บทที่ 69 เด็ดขาดทรงอำนาจ

ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ของเครื่องจักรหนักก็ดังสนั่นมาจากด้านนอก

ถงฮุ่ยรีบวิ่งออกไปทันที แต่พี่หมาก็ก้าวมาขวางหน้าเธอไว้ก่อน

ไม่รู้ว่ารถขุดสองคันนั่นโผล่มาตั้งแต่ตอนไหน พวกมันกำลังทำงานอยู่บนถนน ขุดร่องดินลึกกว่าครึ่งเมตรและกว้างสองถึงสามเมตรขึ้นมาเป็นแนวยาว

"นี่ทำอะไรกันคะ?" ถงฮุ่ยอึ้งไปเล็กน้อย สัญญาก็เพิ่งเซ็นไป เธอไม่ได้จ้างทีมรับเหมาก่อสร้างมานี่นา

เห็นพวกเธอออกมา รถขุดก็หยุดลง ชายกลุ่มหนึ่งในชุดรปภ.สวมหมวกเอียงๆ โผล่ออกมาจากไหนก็ไม่ทราบ

"รู้จักกฎกติกาบ้างไหม? ที่ตรงนี้เถ้าแก่หวังของพวกเราเล็งไว้นานแล้ว อยากจะข้ามหน้าข้ามตาเถ้าแก่หวัง ก็ต้องดูด้วยว่าตัวเองมีบารมีพอหรือเปล่า"

ชายวัยกลางคนที่มีหนวดจิ๋มเหมือนหนูเดินนำกลุ่มรปภ.ถือกระบองยางสี่ห้าคนเข้ามา มองไปที่พี่หมาและถงฮุ่ยที่อยู่ข้างหลังเขา "คนที่คิดจะซื้อที่นี่คงไม่ใช่พวกแกหรอกนะ? มีเงินแต่ไม่มีที่ใช้เหรอ? พวกขี้เรื้อนที่จนจนบ้าพวกนี้หาไอ้โง่มาเป็นเหยื่อได้จริงๆ ด้วยแฮะ"

"คุณหมายความว่ายังไง?" ถงฮุ่ยเริ่มลนลาน หลบอยู่หลังพี่หมา เสียงของเธอสั่นเล็กน้อย

"ฉันหมายความว่ายังไงเธอไม่เข้าใจเหรอ? ที่ผืนนี้ นอกจากเถ้าแก่หวังของพวกเราแล้ว ใครซื้อไปก็ไม่มีประโยชน์ เข้าใจหรือยัง?" ชายวัยกลางคนนึกไม่ถึงว่าคู่สัญญาจะเป็นสาวน้อยที่หน้าตาน่ารักเกินเหตุ "ฉันจะไม่พูดไร้สาระกับเธอแล้ว ให้เจ้านายของพวกเธอมาคุยกับฉัน"

"จะคุยกับเจ้านายของพวกเรา แกยังไม่มีค่าพอหรอก!" พี่หมาแสยะยิ้ม เขาชื่อพี่หมา เพราะถ้าถูกเขาขย้ำเข้าแล้วล่ะก็ ไม่มีทางปล่อยแน่นอน

ไอ้พวกนี้สิถึงเรียกว่าหมาของจริง

ภูมิหลังของเถาเจี๋ยนั้น เขาไม่ได้ให้หลี่ชิงไปสืบ นี่เป็นนิสัยในการทำงานของเขา ไม่ว่ายังไง การขจัดปัญหาให้ผู้ว่าจ้าง ไม่ใช่การมานั่งเล่นเกมประสาทกับผู้ว่าจ้าง และเถาเจี๋ยที่จ้างพวกเขามาสี่คนด้วยเงินปีละหกล้านได้ เขาก็ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน

"ยุ่งจริง ใครไม่ได้รัดเข็มขัดเลยทำแกหลุดออกมาวะ? จะมาทำเก่งกับฉันเหรอ? พวกที่นอนโรงพยาบาลไปก็ยังไม่ทำให้พวกแกหายปากแข็ง ดูท่าจะยังได้รับบทเรียนไม่พอสินะ"

ไอ้หนวดหนูมองดูพี่หมาที่สวมเสื้อผ้าแขนเสื้อซีดจนขอบขาว นึกว่าเขาเป็นชาวบ้าน ก็เลยโบกมือเรียกพวกรปภ.ข้างหลังเข้ามา "เบามือหน่อยล่ะ อย่าให้ถึงตาย ข้าจะรับประกันว่าพวกเอ็งรวยแน่ จัดการมัน!"

