นคนของสำนักงานกฎหมายเรา แล้วก็รับเลือดใหม่จากข้างนอกเข้ามาบ้าง ว่างๆ นายก็แวะไปดูบ้างนะ ไม่ต้องกังวล ไม่ได้ให้ไปในฐานะนายทุนเพื่อโชว์พาวหรอก แต่ไปเพื่อรับมือกับสมเด็จพระราชมารดาของฉันต่างหาก อย่าคิดว่าท่านหลอกง่ายนะ”

เถาเจี๋ยเฉยๆ ในเมื่อเรื่องมันเลยเถิดมาขนาดนี้แล้ว จะถอยก็คงยาก

“เรื่องบริหารจัดการผมไม่ยุ่ง คุณเห็นว่าดีก็คือดี ถึงจะยังไม่เปิดเทอม แต่การบ้านที่อาจารย์ทิ้งไว้ให้ก็ต้องใช้เวลาเยอะเหมือนกัน” เถาเจี๋ยไม่อยากเสียพลังงานกับเรื่องพวกนี้มากนัก เขาไม่ได้ทำเพื่อเงินจริงๆ แค่อยากหาอะไรทำเฉยๆ อารมณ์แบบทำดีไปเถอะ ไม่ต้องถามถึงผลตอบแทน มีเวลาไปกอบโกยเงินที่อเมริกาสำหรับเขาน่ะ ง่ายกว่าเยอะ

ซ่งลวี่ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่ อดไม่ได้ที่จะเบะปากใส่แล้วทุบเขาหนึ่งที “นี่นายกะจะเอาเงินฟาดหัวฉันหรือไง? ถ้าจะฟาดก็อย่าทำแบบนี้ดิ ทุ่มเงินตั้งเท่าไหร่ฉันได้แค่ 2% เองนะ นายเนี่ยแยกแยะไม่เป็นหรือไง”

ซ่งลวี่สวมชุดกีฬา หน้าตาก็ดูไม่ต่างจากนักศึกษามหาวิทยาลัยเลย เดินอยู่ข้างๆ เถาเจี๋ยที่ใส่ชุดลำลองดูเข้ากันมาก แม้แต่ตอนที่ทุบเขา ก็นึกว่าคู่รักกำลังหยอกล้อกัน

เถาเจี๋ยส่ายหัว “คุณจะหนีไปต่างประเทศจริงๆ เหรอ?”

“ไม่งั้นจะทำไงล่ะ? มีทางนี้ทางเดียวที่นายจะไม่โดนคุณนายแม่หมายหัว ทั้งหมดก็เพื่อนายทั้งนั้นแหละ”

ซ่งลวี่เงยหน้าขึ้น หยิกเขาไปที “งั้น… ใช้เชื้อของนายดีไหม?”

เถาเจี๋ยตัวสั่นกึก รีบผลักเธอออกทันที “พี่ลวี่ครับ คนจะฆ่าคนน่ะมันตายจริงนะ ผมขวัญอ่อน”

“ชิ ทำเป็นเล่นตัวไป ด้วยเงื่อนไขระดับฉัน ถ้าไม่ใช่เพราะไม่สนผู้ชาย นายคิดว่าจะมีโอกาสได้แอ้มเหรอ?” ซ่งลวี่แค่นเสียงอย่างภูมิใจ “ความลับนี้แกฝังมันลงไปในท้องซะ ถ้าไม่อยากตาย”

เถาเจี๋ย: …

อะไรนะ? มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?

แต่พอลองคิดดูดีๆ ก็ไม่แปลกหรอก ไม่ต้องพูดถึงว่าสำนักงานกฎหมายที่ซ่งลวี่สร้างมาด้วยตัวคนเดียวจะโด่งดังได้ในไม่กี่ปี แค่หน้าตาของเธอ ก็ไม่ควรจะโสดมาจนถึงทุกวันนี้แล้ว

แต่ก่อนนึกว่าเธอเข็ดขยาดจากความรักเลยเป็นแบบนี้ ไม่นึกเลยว่าเธอจะมีรสนิยมแบบนั้น

เห็นสายตาเถาเจี๋ยดูแปลกๆ ตาจิ้งจอกของซ่งลวี่ก็เบิกกว้างขึ้น “อย่าคิดว่าฉันทำตัวสบายๆ กับนาย แล้วฉันจะเป็นกับผู้ชายทุกคนนะ ถ้าไม่ใช่เพราะเห็นนายเป็นน้องชาย ฉันจะเอามาเป็นเกราะกำบังเหรอ?”

“สรุปคือผมต้องถือเป็นเกียรติใช่ไหม?” เถาเจี๋ยเกือบหลุดขำ “เห็นผมเป็นน้องชาย ก็เลยแกล้งกันงี้เนี่ยนะ พี่ลวี่ครับ งั้นเรามาคุยกันใหม่ เปลี่ยนคนเถอะ”

“เลิกคิดไปได้เลย เปลี่ยนคนน่ะเหรอ ต่อให้แม่ฉันไม่เชื่อ แล้วถ้าไม่มีจุดอ่อนคนอื่นในมือ ใครเขาจะยอมฟังคำสั่งฉันกันล่ะ”

ซ่งลวี่ส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้เถาเจี๋ย พอมองเห็นสภาพพูดไม่ออกของเขา เธอก็หัวเราะร่า