บทที่ 70 สวมชุดเกราะทอง

ความฮึกเหิมของพี่หมาส่วนหนึ่งมาจากเถาเจี๋ยที่หนุนหลังอยู่ และอีกส่วนก็มาจากความเย่อหยิ่งในศักดิ์ศรีของตัวเขาเอง ท่าทีขึงขังแบบนี้ทำเอา 'ไอ้หนวดหนู' เกือบช็อกตายโดยไม่ต้องรอให้พี่หมาสั่งซ้ำ มันก็รีบกลิ้งหลุนๆ ไปสั่งคนขับรถขุดให้กลบดินพวกนั้นจนเรียบเหมือนเดิม พวกการ์ดที่เพิ่งฟื้นได้สติ พอหันมาเห็นพี่หมาที่ยืนกอดอกเหมือนชาวนาธรรมดาๆ ก็พากันตัวสั่นงันงกราวกับหนูเห็นแมว

หลังจากวางสาย เถาเจี๋ยก็คิดว่ายังไงก็ต้องบอกซ่งลวี่สักหน่อย ไม่งั้นถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาแล้วเธอรับมือไม่ไหว ตัวเขาเองนั่นแหละที่จะกลายเป็นตัวตลก ซ่งลวี่ที่อยู่ที่สำนักงานกฎหมาย พอได้รับสายก็บอกให้เขาเข้ามาคุยกัน

เมื่อไปถึงสำนักงาน เห็นซ่งลวี่กำลังชงชา เถาเจี๋ยเกือบจะเคลิ้มไปกับท่าทางอันสง่างามนั่น เธอรินชาให้เขาแก้วหนึ่ง พอเขาจิบไปอึกหนึ่ง เธอก็ถามขึ้นมาทันทีว่า "สวยไหมคะ?"

"รสดี… เอ๊ะ? สวยครับ สวยแน่นอน" เถาเจี๋ยไม่คิดว่าแอบมองอยู่แล้วจะโดนจับได้ เขาจึงวางแก้วแล้วหัวเราะแหะๆ ออกมาสองที

"สวยแล้วมีประโยชน์อะไรล่ะคะ ความงามอยู่ได้ไม่นานหรอก อีกไม่กี่ปีคุณก็คงไม่อยากมองแล้ว" วันนี้ซ่งลวี่สวมชุดสูทสีชมพู ดูเป็นทางการแต่ก็แฝงความขี้เล่น

"ศิษย์พี่จะแก่ได้ไงล่ะครับ ถ้าอาจารย์ไม่บอกให้ผมเรียกศิษย์พี่ตั้งแต่แรก ผมคงนึกว่าได้น้องสาวเพิ่มซะอีก" เถาเจี๋ยมีเรื่องต้องพึ่งพาเธอ ปากหวานหน่อยก็เป็นเรื่องธรรมดา

"เลิกหยอดคำหวานใส่ฉันได้แล้ว บอกมาเถอะ ทำไมถึงไปมีเรื่องกับหานเว่ยอีกแล้ว" ซ่งลวี่หาวออกมา เมื่อคืนเฉินหนานรั้งเธอไว้คุยจนเกือบสว่าง ตอนนี้เลยยังง่วงอยู่

"ผมซื้อที่ดินผืนหนึ่งกะว่าจะสร้างบ้านเอง แต่ที่ผืนนั้นดันมีคนอื่นจ้องอยู่เหมือนกัน…" เถาเจี๋ยเล่าเรื่องที่ถงฮุ่ยกับพี่หมาได้รับข้อมูลมาให้ซ่งลวี่ฟัง แต่น้ำเสียงของเขาก็ชัดเจนว่าไม่มีวันยอมถอย

"หวังฮุยอะไรนั่นน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่หานเว่ยนี่สิ… ค่อนข้างน่าปวดหัว" ซ่งลวี่ขมวดคิ้ว "คนพวกนี้สร้างกำแพงป้องกันตัวเองไว้เยอะเหลือเกิน จะหวังเอาผิดแค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ เพื่อโค่นตัวบงการน่ะ ยากค่ะ"

ไม่นึกเลยว่าเรื่องนี้จะทำให้ซ่งลวี่ลำบากใจได้ เถาเจี๋ยถอนหายใจ "แบบนี้ก็แย่สิครับ ผมเพิ่งจ้างคนคุ้มกันมาเพิ่ม จะให้ไปลุยกันจริงๆ ก็คงไม่ได้"

"คนฉลาดใช้ความคิด คนโง่ใช้กำลัง อย่าไปคิดว่าประโยคนี้ดูถูกใครนะคะ พอคุณเข้าใจมันจริงๆ คุณจะรู้ว่านี่พูดแบบถนอมน้ำใจแล้ว" ซ่งลวี่จิบชา "ตอนนี้คุณขาดเกราะป้องกัน แค่พึ่งพาสำนักงานกฎหมายอย่างเดียวไม่พอหรอกค่ะ ต้องรู้จักเข้าหาคนระดับสูงขึ้น ผูกมัดผลประโยชน์เข้าด้วยกัน นั่นแหละถึงจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด"