สิ้นเสียงสั่ง ชายหนุ่มร่างกำยำสี่ห้าคนก็พุ่งเข้ามา คนที่ยืนขวางหน้าสาวน้อยอยู่เป็นเพียงชายวัยกลางคนดูมันเยิ้ม ไอ้หนวดหนูไม่รู้สึกกดดันแม้แต่น้อย มันหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก หันหลังบังลมแล้วควักไฟแช็กออกมา พลางฟังเสียงดังโครมครามข้างหลังพร้อมกับกำชับไม่หยุด "อย่าไปแตะต้องแม่สาวน้อยคนนั้นนะ สวยหยาดเยิ้มขนาดนี้ ชาตินี้ฉันยังไม่เคยเห็นมาก่อนเลย…"

แกร๊กๆ… ไฟแช็กในมือมันไม่ได้เรื่อง กดตั้งหลายครั้งก็ไม่ติด ทันใดนั้นเสียงข้างหลังก็เงียบลง มีมือหนึ่งยื่นไฟแช็กมาตรงหน้า

ไอ้หนวดหนูเอาบุหรี่ไปจ่อ พอจุดไฟติดแล้วถึงได้พบว่าไม่ใช่รปภ.ที่มันพามา แขนเสื้อแบบนี้ไม่ใช่ชุดรปภ.แน่ๆ

พอมันเงยหน้าขึ้นก็ต้องตกใจสุดขีด เมื่อเห็นหน้าพี่หมาจ่ออยู่ตรงหน้าจนบุหรี่ร่วงจากปาก

พี่หมาใช้เท้าเหยียบก้นบุหรี่ที่ตกพื้นจนดับ ก่อนจะคว้าคอเสื้อดึงตัวมันกลับมา "เป็นอะไรไป? เมื่อกี้ยังทำเก่งอยู่นี่?"

ไอ้หนวดหนูเหลือบไปเห็นพวกลูกน้องที่พามานอนกองอยู่กับพื้น สภาพการนอนมีสารพัดแบบ แต่ไม่มีใครขยับเขยื้อนได้เลยสักคน

พี่หมาไม่ได้โม้ตอนบอกเถาเจี๋ยว่าเขาเคยอยู่หน่วยทำครัว แต่เขาน่ะเป็นถึงระดับเทพในหน่วยครัวเลยเชียวล่ะ ถึงอายุจะเยอะจนสู้เถี่ยจู้ไม่ได้ แต่เถี่ยจู้คนนั้นเขาก็เป็นคนสอนมากับมือ

รับมือกับพวกรปภ.ที่มีดีแค่แรงพวกนี้ เขาคิดว่าสิบวินาทียังถือว่านานไปหน่อยด้วยซ้ำ

"วางใจเถอะ ฉันกะแรงได้ ไม่ตายหรอก" พี่หมาหยิบบุหรี่มาจุดสูบแล้วนั่งยองๆ ลงกับพื้น เห็นไอ้หนวดหนูยังยืนตัวสั่นอยู่ก็ถลึงตาใส่ "แกจะให้ฉันแหงนหน้าคุยกับแกหรือไงวะ?"

ไอ้หนวดหนูตัวสั่นสะท้าน รีบย่อตัวลงไปนั่งยองๆ ข้างๆ ทันที "ลูกพี่ ผม…ผมก็แค่ลูกจ้างคนหนึ่งเท่านั้นเองครับ…"

เมื่อเห็นพี่หมากำลังคุยอยู่กับไอ้หนวดหนูตรงนั้น ถงฮุ่ยก็ตีหน้าขรึม "พี่หยาง เรื่องนี้พี่ควรจะบอกฉันล่วงหน้าไม่ใช่เหรอ? อยากได้เงินไม่ใช่ว่าไม่ได้สักหน่อย ถ้าฉันบอกเจ้านาย จะช่วยเพิ่มส่วนต่างให้พี่ก็ยังไม่ใช่ปัญหาเลย แต่นี่พี่จงใจปิดบังกันแบบนี้ คิดจะทำอะไรกันแน่?"

