บทที่ 71 องค์หญิงลำดับที่เจ็ด

ห่างออกไปนับพันลี้ ณ กรุงปักกิ่ง ภายในเรือนสี่ประสานสามลานแห่งหนึ่ง แม้ภายนอกหิมะจะโปรยปราย แต่ภายในกลับอบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิ

ร่างระหงในชุดฮั่นฝูเรียบหรู กำลังขยับนิ้วเรียวบรรเลงกู่เจิ้งอยู่ภายในห้อง

โทรศัพท์ที่วางอยู่ข้างเครื่องดนตรีมีเสียงของซ่งลวี่ดังขึ้น “ด้วยชื่อเสียง 'องค์หญิงเจ็ด' ของคุณ ถ้าดึงคนระดับบิ๊กๆ มาช่วยเป็นแบ็คให้ งานเลี้ยงครั้งนี้ก็ถือว่าผ่านฉลุย”

“แล้วทำไมฉันต้องช่วยเขาล่ะ?” หญิงสาวผู้มีใบหน้างดงามล่มเมืองแฝงกลิ่นอายคลาสสิกเอ่ยถาม ปิ่นหยกบนมวยผมของเธอนั้นเป็นสมบัติล้ำค่าที่คนธรรมดาสามัญต่อให้ทำมาหากินกี่ชาติก็ยากจะไขว่คว้าถึง

“เขาก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณหรอก แต่มันเกี่ยวกับความสุขในวันข้างหน้าของเราต่างหาก” เห็นได้ชัดว่าซ่งลวี่ไม่ได้แปลกใจกับคำถามของเธอเลย “คุณไม่อยากให้เราสามารถใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขโดยไม่ต้องแคร์สายตาใครเลยเหรอ?”

“เขาจะให้อะไรเราได้บ้างล่ะ?” หญิงสาวหยุดเสียงดนตรีลงทันที

“คุณควรเชื่อในสายตาฉัน เขาเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมาจนถึงตอนนี้เลยนะ”

ความรักของซ่งลวี่เป็นเรื่องที่สังคมบ้านเรายังยอมรับได้ยาก โดยเฉพาะเมื่อคำนึงถึงสถานะและตำแหน่งทางสังคมของครอบครัวทั้งสองฝ่าย ยิ่งเป็นไปไม่ได้เลยที่จะยอมรับเรื่องนี้ได้

แต่การปรากฏตัวของเถาเจี๋ยกลับทำให้ซ่งลวี่พอจะเห็นความหวังขึ้นมาบ้าง

นอกจากเขาจะเป็นที่ถูกใจของคนเฒ่าคนแก่แล้ว เขายังเป็นผู้ชายที่หาได้ยากยิ่งที่เธอไม่ได้รู้สึกรังเกียจเวลาต้องเข้าใกล้

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ประวัติของเขานั้นขาวสะอาด แถมยังพ่วงสถานะลูกศิษย์แม่ของฉันเข้าไปด้วย ไม่ว่าจะไปที่ไหนเขาก็ยืนหยัดได้สบาย

“จะให้เจอตอนไหนล่ะ” จ้านหมิงเยว่ไม่สงสัยในตัวซ่งลวี่ เพียงแต่เธอไม่มีความมั่นใจในตัวเองเท่านั้น

“คุณกำหนดวันมาเลย เดี๋ยวฉันจัดการเอง” ซ่งลวี่อดใจรอไม่ไหวแล้ว

“หลังปีใหม่แล้วกัน ช่วงนั้นที่บ้านฉันอยู่กันพร้อมหน้าพอดี แค่ต้องหาเหตุผลมารองรับว่าไปรู้จักกันได้ยังไง คุณช่วยจัดการเรื่องนี้ให้หน่อยนะ” จ้านหมิงเยว่กรีดนิ้วบนสายกู่เจิ้งเบาๆ จนเกิดเป็นท่วงทำนองที่ไพเราะ “เห็นพวกเขาเอาฉันไปเป็นเบี้ยล่างเพื่อผลประโยชน์ของตัวเองด้วยหน้าตาจอมปลอมแบบนั้น ฉันล่ะเอือมระอากับชีวิตแบบนี้เต็มที”

