บทที่ 73 ข่าวของหยางหลิน

การจัดการเรื่องเอกสารของชาวบ้านต้องใช้เวลาพอสมควร แต่เถาเจี๋ยไม่ได้รีบร้อนอะไร ยิ่งช่วงฤดูหนาวแบบนี้ไม่เหมาะจะเริ่มงานก่อสร้างเท่าไหร่

เขาจึงกลับไปใช้ชีวิตวนเวียนอยู่ในห้องสมุดเหมือนเก่า

เฉินหนานส่งข้อมูลมาให้เขาเยอะมาก ซึ่งช่วยประหยัดเวลาในการรวบรวมไปได้โข ความคืบหน้าเลยรุดหน้าไปมาก ต้องยอมรับว่าตั้งแต่เหตุการณ์หยางหลินจุดชนวนให้เขาตาสว่าง สมองเขาก็แล่นและมีทักษะการจัดระเบียบข้อมูลดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ต่อให้ข้อมูลจะมหาศาลแค่ไหน เขาก็วิเคราะห์ออกมาเป็นระเบียบได้ง่ายๆ เหลือก็แค่ใช้สมาธิคำนวณเท่านั้น

ซ่งลวี่รับปากว่าจะหาเกราะป้องกันมาให้ แต่เธอก็ส่งคนไปสืบเรื่องเกาะฉงหยางมาด้วย และพบว่าเจ้าของแซ่หวังคนนี้อาศัยบารมีของหานเว่ยหนุนหลังอยู่ ทำตัวอวดเบ่งสุดๆ เมื่อเดือนก่อนเขาส่งคนไปก่อเรื่องจนชาวบ้านบาดเจ็บหลายคน หลายคนยังนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ส่วนคนที่ออกจากโรงพยาบาลได้ก็หนีไปต่างถิ่นกันหมด ไม่กล้ากลับมา

ตามหลักแล้ว ที่ดินของพวกเขาต่อให้ขายจริงก็ราคาแพงกว่าไร่ละล้านแน่นอน การที่ยอมขายให้เถาเจี๋ยก็เพราะโดนไอ้เจ้าของแซ่หวังนั่นข่มเหงรังแกนั่นแหละ เมื่อได้รู้สถานการณ์แบบนี้ ถงฮุ่ยก็ไม่ได้โกรธเคืองเพื่อนร่วมงานเก่าที่ไม่ยอมบอกความจริงทั้งหมดเท่าไหร่นัก

ยิ่งไปกว่านั้น เถาเจี๋ยกลัวเธอจะเหงา เลยให้เธอเริ่มหาบริษัทออกแบบมาจัดการงานดีไซน์สวน

แน่นอนว่าส่วนงานวิศวกรรมใต้ดิน เขาไม่ได้คิดจะจ้างบริษัทออกแบบหรือบริษัทรับเหมาทั่วไป เพราะมันเกี่ยวข้องกับความคิดที่เขาไม่อยากให้คนอื่นรู้

เขาเลยไปหาต่งฮ่าวเฉิง ผู้จัดการสาขาธนาคารเซินตูที่เพิ่งได้เลื่อนตำแหน่งมาหมาดๆ

ธนาคารทุกแห่งมีห้องนิรภัยอยู่แล้ว สิ่งที่เถาเจี๋ยต้องการคือระบบป้องกันที่ไว้ใจได้

ถ้าเขาขนทองคำกลับมาเป็นร้อยเป็นพันตัน จะให้เอามาวางไว้บนดินได้ยังไง จริงไหม?