อดีตเพื่อนร่วมงานของถงฮุ่ยหน้าแดงก่ำราวกับผ้าสีแดง "เสี่ยวฮุ่ย พี่ก็ยอมรับนะว่าไม่ได้บอกเรื่องนี้กับเธอ แต่ตามขั้นตอนแล้ว การซื้อขายมันไม่มีปัญหาอะไรจริงๆ ทางผู้ซื้ออีกเจ้านั่นแหละที่ทำเรื่องแบบนี้ขึ้นมา ฝ่ายนั้นเป็นฝ่ายไม่ถูกต้องตั้งแต่แรกแล้ว ชาวบ้านไม่อยากขายให้พวกนั้น มันก็พอเข้าใจได้นี่นา…พี่…"

ถงฮุ่ยยกมือขึ้นห้ามไม่ให้อีกฝ่ายพูดต่อ เธอเดินเลี่ยงออกไปสองสามก้าว แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเถาเจี๋ยโดยตรง

หลังจากฟังเรื่องที่ถงฮุ่ยเล่าจบ เถาเจี๋ยกลับไม่เห็นว่าเป็นปัญหาใหญ่โตอะไร

เรื่องน้ำไฟไม่ใช่สิ่งที่ผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์เจ้าเดียวจะมาชี้นิ้วสั่งการได้อยู่แล้ว ถ้าหน่วยงานที่เกี่ยวข้องไม่หลับตาข้างลืมตาข้างให้ มีหรือที่พวกมันจะกล้าทำ หรือพูดให้ถูกคือไม่มีปัญญาทำได้ด้วยซ้ำ

ตอนนี้ตัวเขาไม่ได้ซื้อแค่ที่ดินปลูกบ้านของชาวบ้านสิบกว่าหลังคาเรือนเท่านั้น แต่ยังรวมถึงที่ดินส่วนกลางของหมู่บ้านอีกห้าสิบกว่าไร่ด้วย

เงินก้อนนี้ไม่ได้มากมายอะไร แค่ 50 ล้านหยวน แต่คนพวกนั้นคงไม่กล้าทำเป็นมองไม่เห็นหรอก

"ไม่ต้องไปคิดเล็กคิดน้อยกับพวกชาวบ้าน ให้ทางเจ้าหน้าที่รัฐออกหน้ามาจัดการ ถ้าพวกเขาไม่เคลียร์เรื่องนี้ให้จบสิ้น ก็อย่าหวังว่าจะได้แตะต้องเงินก้อนนี้เลย" เถาเจี๋ยเดินออกมาจากห้องสมุด พอดีเจอเสี่ยวอู๋ผู้เป็นรุ่นพี่ จึงผงกหัวทักทายไปทีหนึ่ง "ส่งสายให้พี่หมาหน่อยครับ"

ไม่นานนัก พี่หมาก็รับโทรศัพท์จากถงฮุ่ย "เจ้านาย"

"ติดต่อสำนักงานใหญ่ของพวกนาย ให้ส่งคนมาเพิ่มอีกสิบคน มาประจำการคอยตรวจตราอยู่ที่นี่ ค่าใช้จ่ายให้ไปเบิกกับถงฮุ่ยได้เลย ผมไม่มีเงื่อนไขอื่น ขอแค่อะไรที่เป็นของของเรา ถ้าใครกล้าแตะต้อง ก็ซัดมันกลับไปได้เลย"

"เข้าใจแล้วครับ เดี๋ยวผมจัดการให้ อ้อจริงสิ เจ้านายของโครงการด้านล่างนั่นแซ่หวัง บังเอิญจริงๆ ที่ลูกชายของมันเป็นแค่หมาตัวหนึ่งข้างกายหานเว่ย"

