บทที่ 68 ซื้อคฤหาสน์สักแห่ง

หลังจากส่งทนายซ่งกลับบ้าน เถาเจี๋ยก็บอกให้พี่เหยี่ยวขับตรงไปที่คอนโดของถงฮุ่ย

พอเข้าห้องมา เขาก็เห็นถงฮุ่ยนั่งขดตัวอยู่บนโซฟาผ้าตัวเล็ก กำลังกินสลัดผลไม้ไปพลางอ่านเอกสารไปพลาง มีกระดาษหลายแผ่นวางกระจัดกระจายอยู่ตรงหน้า

"ดูอะไรอยู่เหรอ?" เถาเจี๋ยเปลี่ยนรองเท้า พอวางรองเท้าเสร็จ ถงฮุ่ยก็พุ่งเข้ามากอดเขา

เขาอุ้มเธอกลับไปที่โซฟา วางเธอนั่งบนตักแล้วเชยคางขึ้น "มื้อเย็นกินแค่นี้เหรอ?"

"กลัวอ้วนค่ะ" ถงฮุ่ยยิ้มเจื่อนๆ แต่ดูน่ารักจนใจสั่น

เขาจูบเบาๆ ที่ริมฝีปากเล็กนั่นทีหนึ่ง "ทำอะไรอยู่ล่ะ?"

"อ่านเอกสารที่ธนาคารส่งมาให้ค่ะ มีหลายที่ที่พื้นที่ไม่เล็กเลย ฉันกำลังจัดระเบียบให้อยู่" พูดจบเธอก็หันไปหยิบเอกสารหลายตั้งที่คัดแยกไว้แล้วบนโต๊ะมาส่งให้เถาเจี๋ย

"ยุ่งยากเหรอ?" จุดประสงค์เดิมของเขาคือแค่อยากซื้อที่ดินสร้างบ้าน ขอแค่พื้นที่กว้างพอใช้ได้ก็พอ

"ไม่ธรรมดาเลยค่ะ เราไม่ได้ประมูลที่ดินเปล่าที่รัฐบาลจัดสรรไว้ให้แบบไร้ปัญหา แต่ที่ดินสำหรับสร้างบ้านที่มีพื้นที่กว้างพอ ส่วนใหญ่เป็นที่ดินที่มีเจ้าของแล้วทั้งนั้น ที่ธนาคารเสนอมามักจะเป็นสินทรัพย์ด้อยคุณภาพ ไม่ก็ที่ดินที่จำนองไว้แล้วไม่มีปัญญาไถ่คืน ส่วนใหญ่มีปัญหาคาราคาซัง บางที่เอาไปขายทอดตลาดแล้วยังไม่มีคนประมูลด้วยซ้ำ ถ้าเลือกไม่ดี มีหวังตกหลุมพรางแหงๆ"

ถ้าไม่ใช่ถงฮุ่ย เปลี่ยนเป็นคนอื่นก็คงไม่เข้าใจหลักการพวกนี้หรอก

"ฉันเจอสามที่ที่น่าสนใจค่ะ แต่ทุกที่ยังมีข้อพิพาทที่ยังแก้ไม่ได้ ที่แรกอยู่ที่หมู่บ้านเว่ยหยาง ขนาดสามสิบไร่ เดิมเป็นสวนผลไม้ที่ให้เช่าเหมาไป ตอนนี้ทวงคืนไม่ได้เพราะชาวสวนเรียกค่าชดเชยต้นไม้สูงเกินไป ยื้อกันมาสองปีแล้วค่ะ

อีกที่อยู่ที่เกาะฉงหยาง ตอนที่อสังหาฯ บูมๆ เคยมีโครงการจะทำเป็นหมู่บ้านจัดสรรที่นั่น แต่มีสิบกว่าครัวเรือนที่ปัญหาเรื่องค่าชดเชย จนกลายเป็นบ้านหัวดื้อ รวมแล้วพื้นที่ตั้งห้าสิบไร่ค่ะ

ส่วนที่สุดท้ายอยู่ทางไปหางโจว แต่ก็ถือว่าใกล้กับเซินตู มีพื้นที่เป็นร้อยไร่ เป็นโรงงานเสื้อผ้าส่งออกที่เจ๊งไปแล้ว แต่ที่ดินเป็นเขตอุตสาหกรรม เปลี่ยนประเภทการใช้งานยุ่งยากมากค่ะ"

ฟังจากที่ถงฮุ่ยเล่ามา เห็นได้ชัดว่าเธอทำการบ้านมาเยอะมาก เถาเจี๋ยโอบเธอให้นั่งตักกระชับแน่น "ผมสนใจเกาะฉงหยาง แม้จะเป็นเจ้าของเกาะไม่ได้ แต่แค่คิดก็รู้สึกว่าไม่ธรรมดาแล้ว"

"ฉันก็ว่าที่นี่ดีค่ะ แถวหมู่บ้านจัดสรรข้างๆ ก็ทำโครงสร้างพื้นฐานกับภูมิทัศน์ไว้ดีแล้ว แค่ต้องซ่อมถนนใหม่ให้เชื่อมกับหมู่บ้านค่ะ"