“วางใจเถอะ หมอนี่ถึงจะไม่มีความสามารถด้านอื่น แต่เรื่องเอาใจคนแก่เนี่ยไว้ใจเขาได้เลย” ซ่งลวี่หัวเราะร่า

“งั้นคุณส่งข้อมูลของเขามาให้ฉันที ฉันจะได้ทำความคุ้นเคยไว้ก่อน” จ้านหมิงเยว่นึกถึงซ่งลวี่ มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น “ถือซะว่ารักษาตามอาการ ถ้าแย่ที่สุด อย่างน้อยก็ได้เจอหน้าคุณไม่ใช่เหรอ”

เมื่อได้ยินคำพูดของจ้านหมิงเยว่ ซ่งลวี่ก็อดรู้สึกเห็นใจไม่ได้ “ช่วงนี้ฉันยุ่งเกินไปหน่อย ไว้หาเวลาว่างได้เมื่อไหร่จะรีบไปหาคุณนะ”

จ้านหมิงเยว่ ผู้มาจากตระกูลที่ดำรงตำแหน่งระดับสูงมาหลายชั่วอายุคนและได้รับการยกย่องว่าเป็นองค์หญิงเจ็ดแห่งปักกิ่งนั้น กลับไม่ได้มีความสุขอย่างที่คนอื่นคิดเลย

ตั้งแต่เล็กจนโต อย่าว่าแต่ผู้ชายเลย แม้แต่ผู้หญิงด้วยกัน คนที่เข้าตาเธอได้ก็มีแค่ซ่งลวี่ที่โตมาด้วยกันตั้งแต่สมัยอนุบาลเท่านั้น

ด้วยความที่เพียบพร้อมไปทุกด้านทั้งดนตรี หมากล้อม อักษรศิลป์ และจิตรกรรม เธอจึงโดดเด่นราวกับเทพธิดามาตั้งแต่เด็ก ซึ่งนั่นก็ส่งผลให้บรรดาคุณชายจากตระกูลใหญ่ๆ ที่ทางบ้านมองว่าคู่ควร กลับไม่มีใครเลยที่เข้าตาเธอ

สมกับชื่อของเธอจริงๆ

จ้านหมิงเยว่!

แม้แต่ดวงดาวดวงไหนก็ไม่มีสิทธิ์มาเปล่งประกายเคียงข้างเธอได้เลยด้วยซ้ำ!

นานวันเข้า เธอก็หมดความสนใจในตัวผู้ชายทุกคนไปโดยปริยาย

ตอนนี้เธอแค่อยากอยู่กับซ่งลวี่ หาที่สักแห่งที่มีภูเขาเขียวขจีและน้ำใสสะอาด เพื่อบรรเลงเพลงและจิบชาใช้ชีวิตที่เหลือไปวันๆ ไม่อยากต้องมาแปดเปื้อนกับเรื่องราวทางโลกตรงหน้านี้อีก

“หมิงเยว่ แม่รู้ว่าลูกต้องอยู่ที่นี่” หญิงวัยกลางคนผู้สง่างามเดินเข้ามาจากด้านนอก ในชุดขนมิ้งค์ที่ยังมีเกล็ดหิมะเกาะอยู่ประปราย “อีกไม่กี่วันวันเกิดลุงเขาแล้ว เขาอยากให้ลูกไปช่วยดีดกู่เจิ้งสร้างบรรยากาศหน่อย ลูกก็รู้นี่นาว่าลุงเขารักลูกที่สุด ยังไงก็ต้องไว้หน้ากันบ้างนะ”

เมื่อมองดูคุณนายตรงหน้า แววตาของจ้านหมิงเยว่ก็ฉายความจนใจออกมา “แม่คะ แม่ไม่เข้าใจจริงๆ เหรอว่าลุงกับป้าเขาต้องการอะไร?”

