ตอนที่ 52 การคิดบัญชี มันไม่ได้คิดกันแบบนี้

ปลายสายเงียบไปนานนับสิบกว่าวินาที

สิบกว่าวินาทีนี้ สำหรับเกาสื่อเหลียงแล้ว มันยาวนานราวกับผ่านไปเป็นศตวรรษ

มุมปากของรองผู้บัญชาการเฉินเริ่มยกยิ้มขึ้นมาบางๆ ดูเหมือนจะคาดเดาคำตอบที่ตัวเองต้องการไว้แล้ว

ในตอนที่ฝ่ามือของเกาสื่อเหลียงเริ่มมีเหงื่อซึมออกมา เสียงของจ้าวหย่งไหลก็ดังขึ้นอีกครั้ง แฝงไปด้วยความเคร่งขรึมจริงจัง

"สื่อเหลียง คำถามนี้ของนาย ฉันตอบตรงๆ ไม่ได้หรอกนะ"

ประโยคเดียว ทำเอารอยยิ้มของรองผู้บัญชาการเฉินแข็งค้างอยู่บนใบหน้า

ตอบไม่ได้งั้นเหรอ? นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?

เกาสื่อเหลียงถามต่อทันที "ผู้อำนวยการจ้าว ความหมายของท่านคือ...?"

"ฉันยังไม่เห็นอุปกรณ์ด้วยตาตัวเอง ไม่รู้ระดับความเสียหายที่แท้จริงของชิป"

น้ำเสียงของจ้าวหย่งไหลเปี่ยมไปด้วยความรัดกุมรอบคอบ

"การซ่อมแซมชิป โดยเฉพาะชิปความแม่นยำสูงระดับที่ใช้ในการทหารแบบนี้ มูลค่าของมันไม่อาจเอาเกณฑ์ราคาตลาดทั่วไปมาวัดได้เลย"

"มันเกี่ยวข้องกับคลังความรู้ เครื่องมือเฉพาะทาง ความยากของการทำวิศวกรรมย้อนกลับ... สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นต้นทุนที่มองไม่เห็น"

"บางครั้ง การซ่อมวงจรขนาดเท่าปลายเข็ม อาจจะยากกว่าการผลิตชิปขึ้นมาใหม่อีกชิ้นหนึ่งเสียด้วยซ้ำ"

"เพราะงั้น สี่ล้านนี่จะถูกหรือแพง ก่อนที่ฉันจะได้เห็นแผนการซ่อมจริงๆ ฉันคงตัดสินให้ไม่ได้หรอก"

"นี่ถือเป็นความรับผิดชอบต่อหลักวิทยาศาสตร์ และรับผิดชอบต่อนายด้วย"

คำพูดของจ้าวหย่งไหลเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดดับเปลวไฟที่เพิ่งลุกโชนของรองผู้บัญชาการเฉินจนมอดสนิท

แม้จะไม่ได้บอกว่า "สมเหตุสมผล" แต่ก็ไม่ได้บอกว่า "ไม่สมเหตุสมผล" เลยสักนิด

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว!

เกาสื่อเหลียงลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขารู้ว่าตัวเองเดิมพันถูกไปครึ่งหนึ่งแล้ว

"ผมเข้าใจแล้วครับผู้อำนวยการจ้าว" เกาสื่อเหลียงเตรียมจะวางสาย

"เดี๋ยวสิ" จ้าวหย่งไหลกลับเอ่ยรั้งไว้

"สื่อเหลียง นายไม่ต้องไปสงสัยราคาของเขาหรอก"

"เด็กหนุ่มคนนี้ เขาไม่ใช่พวกเห็นแก่เงินหรือชอบเรียกร้องราคาขูดรีดแบบนั้น"

"ในเมื่อเขากล้าเปิดราคานี้มา ก็แสดงว่าเขามีความมั่นใจขนาดนั้น และมันก็แสดงว่างานชิ้นนี้ คู่ควรกับราคานี้จริงๆ"

คำพูดของจ้าวหย่งไหลหนักแน่นและทรงพลังยิ่งนัก!