เถาเจี๋ยดูแผนที่ "เราสร้างถนนจากตรงนี้เลี่ยงหมู่บ้านจัดสรรได้ไหมครับ? ไม่งั้นผมรู้สึกเหมือนต้องขับรถผ่านบ้านคนอื่นตลอดเวลา ถ้าเก็บที่ตรงนี้มาได้ด้วย ก็จะสร้างสวนเล็กๆ ข้างในได้ แล้วถนนเส้นนี้ก็จะกลายเป็นทางส่วนตัวของเรา"

ถงฮุ่ยจ้องแผนที่แล้วพิจารณา "จะสิ้นเปลืองไปไหมคะ? ตรงนี้ตั้งสิบกว่าไร่เลยนะ"

"ถ้าใช้เงินแก้ปัญหาได้ ก็ไม่ใช่ปัญหาครับ อีกอย่าง เรื่องเจรจากับพวกบ้านหัวดื้อนั่น ให้มืออาชีพจัดการดีกว่า อย่างพี่หมาไง"

เถาเจี๋ยเลิกคิ้ว "พักนี้เขาบ่นไม่ใช่เหรอว่าว่างจนรากงอก หาอะไรให้เขาทำหน่อยเถอะ"

ถงฮุ่ยยิ้มตาหยีตอบตกลง

เธอไม่เคยโต้แย้งคำสั่งของเถาเจี๋ยเลยสักครั้ง

เธอรีบโทรหาเพื่อนร่วมงานเก่าทันที เพื่อนัดแนะว่าจะไปดูหน้างานพรุ่งนี้

จากนั้นก็ติดต่อไปยังพี่หมาเพื่อบอกสิ่งที่เถาเจี๋ยต้องการ

พี่หมาฝั่งนั้นร้องเฮลั่น การหมกตัวอยู่ในบ้านพักตากอากาศแม้จะสบาย แต่สำหรับเขาแล้วมันเสียของเกินไป ถึงนี่จะเป็นงานที่ดูเหมือนใช้คนผิดประเภท แต่มันก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรทำ

เทียบกับหลี่ชิงที่คอยควบคุมระบบกล้องวงจรปิดเพื่อความปลอดภัยของเถาเจี๋ย, เถี่ยจู้ที่พร้อมพุ่งออกไปปกป้องเถาเจี๋ยทุกเมื่อ หรือพี่เหยี่ยวที่คอยเตรียมพร้อมรับมือสถานการณ์ได้ทันทีแล้ว เขากลับไม่มีที่ให้โชว์ฝีมือเลยสักนิด

เช้ามืด พี่หมาตื่นขึ้นมาพร้อมพี่เหยี่ยวเพื่อไปผลัดเวรกับเถี่ยจู้ที่งีบอยู่ในรถใต้คอนโดของถงฮุ่ย พอเห็นทั้งสองคนเดินลงมาจากชั้นบน พี่เหยี่ยวก็ขับรถไปส่งเถาเจี๋ยที่มหาลัยเจียวทง ส่วนพี่หมาก็ขึ้นรถเต่าของถงฮุ่ยไป

ช่วยไม่ได้ ยัยเด็กนี่ดื้อจะตาย คูลินันของเถาเจี๋ยเธอยังเมินเลย ยืนกรานว่าจะไม่เปลี่ยนรถเด็ดขาด

ออกจากคอนโดก็ตรงไปที่ธนาคาร แล้วขับตามเจ้าหน้าที่ที่ต่งฮ่าวเฉิงส่งมาตรงไปยังเกาะฉงหยาง

เกาะฉงหยางที่ใหญ่กว่าประเทศสิงคโปร์ถึงสองเท่าตั้งอยู่ตรงปากแม่น้ำแยงซีเกียง ต้องนั่งเรือข้ามฟากถึงจะขึ้นเกาะได้

ไม่นานก็ถึงจุดหมาย

ที่ดินผืนนี้ลาดเอียงลงมาตามไหล่เขา มีทั้งหมดสิบหกสิบเจ็ดครัวเรือน พื้นที่รวมกว่าเจ็ดสิบไร่

ถ้าบวกส่วนที่เถาเจี๋ยเล็งไว้เพิ่มอีก ก็ถือว่ามีทั้งภูเขาและน้ำล้อมรอบ

ตามที่เพื่อนร่วมงานเก่าของถงฮุ่ยบอก ชาวบ้านสิบกว่าครัวเรือนในพื้นที่นี้ตกลงทำสัญญากับธนาคารเรียบร้อยแล้ว ราคาไร่ละล้าน บวกกับค่าชดเชยที่ดินที่อยู่อาศัย รวมแล้วต้องจ่ายกว่า 100 ล้าน

ส่วนที่ดินที่เป็นของส่วนรวมนั้นราคาถูกกว่ามาก ไร่ละ 300,000 รวมแล้วต้องใช้เงินอีก 50 ล้านถึงจะกวาดมาได้