ป้าของจ้านหมิงเยว่พูดถึงลูกชายของญาติทางฝั่งตัวเองไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งว่าดีอย่างนั้นเก่งอย่างนี้ ถึงแม้จะไม่ได้พูดออกมาตรงๆ แต่ใช้ส้นเท้าคิดยังรู้เลยว่าการเรียกเธอไปครั้งนี้มีนัยแฝงอย่างไร

ลุงอายุแค่ห้าสิบหกยังไม่ทันเกษียณก็จัดงานฉลองวันเกิดแล้ว เจตนาชัดเจนขนาดนี้จะไม่ให้รู้ได้ยังไง

แม่ของจ้านหมิงเยว่ถอนหายใจ “หมิงเยว่เอ๊ย เมื่อก่อนแม่แนะนำใครให้ ลูกก็บอกว่ายังเด็กไป แต่ปีหน้าลูกก็ 28 แล้วนะ… ต่อให้เหตุการณ์ที่ทางบ้านทำเมื่อปีก่อนจะทำให้ลูกผิดหวัง แต่คุณย่าก็อายุร้อยปีแล้ว ท่านจะยังมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่ปีกันเชียว? ลูกก็รู้นี่ว่าตั้งแต่เล็กจนโตท่านรักลูกมากที่สุด หรือว่าลูก…”

จ้านหมิงเยว่ลุกขึ้นยืน บนใบหน้าอันงดงามมีร่องรอยของความโศกเศร้า “แฟนฉันจะมาช่วงปีใหม่ค่ะ ถึงตอนนั้นจะให้คุณย่าได้เจอเขา ส่วนงานลุง แม่ช่วยปฏิเสธไปให้ทีนะคะ”

คุณนายชะงักไป ลูกสาวมีแฟนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

ตัวเองกลับไม่รู้อะไรเลยสักอย่าง

“แฟนลูกเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“ซ่งลวี่แนะนำให้ค่ะ ฉันว่าเขาก็ไม่เลว เลยลองคบดู” จ้านหมิงเยว่ไม่กล้าพูดมากไป เพราะจริงๆ แล้วแม้แต่หน้าตาฝ่ายชายเป็นอย่างไรเธอยังไม่รู้เลย

คุณนายทำอะไรไม่ได้มาก “หมิงเยว่ แม่ไม่พูดลูกก็น่าจะรู้สถานการณ์ของที่บ้านดี…”

“เขาเป็นคนหนุ่มที่มีความสามารถและโดดเด่นเหนือใคร ถึงเวลานั้นแม่ก็รอดูเองแล้วกันค่ะ” จ้านหมิงเยว่ลุกเดินจากไปอย่างเรียบเฉย

คุณนายรู้ดีว่านิสัยของลูกสาวดูอ่อนหวาน แต่จริงๆ แล้วกลับแข็งกร้าวอย่างยิ่ง ยิ่งมีคุณย่าคอยให้ท้ายแบบนี้ ก็ไม่มีใครกล้าบังคับฝืนใจเธอมากนัก

“งั้นแม่จะบอกทุกคนให้นะ ว่าถึงเวลานั้นให้ทุกคนมาเจอกันหน่อย”

เมื่อเข้าใจว่ามารดากำลังใช้บารมีของตระกูลเพื่อกดดันคนที่ยังไม่เคยเห็นหน้า จ้านหมิงเยว่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ลูกก็อย่ามองว่าทางบ้านทำเกินไปเลยนะ คนที่จะเข้ามาเป็นเขยตระกูลจ้านของเรา จะเป็นหมาแมวที่ไหนก็ได้ยังไงกัน? อย่างน้อยๆ ก็ต้องพอเชิดหน้าชูตาได้บ้าง” คุณนายเองก็มีขีดจำกัดของตัวเอง ไม่อย่างนั้นจ้านหมิงเยว่คงไม่โสดมาจนถึงทุกวันนี้หรอก