กรรมาธิการการเมืองหวังและรัฐมนตรีหลี่ที่อยู่ในห้องทำงาน สีหน้าเคร่งเครียดพลันเปลี่ยนเป็นตกตะลึงในพริบตา

ทั้งสองหันมาสบตากัน

แม้แต่เสาหลักระดับปรมาจารย์แห่งวงการเรดาร์ของประเทศยังพูดขนาดนี้เชียวหรือ?

เด็กหนุ่มที่ชื่อจางหย่วนคนนี้ แท้จริงแล้วมีเบื้องลึกเบื้องหลังอย่างไรกันแน่!

ใบหน้าของรองผู้บัญชาการเฉินเปลี่ยนจากเขียวคล้ำกลายเป็นม่วงคล้ำไปแล้ว

การถูกตบหน้าฉาดนี้ มันเจ็บแสบยิ่งกว่าเมื่อครู่เสียอีก!

ส่วนอารมณ์ของเกาสื่อเหลียงนั้น ราวกับกำลังนั่งรถไฟเหาะ พุ่งทะยานจากก้นเหวขึ้นสู่ท้องฟ้าทันที!

จ้าวหย่งไหลเปลี่ยนหัวข้อสนทนา "โปรเจกต์ซ่อมแซมอันนี้ สำหรับสถาบันวิทยาศาสตร์การทหารของเราแล้ว ก็นับว่ามีมูลค่าในการศึกษาวิจัยสูงมากเช่นกัน"

"เอาแบบนี้แล้วกัน ถ้าเขตทหารของพวกนายงบประมาณมีปัญหา สี่ล้านนี้ สถาบันวิทยาศาสตร์การทหารของเราจะออกให้เอง!"

คำพูดนี้ของจ้าวหย่งไหล ยิ่งสร้างความสั่นสะเทือนยิ่งกว่าราคาประเมินสี่ล้านเมื่อครู่เสียอีก!

สถาบันวิทยาศาสตร์การทหารไม่เพียงแต่ยอมรับราคานี้ แต่ยังเสนอตัวจะช่วยจ่ายเงินให้อีกหรือ?

นี่ไม่ใช่แค่การยอมรับธรรมดาแล้ว แต่มันคือการยกย่องสรรเสริญ! คือความปรารถนาอย่างแรงกล้าต่างหาก!

กรรมาธิการการเมืองหวังและรัฐมนตรีหลี่นั่งไม่ติดเก้าอี้อีกต่อไป สายตาที่มองไปยังเกาสื่อเหลียงเต็มไปด้วยความตกตะลึงจนตาค้าง

รองผู้บัญชาการเฉินอ้าปากค้าง พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ร่างกายทั้งร่างคล้ายกับถูกสูบเรี่ยวแรงออกไปจนหมดสิ้น

สมองของเกาสื่อเหลียงหมุนวนประมวลผลอย่างรวดเร็ว

สถาบันวิทยาศาสตร์การทหารจะออกเงินให้งั้นหรือ?

นี่เป็นเรื่องดีแน่นอนอยู่แล้ว มันช่วยประหยัดงบประมาณก้อนโตของเขตทหารไปได้มาก

แต่ทว่า...

ความคิดหนึ่งพลันแล่นวาบเข้ามาในหัวของเขา

เขาแทบจะโพล่งออกไปทันที "ไม่ได้ครับ!"

"ผู้อำนวยการจ้าว ขอบคุณในความหวังดีของท่านมากครับ แต่เงินก้อนนี้ เขตทหารฮั่นเจียงของเราต้องเป็นคนจ่ายเองเท่านั้น!"

จ้าวหย่งไหลที่อยู่ปลายสายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเหมือนเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมา จึงหัวเราะพลางด่าอย่างไม่จริงจังว่า

"เจ้าเกาสื่อเหลียงเอ๊ย ดีดลูกคิดรางแก้วได้ไวเหลือเกินนะ! เอาเถอะ ในเมื่อนายยืนกรานขนาดนี้ ฉันก็จะไม่แย่งกับนายแล้วกัน"

เมื่อวางสาย เกาสื่อเหลียงก็พ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด รู้สึกได้เลยว่าแผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ

ภายในห้องทำงานเงียบสงัดราวกับป่าช้า

กรรมาธิการการเมืองหวัง รัฐมนตรีหลี่ และรองผู้บัญชาการเฉิน ทั้งสามคนหกสายตาต่างจับจ้องมองเขาเหมือนมองตัวประหลาด

"เหล่าเกา นาย... นายบ้าไปแล้วเหรอ?"