150 ล้านกับที่ดินเจ็ดสิบกว่าไร่ นี่ขนาดว่าเป็นทำเลที่ไม่เหมาะกับการพัฒนาเชิงพาณิชย์นะถึงได้ราคาถูกขนาดนี้

แน่นอนว่าถ้าพัฒนาออกมาให้ได้แบบหมู่บ้านจัดสรรข้างๆ สักสองตึก ก็ถือว่าไม่ขาดทุนแล้ว

แต่ความคิดของเถาเจี๋ยนั้นไกลกว่านั้นมาก

เขาต้องการสร้างห้องนิรภัยส่วนตัวและคลังเก็บของสะสมงานศิลปะไว้ใต้ดิน ส่วนอาคารบนดินก็แค่ใช้บังตาเท่านั้น

แน่นอนว่าไม่ได้หมายความว่าเขาจะทำลวกๆ ก็เขามีเงินนี่นา

รถขับขึ้นไปได้แค่ครึ่งทาง ถนนก็เริ่มลำบาก

ถนนปูนเดิมเต็มไปด้วยหลุมบ่อ บางช่วงเห็นก้อนหินหนักหลายร้อยกิโลกรัมขวางอยู่บนทาง ถงฮุ่ยยังเข้าใจว่าเพราะไม่มีคนดูแลมานาน เลยบ่นกับเพื่อนร่วมงานเก่าว่า "แบบนี้ต้องจัดการด่วนเลยนะคะ ถ้ามีหินกลิ้งลงมาจากเขาจะอันตรายมาก"

แต่พี่หมาจุดบุหรี่ขึ้นมา แล้วเดินไปหามุมสูงเพื่อสำรวจรอบๆ

เจ้าของบ้านทั้งสิบกว่าหลังอยู่กันครบ หลังจากเจอกัน ทั้งสองฝ่ายไม่มีข้อโต้แย้งเรื่องราคาที่ตกลงกันไว้ ก็เซ็นสัญญากันอย่างราบรื่น

ถงฮุ่ยถ่ายรูปส่งสัญญาที่เซ็นชื่อเรียบร้อยแล้วไปให้เถาเจี๋ยดู

เถาเจี๋ยเห็นชื่อผู้รับโอนเป็นชื่อตัวเองก็แปลกใจนิดหน่อย

"บอกว่าจะใช้ชื่อเธอไม่ใช่เหรอ?"

ถงฮุ่ยส่งอีโมจิยิ้มมา "อย่างอื่นไม่สำคัญหรอกค่ะ ยังไงก็ทำไว้เพื่อบริหารจัดการอยู่แล้ว แต่ที่นี่ไม่เหมือนกันนะ ที่นี่จะสร้างให้เป็นรากฐานของตระกูลเถา ก็ต้องใช้ชื่อคุณสิคะ"

เถาเจี๋ยไม่เคยคิดถึงเรื่องแบบนี้มาก่อน แต่คำพูดของถงฮุ่ยทำให้เขารู้สึกอบอุ่นในใจ

ในเมื่อมอบอำนาจให้เธอไปแล้ว ก็ปล่อยให้เธอทำตามใจเถอะ

เซ็นสัญญาเสร็จก็โอนเงินเข้าบัญชีที่กำหนดไว้เพื่อรอตรวจสอบ พอทำเรื่องโอนกรรมสิทธิ์เสร็จ ชาวบ้านทั้งสิบกว่าครัวเรือนนี้ก็จะได้รับเงิน

พี่หมาไม่ได้มาตอนเซ็นสัญญา เสร็จเรื่องแล้วค่อยเดินกลับมา "เสี่ยวฮุ่ย มีอะไรแปลกๆ นะ"

ถงฮุ่ยชะงัก "พี่หมา มีอะไรเหรอคะ?"

"ถนนเส้นนั้นถูกทำลายโดยฝีมือคนชัดๆ แล้วน้ำไฟแถวนี้ก็ถูกตัดมาพักใหญ่แล้ว เรื่องนี้มันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอก"

พี่หมาไม่ได้พูดเบาๆ เพราะงั้นพอเขาพูดจบ หลายคนที่อยู่ในเหตุการณ์ก็หน้าเปลี่ยนสีกันหมด

ถงฮุ่ยได้สติก็หันไปมองเพื่อนร่วมงานเก่าเพื่อขอคำอธิบาย

เพื่อนร่วมงานเก่ากัดฟันยอมพูดความจริง "มีนักพัฒนาอสังหาฯ จากข้างล่างอยากซื้อที่นี่เหมือนกันครับ แต่เขาให้ราคาเท่ากับที่ดินส่วนรวม ชาวบ้านเลยไม่ยอม…"

"ใช่ครับ! เราไม่ขายให้พวกเขา พวกเขาก็เลยหาวิธีตัดน้ำตัดไฟที่นี่ แต่พวกเราไม่ได้เรียกราคาเว่อร์นะ เราไม่มีปัญหากับการย้ายออก แต่จะให้พวกเขาเอาเงินไปกินสบายๆ แล้วเราไม่มีที่ซุกหัวนอนน่ะเหรอ ฝันไปเถอะ!"