พี่หมาเพียงแค่ "คุย" กับไอ้หนวดหนูไม่กี่ประโยคก็ล้วงเบื้องลึกเบื้องหลังของอีกฝ่ายออกมาได้หมดจด จึงรีบรายงานให้เถาเจี๋ยทราบทันที

"มิน่าล่ะ ที่แท้ก็พวกกาฝากกลุ่มเดียวกัน" เถาเจี๋ยเองก็นึกไม่ถึงว่าจะต้องมาหักเหลี่ยมกับหานเว่ยอีก แม้ว่านี่จะเป็นแค่หมาตัวหนึ่งข้างกายหมอนั่นก็ตาม

"ทำตามที่ผมบอกไปก่อน รอดูท่าทีของฝั่งนั้นว่าเป็นยังไง ถ้าทางเจ้าหน้าที่รัฐจัดการไม่ได้ หรือทำงานไม่เป็นธรรม ค่อยรวบยอดเช็กบิลไปพร้อมกัน"

เถาเจี๋ยไม่ได้มีเส้นสายในระดับผู้บริหารระดับสูง สำหรับเขาแล้ว คนที่พอจะพึ่งพาได้และเปิดโอกาสให้เข้าถึงผู้มีอำนาจระดับสูงในตอนนี้ ก็มีแค่สายของต่งฮ่าวเฉิงเท่านั้น

แต่เขามีสำนักงานกฎหมายเทียนหยานี่นา

หลายครั้งหลายหนที่หานเว่ยต้องกินแห้วเพราะน้ำมือเขา ป้ายชื่อของสำนักงานกฎหมายเทียนหยาไม่เคยทำให้ผิดหวังเลยสักครั้ง

ยิ่งไปกว่านั้น ยุคนี้พวกที่ทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ มีกี่คนที่ไม่ได้เครียดจนผมขาวโพลน เอาตัวเองแทบไม่รอดกันบ้างล่ะ?

ในเมื่อกล้าทำเรื่องระยำแบบนี้ เบื้องหลังก็คงไม่สะอาดอยู่แล้ว

ไม่ต้องทำอะไรมาก แค่กว้านซื้อสิทธิเรียกร้องหนี้ที่พวกมันถือครองอยู่มาสักหน่อย ก็พอจะทำให้คนพวกนี้อกสั่นขวัญแขวนกันได้ทุกคนแล้ว

เมื่อได้รับคำสั่งจากเถาเจี๋ย พี่หมาก็รู้ความต้องการชัดเจน เขาส่งโทรศัพท์คืนให้ถงฮุ่ย จากนั้นก็เดินตรงไปหาไอ้หนวดหนู

เขาหยิบบุหรี่มวนหนึ่งยัดใส่ปากมัน โดยไม่สนว่ามันจะอยากสูบหรือไม่ แล้วควักไฟแช็กกันลมออกมา จุดไฟขึ้นมาได้ก็ยื่นมือออกไป ลนไฟเผาหนวดของมันไปสองสามเส้นก่อนเป็นอันดับแรก

ไอ้หนวดหนูไม่กล้าแม้แต่จะหลบ และไม่กล้าร้องโอดโอยสักแอะ ความอุ่นสายหนึ่งพลันไหลอาบลงมาตามต้นขา

"ไปบอกเจ้านายของแกซะ ที่ดินแปลงนี้คุณชายเถาของพวกเราซื้อไว้แล้ว ถ้าไม่รู้ว่าเจ้านายของพวกเราเป็นใคร ก็ให้มันไปถามนายใหญ่ของตัวมันเองดู"

ไอ้หนวดหนูได้กลิ่นเหม็นไหม้จากหนวดของตัวเอง แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรมาก พออ้าปากจะพยักหน้ารับคำ ก็เห็นพี่หมาชี้ไปยังร่องดินหลายร่องที่อยู่ข้างหน้า

"ขุดมายังไง ก็ถมกลับไปให้เหมือนเดิมซะ ถ้าทำรองเท้าฉันเปื้อนล่ะก็ ฉันจะให้เจ้านายของแกมาเลียทำความสะอาดให้เอี่ยมเลยคอยดู"