คนที่เปิดปากพูดคนแรกคือรัฐมนตรีหลี่ เขาไม่เข้าใจจริงๆ

"สถาบันวิทยาศาสตร์การทหารยอมออกเงินให้ นี่มันลาภลอยตกมาจากฟ้าชัดๆ นายจะปฏิเสธทำไมกัน?"

"นั่นน่ะสิเหล่าเกา" กรรมาธิการการเมืองหวังก็ขมวดคิ้วแน่นเช่นกัน

"สี่ล้านไม่ใช่เงินน้อยๆ ประหยัดได้ก็ควรประหยัด นายทำแบบนี้มัน..."

แม้รองผู้บัญชาการเฉินจะไม่ได้พูดอะไร แต่สายตาคู่นั้นฟ้องชัดเจนว่า 'ฉันจะดูซิว่านายจะอธิบายยังไง'

เกาสื่อเหลียงกวาดสายตามองทั้งสามคน ยกถ้วยชาขึ้นจิบน้ำชาที่เย็นชืดไปแล้วอึกหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก

"เรื่องนี้ มันไม่ได้คิดกันแบบนั้นครับ"

"ถ้าปล่อยให้สถาบันวิทยาศาสตร์การทหารออกเงินก้อนนี้ แล้วเขตทหารฮั่นเจียงของเราจะกลายเป็นตัวอะไร เป็นแค่นายหน้าคนกลางคอยต่อสะพานให้งั้นเหรอ?"

"บุญคุณครั้งนี้ ก็จะตกไปอยู่ที่สถาบันวิทยาศาสตร์การทหารทันที"

"ในอนาคต คนอย่างจางหย่วนก็ต้องกลายเป็นคนของสถาบันวิทยาศาสตร์การทหาร แล้วมันจะยังเกี่ยวอะไรกับพวกเราอีก?"

เสียงของเกาสื่อเหลียงไม่ดังนัก แต่ทุกถ้อยคำกลับตอกลึกลงกลางใจของทุกคน

"เงินสี่ล้าน ซื้อการซ่อมแซมได้หนึ่งครั้ง แต่ที่สำคัญยิ่งกว่าคือซื้อบุญคุณอันยิ่งใหญ่!"

"และบุญคุณนี้ ต้องเป็นของเขตทหารฮั่นเจียงของเราเท่านั้น!"

"บุคลากรชั้นยอดระดับที่แม้แต่ผู้อำนวยการจ้าวยังยกย่องปานนั้น อยู่ตรงหน้าพวกเราแท้ๆ"

"ถ้าพวกเรามัวแต่เสียดายเงินแค่สี่ล้านแล้วยกเขาให้คนอื่นไป นั่นแหละถึงจะเป็นการละเลยหน้าที่ครั้งใหญ่หลวงที่สุดของพวกเรา!"

"ถึงตอนนั้น อย่าว่าแต่สี่ล้านเลย ต่อให้เป็นสี่สิบล้าน หรือสี่ร้อยล้าน ก็ซื้อโอกาสนี้กลับมาไม่ได้แล้ว!"

คำพูดชุดนี้ของเกาสื่อเหลียง ช่างเปิดกะโหลกและสะเทือนเลื่อนลั่นยิ่งนัก!

ความสงสัยบนใบหน้าของกรรมาธิการการเมืองหวังและรัฐมนตรีหลี่ พลันเปลี่ยนเป็นความชื่นชมในพริบตา

พวกเขามองเห็นเพียงแค่ค่าใช้จ่ายสี่ล้านที่อยู่ตรงหน้า

ทว่าสิ่งที่เกาสื่อเหลียงมองเห็น กลับเป็นมูลค่ามหาศาลสุดจะประเมินได้ที่อยู่เบื้องหลังคนอย่างจางหย่วน!