เห็นสีหน้าเถาเจี๋ยเหมือนคนท้องผูก เธอก็รู้ทันทีว่าเขาเข้าใจผิด ซ่งลวี่จิ้มหน้าผากเขา "ไม่ได้บอกให้คุณไปสมรู้ร่วมคิดกับใครสักหน่อย ดูทำหน้าเข้าสิ"

"แล้วต้องทำยังไงครับ?" เถาเจี๋ยถามด้วยความไม่รู้

"ลองบอกฉันสิ ถ้าโซรอสมาที่เซินตู ภาพมันจะเป็นยังไง?" เห็นมุมปากซ่งลวี่อมยิ้ม เถาเจี๋ยก็เข้าใจทันที

มีเงินแต่ไม่มีอำนาจ ก็เป็นแค่เมนูบนโต๊ะอาหารของคนอื่น แต่เมื่อไหร่ที่คุณรวยจนถึงระดับที่เปลี่ยนเกมได้ ต่อให้ในมือไม่มีอำนาจ ก็สามารถย้อนกลับไปส่งผลต่ออำนาจได้เช่นกัน

"เพียงแต่ตอนนี้ ถ้าคุณหวังจะให้ผู้ใหญ่หันมาสนใจด้วยเงิน 2,000 ล้านนั่น สำหรับเซินตูแล้ว มันยังไม่พอค่ะ" ซ่งลวี่กอดอก พยายามคิดว่าจะห่อหุ้มเถาเจี๋ยยังไงดี

"ถ้า 2,000 ล้านไม่พอ แล้วถ้า 20,000 ล้านล่ะครับ?" เถาเจี๋ยพูดอย่างมั่นใจ ก่อนหน้านี้เขาโอนเงินในบัญชีเข้าบริษัทออฟชอร์ที่ซ่งลวี่จัดการให้ไปแล้ว แต่ตอนนี้เขายังมีเงินเหลืออีกกว่า 9,000 ล้านดอลลาร์! ถ้าตีเป็นสกุลเงินในประเทศ ก็ตั้ง 60,000 ล้านเข้าไปแล้ว

"ขี้โม้จริงๆ" ซ่งลวี่หัวเราะขำๆ ศิษย์น้องคนนี้ดูสุขุมแท้ๆ แต่บางทีก็ใจร้อนเหมือนกัน เธอค้อนใส่เขาหนึ่งที "ถ้าคุณมี 20,000 ล้านจริงๆ นะ ฉันจะพาคุณไปหาคณะกรรมการเซินตูให้ช่วยหนุนหลังเลย ถึงตอนนั้นไม่ต้องพูดถึงหานเว่ยหรอก ต่อให้พ่อมันมาเห็นคุณ ก็ไม่กล้าประมาทแน่นอน"

เถาเจี๋ยหยิบมือถือออกมา เปิดบัญชีต่างประเทศให้ดู แล้วเลื่อนไปวางตรงหน้าซ่งลวี่บนโต๊ะน้ำชา ซ่งลวี่เหลือบมองปราดเดียว กาน้ำชาในมือก็สั่นจนน้ำหกใส่โต๊ะ เถาเจี๋ยกลัวเธอจะลวกมือ จึงรีบคว้ามือเธอมาเป่าให้ด้วยความตกใจ เห็นอาการลนลานของเถาเจี๋ย ซ่งลวี่ก็กลั้นขำไม่อยู่ เธอหัวเราะออกมาพลางชักมือกลับ "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ดูสิเนี่ย ตกใจจนหน้าถอดสีเลยนะ ถ้าแม่ฉันมาเห็นตอนนี้ คงนึกว่าเราไม่ได้แกล้งเป็นแฟนกันจริงๆ แน่"

เถาเจี๋ยเพิ่งนึกได้ว่าตัวเองทำอะไรลงไป เขารีบหน้าแดงก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าตอบโต้อะไร

"แม่ฉันไปรับมือกับตัวประหลาดแบบไหนมากันแน่เนี่ย!" ซ่งลวี่เงยหน้าขึ้น แล้วเอื้อมมือไปดึงหน้าเถาเจี๋ยเข้ามาใกล้ๆ "ทำไมฉันต้องมาเจอผู้ชายที่ทั้งรวยทั้งหล่อแบบคุณด้วยนะ?" แต่เพียงพริบตาเดียว เธอก็จ้องตาเขาเขม็ง "เงินนี่คงไม่ได้มาแบบไม่ถูกต้องหรอกนะ?"