แน่นอนว่ายังมีรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อีกที่เขายังไม่มีเวลาจัดการ

พอได้ยินความต้องการของเถาเจี๋ย ต่งฮ่าวเฉิงก็ไม่ได้แปลกใจเท่าไหร่ เพราะพวกคนรวยชอบทำห้องลับไว้เก็บสมบัติเป็นเรื่องปกติ

เขาแนะนำบริษัทออกแบบและรับเหมาก่อสร้างให้แล้วก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ

เรื่องพวกนี้ต้องเซ็นสัญญาเก็บความลับอยู่แล้ว เขาไม่อยากให้เถาเจี๋ยซึ่งเป็นลูกค้ารายใหญ่ต้องมารู้สึกรังเกียจเพียงเพราะความอยากรู้อยากเห็นของเขา ถึงเขาจะได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว แต่ลูกค้าอย่างเถาเจี๋ยก็ควรค่าแก่การให้ความสำคัญเสมอ

พอได้ต่งฮ่าวเฉิงมาช่วย เถาเจี๋ยก็ติดต่อบริษัทวิศวกรรมพิเศษที่มีใบอนุญาตด้านความลับได้สำเร็จ ทั้งสองฝ่ายคุยกันทางอีเมลและตกลงเบื้องต้นกันได้

งานออกแบบและก่อสร้าง "พระราชวังใต้ดิน" พื้นที่ 20,000 ตารางเมตร แค่ค่าก่อสร้างก็พุ่งไปถึง 800 ล้าน สำหรับงานจ้างเหมาแล้ว นี่ถือเป็นงานใหญ่ที่สุดที่ฝ่ายนั้นเคยรับมาเลยทีเดียว

อีกฝ่ายให้ความสำคัญอย่างยิ่ง ยืนยันกับเถาเจี๋ยว่าจะดึงทีมที่เก่งที่สุดมา และจะส่งทีมมาประสานงานกับเขาหลังช่วงปีใหม่

เห็นว่าเวลายังเหลือเฟือ เถาเจี๋ยเลยตกลง

ตอนแรกเขาตั้งใจจะไปรับหลี่ชิงหว่านเลิกงานที่เฟิ่งชี แต่โทรไปถึงได้รู้ว่าเธอไปดูงานต่างจังหวัด

เลยเปลี่ยนเส้นทางไปหาถงฮุ่ยที่อพาร์ตเมนต์แทน

ถงฮุ่ยเอาแบบที่ได้รับมาจากบริษัทออกแบบหลายแห่งมาให้ดู "มีทั้งแบบปราสาทสไตล์ยุโรป สวนจีนโบราณ แล้วก็คฤหาสน์สไตล์โมเดิร์น ไม่รู้ว่าคุณชอบแบบไหน…"

"ก็ต้องดูว่าคุณชอบแบบไหนล่ะ" เถาเจี๋ยโอบไหล่เธอให้นั่งลง แล้วกางแปลนออกแบบทีละแผ่น "ผมยังไงก็ได้ แล้วแต่คุณเลย"

เถาเจี๋ยให้เกียรติความคิดเห็นของเธอ ถงฮุ่ยดีใจมาก เธอซบลงในอ้อมกอดเขา "แค่คุณพูดแบบนี้ฉันก็ดีใจแล้วค่ะ แต่คุณตัดสินใจเถอะ เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ฉันไม่กล้าหรอกค่ะ"

เสียงสั่นครืดดังขึ้น ถงฮุ่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เห็นเป็นเบอร์แปลกแต่ก็ยังกดรับ

"สวัสดีค่ะ"

"เสี่ยวฮุ่ย ฉันหยางหลินนะ ขอไปพักบ้านเธอสักสองสามวันได้ไหม"

ถงฮุ่ยรู้สึกคุ้นเสียงนี้ กำลังจะถามกลับก็เห็นเถาเจี๋ยส่ายหน้า "ขอโทษนะ ฉันอยู่กับแฟนอยู่"

"เสี่ยวฮุ่ย ฉันหยางหลินเอง ช่วยฉันด้วยนะ ถ้าไม่มีที่ไปจริงๆ ฉันคงไม่กล้ารบกวนเธอ…"

หยางหลิน?