นี่คือความต่างชั้นของวิสัยทัศน์!

สีหน้าของรองผู้บัญชาการเฉินเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด ริมฝีปากขยับมุบมิบอยู่สองสามที สุดท้ายก็ก้มหน้าลง ไม่ส่งเสียงอะไรอีก

"ฉันเห็นด้วยกับเหล่าเกา!"

กรรมาธิการการเมืองหวังตบโต๊ะฉาด แววตาลุกโชน "คนคนนี้ เขตทหารฮั่นเจียงของเราต้องคว้ามาให้ได้! เรื่องเงิน เราออกกันเอง!"

"ฉันก็เห็นด้วย!"

รัฐมนตรีหลี่พยักหน้าอย่างหนักแน่น "เรื่องนี้ แผนการดึงตัวบุคลากรในขั้นต่อไป ต้องรีบดำเนินการตามทันที!"

การตัดสินใจ ในวินาทีนี้ ก็บรรลุข้อตกลงร่วมกันในที่สุด

เกาสื่อเหลียงไม่รอช้าแม้แต่วินาทีเดียว เขารีบยกหูโทรศัพท์อีกเครื่องขึ้นมา ต่อสายไปยังฝ่ายส่งกำลังบำรุงทันที

"ฮัลโหล หัวหน้าสวีใช่ไหม ผมเกาสื่อเหลียงนะ"

"ใช่ มีภารกิจด่วน"

"คุณรีบไปจัดการพื้นที่รอบตัวเมืองทันที ให้เป็นภารกิจระดับสำคัญสูงสุด"

"เช่าโรงงานร้างที่กว้างขวางพอ เงียบสงบพอ และมีระบบความปลอดภัยที่ดี"

"ข้อกำหนดคือ ต้องมิดชิด หน้าต่างยิ่งน้อยยิ่งดี และมีทางเข้าออกเพียงทางเดียว เพื่อให้สะดวกต่อการส่งคนไปเฝ้าเวรยามตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง"

"รอบข้างต้องไม่มีตึกสูง และต้องไม่มีจุดอับสายตาจากกล้องวงจรปิดแม้แต่น้อย"

"ค่าเช่าไม่ใช่ปัญหา แต่ต้องทำให้เร็ว! ก่อนฟ้าสว่าง ผมต้องเห็นผลลัพธ์!"

หลังวางสาย เกาสื่อเหลียงไม่ได้หยุดพัก เขารีบต่อสายกลับไปยังเบอร์ของอันหรานทันที

ปลายสายรับแทบจะในวินาทีนั้น

"ผู้การเกาคะ!" น้ำเสียงของอันหรานแฝงไว้ด้วยความตึงเครียดที่ไม่อาจสะกดกลั้น

เกาสื่อเหลียงจินตนาการออกเลยว่า ทหารหญิงวัยเยาว์คนนี้กำลังแบกรับแรงกดดันมหาศาลเพียงใดในยามนี้

เขาปรับน้ำเสียงให้อ่อนโยนลงแล้วพูดว่า "อันหราน ฟังผมนะ"

"ข้อแรก ตอบกลับคุณจางหย่วนไปว่า ราคาที่เขาเสนอมา พวกเราตกลง สี่ล้าน ไม่ขาดแม้แต่แดงเดียว"

"ข้อสอง บอกเขาว่า เพื่อรับประกันความปลอดภัยของอุปกรณ์และสภาพแวดล้อมในการซ่อมแซม"

"พวกเราจะจัดเตรียมสถานที่ซ่อมแซมที่ปลอดภัยขั้นสูงสุดและเป็นสัดส่วนไว้ให้เขาในตัวเมือง ขอให้เขารอการแจ้งจากพวกเรา"

เมื่อได้ยินคำตอบที่ชัดเจนจากปลายสาย อันหรานก็กำโทรศัพท์มือถือไว้แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด

เธอถึงกับหูดับไปชั่วขณะ มีเสียงวิ้งๆ ดังสะท้อนอยู่ในหู