เถาเจี๋ยสบตาเธอโดยไม่หลบเลี่ยง "ถ้าผมบอกว่าเงินทุกบาททุกสตางค์ไม่ได้มาจากการทำผิดกฎหมาย คุณเชื่อไหม?" พูดจบเขาก็เดินไปที่โต๊ะทำงานของซ่งลวี่ ใช้คอมพิวเตอร์เธอโหลดโปรแกรมหุ้นอเมริกา แล้วล็อกอินบัญชีตัวเองโชว์ให้ดู นั่นมันเงินตั้ง 9,000 ล้านดอลลาร์ ถ้าเทียบกับเศรษฐีเบอร์ต้นๆ เมื่อก่อน ก็เป็นเงินมหาศาลเลยทีเดียว

ซ่งลวี่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจัด จึงเดินเข้ามาดูประวัติการเทรดหุ้นที่เขาเปิดไว้ แล้วเธอก็นิ่งเงียบไป… ผ่านไปครู่ใหญ่เธอก็เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของเถาเจี๋ยด้วยความรู้สึกท้อใจ "คุณกล้าขนาดนี้ได้ยังไง? ไม่กลัวหมดตัวหรือไง? เลเวอเรจ 20 เท่า นี่คุณบ้าไปแล้วเหรอ?"

"ไม่ว่าจะตลาดหุ้นหรือตลาดฟิวเจอร์ส มันก็มีธรรมชาติของการพนันแฝงอยู่ทั้งนั้นแหละครับ ไม่อย่างนั้นที่ข้างฝาตลาดหลักทรัพย์เขาคงไม่ติดป้ายเตือนหรอกว่า ตลาดหุ้นมีความเสี่ยง ผู้ลงทุนควรใช้ความระมัดระวัง" เถาเจี๋ยเผยไต๋ออกมาหมดเปลือกแล้ว นอกจากเรื่องแบบจำลองคณิตศาสตร์ที่บอกใครไม่ได้ ตอนนี้ไพ่ตายเกือบทั้งหมดของเขาอยู่ในมือซ่งลวี่แล้ว

"ต่อไปห้ามทำอะไรบุ่มบ่ามแบบนี้อีกนะ" ซ่งลวี่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง "เราจะจัดตั้งกองทุนในนามของนักลงทุนต่างชาติขึ้นมาข้างนอกนั่น เพื่อเน้นการลงทุนในประเทศ และคุณก็คือคนที่จะต้องคุมบังเหียนกองทุนนี้ในจีน กองทุนจะประกาศตัวเลขทุนจดทะเบียนไว้ที่หมื่นล้านดอลลาร์ ส่วนเงินก้อนแรกที่จะโอนเข้ามาในประเทศคือ 3,000 ล้านดอลลาร์" พูดจบเธอก็มองสบตาเถาเจี๋ย "มีปัญหาตรงไหนไหมคะ?"

เถาเจี๋ยส่ายหน้า "แล้วไงต่อครับ?"

ซ่งลวี่ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปเปิดหน้าต่างห้องทำงาน ปล่อยให้ลมเย็นพัดเข้ามา "จากนั้นเราจะจัดงานเลี้ยงฉลองการเข้ามาเปิดตัวกองทุนในเซินตู เดี๋ยวฉันจะเชิญแขกวีไอพีระดับบิ๊กเนมมาให้คุณ เพื่อสร้าง 'เกราะทอง' ให้กับคุณไงล่ะ"

"เกราะทองเหรอ?" เถาเจี๋ยทำหน้าไม่เข้าใจ

"ก็คือการเคลือบทองให้ตัวคุณยังไงล่ะ ต่อไปใครจะมาเล่นงานคุณก็ต้องคิดหนักหน่อย" ซ่งลวี่จัดปกเสื้อให้เถาเจี๋ยเบาๆ "ขอแค่ก้าวมาถึงขั้นนี้ได้ อย่าว่าแต่หานเว่ยเลย ต่อให้เป็นเบื้องบนที่คิดจะจัดการคุณ ก็ยังต้องคิดทบทวนดูใหม่!"

"นี่คุณพูดเองนะ ถ้าถึงตอนนั้นทำไม่ได้จริง ผมจะเอาคุณมาทำเป็นผ้าพันคอซะเลย" เถาเจี๋ยพูดกึ่งล้อกึ่งจริง อย่างว่าแหละ นี่มันไม่ใช่เงินน้อยๆ เลย ก็มีแต่เขาที่หาเงินได้เร็วขนาดนี้ ถ้าเป็นคนอื่นคงต้องคิดหน้าคิดหลังจนหัวหมุนแล้ว

เถาเจี๋ยไม่ได้คัดค้านอะไรแผนการของซ่งลวี่ ถึงเขาจะไม่อยากทำตัวเด่นเกินไป แต่เขาก็ไม่ได้อยากจะขี้ขลาดตาขาวจนโดนคนอื่นรังแกอยู่ฝ่ายเดียว เขาโอนเงิน 3,000 ล้านดอลลาร์เข้าบัญชีนอกชายฝั่งของตัวเองทันที ส่วนเรื่องวิธีการจัดการต่อจากนั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของซ่งลวี่ไป

ซ่งลวี่มองแผ่นหลังของเขาที่เดินจากไป พลางเลียริมฝีปากแดงระเรื่ออย่างครุ่นคิด นัยน์ตาดั่งจิ้งจอกโค้งขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกดโทรศัพท์ออกไป "สาวน้อย ถึงเวลาที่เธอต้องออกโรงแล้วล่ะ…"