ถงฮุ่ยถึงได้เข้าใจว่าทำไมเถาเจี๋ยถึงส่ายหน้า

ด้วยความที่สนิทกันก็น่าจะจำเสียงได้ตั้งแต่แรก

"แต่ฉันไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้วนะ ตอนนี้พักอยู่ที่อพาร์ตเมนต์ห้องเดียว" ถงฮุ่ยเป็นคนขี้เกรงใจ แต่ก็รู้ว่ารับปากไม่ได้

"เสี่ยวฮุ่ย ฉันแท้งลูก โดนเจ้านาย MNQ ซ้อมมา ถ้าอยู่ต่อฉันคงตายแน่ ฉันจนตรอกจริงๆ ช่วยฉันเถอะนะ" น้ำเสียงของหยางหลินสั่นเครือ สองปีมานี้ชีวิตเธอไม่ราบรื่น ตัดขาดจากเพื่อนร่วมชั้นและไม่มีเพื่อนคบ คนที่เธอนึกถึงมีแค่ถงฮุ่ย เพื่อนร่วมชั้นในคลาสสาวสังคมคนนี้เท่านั้น

โดยเฉพาะพอได้ยินว่าถงฮุ่ยมีแฟนแล้ว เธอก็ยิ่งอยากเกาะไว้ไม่ปล่อย

เธอไม่ใช่คนกลัวเพื่อนลำบากหรอก แต่เธอไม่อยากเห็นเพื่อนขับรถแลนด์โรเวอร์เด็ดขาด อีกอย่าง แฟนของถงฮุ่ยต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ เผื่อว่าใช้โอกาสนี้ทำความรู้จักกับพวกคุณชายลูกคนรวย เธออาจจะกลับมาลืมตาอ้าปากได้อีกครั้ง…

ถงฮุ่ยไม่มีทางคิดถึงจุดนี้ และแม้แต่เถาเจี๋ยเองก็คาดไม่ถึงว่าแฟนเก่าคนนี้จะคิดอะไรอยู่

เห็นถงฮุ่ยเงยหน้ามอง เถาเจี๋ยจำต้องพิมพ์ข้อความลงในโทรศัพท์อย่างจนใจ "หาโรงแรมเปิดห้องให้เธอห้องนึง นั่นคือขีดจำกัดแล้ว"

เขาไม่ใช่พ่อพระที่ยึดหลักเอาคุณธรรมเข้าสู้กับคนชั่ว โดยเฉพาะกับคนหักหลังอย่างหยางหลิน

ถ้าเธอแค่บอกเลิกตรงๆ แล้วค่อยไปหาใครใหม่ เถาเจี๋ยคงไม่ตะขิดตะขวงใจขนาดนี้ แต่นี่เธอกลับเล่นเกมคบซ้อน พลางใช้เงินที่เขาหามาด้วยน้ำพักน้ำแรงไปปรนเปรอคนอื่น…

แต่พอเห็นถงฮุ่ยทำหน้าใจอ่อนแบบนั้น เขาก็รู้ว่าถึงเธอจะยอมฟังเขาไม่ไปยุ่งกับหยางหลิน แต่ในใจเธอคงไม่สบายนัก

"ไปเถอะ แต่จำไว้นะ ปกป้องตัวเองด้วย"

การปิดกั้นสู้การเปิดช่องระบายไม่ได้ การจัดการน้ำยังเป็นแบบนี้ คนเราคบหากันก็เช่นกัน

กลัวก็แต่ว่าเธอคงต้องเจ็บก่อนถึงจะตาสว่าง

ถ้าเขาไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของถงฮุ่ยได้ เขาไม่มีทางปล่อยให้เธอทำแบบนี้แน่

แต่การเติบโตบางอย่างก็ต้องแลกมาด้วยบทเรียน

ถงฮุ่ยเข้าใจความอัดอั้นของเถาเจี๋ยดี เธอใช้มือน้อยๆ กุมมือใหญ่ของเขาไว้ด้วยความซาบซึ้ง ก่อนจะพูดกับหยางหลินที่ปลายสาย "ที่นี่ฉันคงให้พักไม่ได้จริงๆ งั้นเอาแบบนี้ไหม ฉันจะเปิดห้องโรงแรมให้เธอ พักรักษาตัวให้หายก่อนแล้วค่อยว่ากัน"