จ้านหมิงเยว่มองดูมารดาเดินจากไป เธอทอดสายตามองดอกเหมยที่บานสะพรั่งอยู่มุมกำแพงด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ไม่รู้ว่าชาตินี้ตัวเองจะมีพื้นที่ส่วนตัวจริงๆ บ้างไหม

ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น อีเมลจากซ่งลวี่ส่งมาแล้ว

เมื่อกดเปิดดู เป็นข้อมูลแนะนำตัวเกี่ยวกับเถาเจี๋ย

ประวัติไม่ได้มีอะไรโดดเด่น เป็นแค่นักศึกษาจบใหม่จากมหาวิทยาลัยทั่วไป ปริญญาโทก็มาจากมหาวิทยาลัยชั้นนำแต่ก็เป็นการรับเข้าแบบกรณีพิเศษ นอกจากใบหน้าที่หล่อเหลาแล้ว ข้อความตัวเล็กๆ ที่ซ่งลวี่เขียนกำกับไว้ด้านล่างก็ทำให้จ้านหมิงเยว่ดวงตาเป็นประกาย

น่าสงสัยว่าจะเป็น 'หัตถ์พระเจ้า'!

หากไม่ใช่คนในตระกูลแบบจ้านหมิงเยว่ คนทั่วไปในประเทศนี้คงนึกถึงแต่ตำนานนักเตะผู้เกรียงไกรในสนามหญ้าช่วงพีคที่สุดเมื่อศตวรรษก่อนเท่านั้น

แต่ในตระกูลระดับสูงบางแห่ง เรื่องราวเกี่ยวกับบุคคลนี้ได้วางอยู่บนโต๊ะทำงานแล้ว

เพียงแต่ไม่ว่าจะเป็นบัญชีนี้หรือคนที่อยู่เบื้องหลังการทำธุรกรรมนั้น จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีใครรู้ว่าเป็นใคร

แม้แต่ยักษ์ใหญ่แห่งวอลล์สตรีทอย่างโคลยังตั้งรางวัลนำจับไว้ถึง 5 ล้านดอลลาร์ แต่ก็ยังไม่มีใครได้รับรางวัลนั้น

แต่ตอนนี้ ซ่งลวี่กลับบอกว่าไอ้คนที่ชื่อเถาเจี๋ยคนนี้สงสัยจะเป็นหัตถ์พระเจ้า เรื่องนี้จะไม่ให้จ้านหมิงเยว่ตกใจได้อย่างไร

แต่เธอก็รู้ดีว่าซ่งลวี่ไม่ใช่คนที่จะพูดจาส่งเดช

เธอนั่งลงบนเก้าอี้เปียโน แล้วไล่อ่านบทวิเคราะห์ของซ่งลวี่ไปทีละข้อ

เปิดบัญชีที่ทอมซีเคียวริตี้ เพียงแค่เดือนเดียวโอนเงินออกไปหลายร้อยล้านดอลลาร์ ในขณะที่สินทรัพย์ในบัญชีมีมูลค่าเกือบหมื่นล้านดอลลาร์…

สุขุม นิ่งลึก ไม่มีความหยิ่งผยองของลูกหลานตระกูลเศรษฐีแม้แต่นิดเดียว…

ข้อมูลวิเคราะห์เกี่ยวกับเถาเจี๋ยเหล่านี้ทำให้จ้านหมิงเยว่ถึงกับไม่อยากจะเชื่อ

มองดูดวงตาที่ลึกล้ำราวกับดวงดาวของเถาเจี๋ยในรูป จ้านหมิงเยว่เริ่มจะสนใจขึ้นมาจริงๆ แล้ว

ขณะที่เถาเจี๋ยซึ่งอยู่ห่างออกไปนับพันลี้จู่ๆ ก็รู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหู เขาไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกจับตามองอยู่ คิดเพียงว่าตัวเองคงจะเป็นหวัด จึงรีบเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับบ้านแต่เนิ่นๆ