หยางหลินไม่มีทางเลือกอื่นเลยต้องตอบตกลง

ถงฮุ่ยรู้ว่าตอนนี้เธอยังอยู่ที่โรงพยาบาล แต่แอบอยู่ในห้องน้ำไม่กล้าออกมา ก็หันไปมองเถาเจี๋ย

"ให้เถี่ยจู้ตามเธอไปรอบนึง หลังจากนี้ ผมไม่อยากได้ยินชื่อนี้อีก"

เถาเจี๋ยแพ้สายตาเว้าวอนที่น่าสงสารของถงฮุ่ยจนได้ ต้องถอยให้อีกก้าว

ถงฮุ่ยโผกอดเถาเจี๋ยแล้วหอมแก้มเขาฟอดใหญ่ "ฉันจะรีบกลับมาหาคุณนะ วันนี้ตามใจคุณทุกอย่างเลย…"

เถาเจี๋ย: …

แม้คำสัญญาจะเย้ายวนแค่ไหน แต่เถาเจี๋ยก็ตัดสินใจว่าจะกลับไปที่บ้านเดี่ยวดีกว่า มองไปรอบๆ ห้องนี้ ถึงจะดูอบอุ่นแต่ก็เล็กเกินไปจริงๆ โดยเฉพาะเวลาถงฮุ่ยเข้าครัว แม้ฝีมือเธอจะใช้ได้ แต่ทำทีไรกลิ่นก็ตลบอบอวลไปทั้งบ้านทุกที

"พรุ่งนี้ย้ายไปยาเส่อกันเถอะ หาป้าแม่บ้านไว้ใจได้สักคนมาดูแลเรื่องความสะอาด ที่นั่นยังไงก็กว้างขวางกว่าที่นี่"

รู้ว่าเธอคงเกรงใจ แต่จะให้อยู่ในอพาร์ตเมนต์แคบๆ แบบนี้ต่อไปก็ไม่ใช่ทางออกแน่

พูดอีกอย่างคือ เขาไม่อยากให้ถงฮุ่ยไปข้องเกี่ยวกับหยางหลินอีกแม้แต่นิดเดียว

อพาร์ตเมนต์นี้คนเยอะตาแยะ ที่ยาเส่อนั่นอย่างน้อยก็ไม่มีคนนอกที่ไม่ได้เป็นเจ้าของบ้านผ่านเข้าออกได้ง่ายๆ

เปลี่ยนชุดเสร็จเตรียมออกจากบ้าน แม้ถงฮุ่ยจะแอบอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง แต่เธอก็พยักหน้าตกลง

เธอรู้สึกสบายดีที่อยู่ที่นี่ แต่พอเห็นเถาเจี๋ยต้องนั่งขดตัวทำงานอยู่บนโซฟาทุกคืน ก็รู้สึกว่าตัวเองคิดมากเกินไปหน่อย

ติดต่อหาพี่หมา แล้วถงฮุ่ยก็ขับรถตรงไปที่ถนนหย่งอัน

เพราะโทรศัพท์จากหยางหลินมารบกวน ทำให้ทั้งคู่ยังไม่ได้กินข้าว พอไปถึงถนนหย่งอัน ถงฮุ่ยก็รีบทานอะไรนิดหน่อยแล้วพาเถี่ยจู้ออกไปจัดการธุระ

มีเถี่ยจู้ไปด้วย เถาเจี๋ยก็เบาใจ ดูเวลาแล้วเขาก็พุ่งตัวเข้าไปในห้องหนังสือ ล็อกอินเข้าโปรแกรมเทรดหุ้นอเมริกา เงินน่ะ… ยังไงก็ต้องหา!