ตอนที่ 53 ผู้เชี่ยวชาญต้องมีมาดของผู้เชี่ยวชาญ

ผู้การเกาบอกว่า พวกเขาตกลงแล้ว!

นี่มันตั้งสี่ล้านเลยนะ!

ตัวเลขที่ก่อนหน้านี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิด ทางเขตทหารกลับอนุมัติจริงๆ!

ก้อนหินยักษ์ที่เคยกดทับอยู่กลางอกจนแทบหายใจไม่ออกก้อนนั้น

ในวินาทีนี้ ถูกน้ำเสียงอันอบอุ่นแต่มั่นคงของเกาสื่อเหลียงทุบทำลายจนแหลกละเอียด

"ฟู่..."

อันหรานพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด

เธอไม่อาจสะกดกลั้นความดีใจล้นพ้นในใจได้อีกต่อไป รีบหมุนตัวแล้ววิ่งพรวดพราดไปยังร่างใต้ร่มไม้นั้นทันที

"คุณจางหย่วนคะ!"

น้ำเสียงของเธอถึงกับสั่นเครือจนแทบสังเกตไม่เห็น

จางหย่วนที่กำลังพิงโคนต้นไม้หลับตาพักผ่อนอยู่ เมื่อได้ยินเสียงจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้น

พลขับที่อยู่ข้างๆ ก็ยืดตัวตรงอย่างประหม่า สายตาจับจ้องไปที่อันหรานเขม็ง

"พวกเขาตกลงแล้วค่ะ!"

อันหรานวิ่งมาถึงตรงหน้า ด้วยความที่รีบวิ่งมา แผงอกจึงยังกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง

"เขตทหารตกลงตามราคาที่คุณเสนอแล้วค่ะ! สี่ล้าน ไม่ขาดแม้แต่หยวนเดียว!"

พลขับเบิกตากว้างจนกลมดิกในทันที

สี่ล้าน!

ตกลง... จริงๆ เหรอเนี่ย?

เขาเป็นแค่ทหารธรรมดาที่มีหน้าที่ขับรถ เคยเห็นเรื่องแบบนี้เสียที่ไหน

เพื่อซ่อมอุปกรณ์ชิ้นเดียว ถึงกับอนุมัติเงินสดสี่ล้านโดยตรงเลยเนี่ยนะ?

นี่มันเหลือเชื่อยิ่งกว่าฟังนิทานเสียอีก!

ทว่าสิ่งที่ผิดไปจากความคาดหมายของทั้งสองคนก็คือ บนใบหน้าของจางหย่วนไม่มีความประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย

เขาเพียงแค่พยักหน้าเรียบเฉย ราวกับคาดเดาผลลัพธ์นี้ไว้นานแล้ว

"อืม"

คำเดียวสั้นๆ ช่างดูสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น

ท่าทางที่ดูเป็นเรื่องปกติธรรมดานี้ ทำเอาอันหรานกับพลขับต่างอึ้งไปตามๆ กัน

นี่มันสี่ล้านเชียวนะ!

ไม่ใช่สี่ร้อยสักหน่อย!

เขาทำตัวนิ่งเฉยขนาดนี้ได้ยังไงกัน?

หรือว่าในสายตาของเขา เงินสี่ล้านจะเป็นแค่ตัวเลขที่ไม่มีความสำคัญอะไรจริงๆ?

จางหย่วนย่อมไม่ได้นิ่งเฉยจริง ในใจของเขาลิงโลดจนแทบจะเต้นระบำอยู่แล้ว

สี่ล้าน!

หักต้นทุนของระบบไปสองล้าน ฟันกำไรเน้นๆ สองล้าน!

นี่มันมากกว่าเงินที่เขาเปิดร้านซ่อมมาสิบปีรวมกันเสียอีก!

แต่ว่า การแสดงออกภายนอกต้องรักษาฟอร์มเอาไว้ให้ดี

เป็นยอดคน ก็ต้องมีมาดของยอดคน

ยิ่งเป็นเวลาแบบนี้ ก็ยิ่งต้องวางตัวให้สุขุมนิ่งสงบ

"ส่งเลขบัญชีผมให้พวกเขาเถอะครับ ให้เขารีบจัดการโอนเงินมาให้เร็วที่สุด"

จางหย่วนหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมา เปิดภาพแคปหน้าจอเลขบัญชีธนาคารที่เตรียมไว้นานแล้ว ยื่นส่งให้อันหราน

"ได้ค่ะ! ฉันจะจัดการเดี๋ยวนี้!"

อันหรานรีบหยิบมือถือออกมา ถ่ายรูปข้อมูลบัญชีธนาคารของจางหย่วน แล้วส่งต่อให้เกาสื่อเหลียงผ่านซอฟต์แวร์เข้ารหัสความปลอดภัย

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น บรรยากาศตรงนั้นก็กลับสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

ช่วงเวลาแห่งการรอคอยเงินโอน มักจะรู้สึกยาวนานเป็นพิเศษเสมอ

ยามบ่ายคล้อยของฤดูร้อน อากาศอบอ้าวราวกับอยู่ในหม้อนึ่งขนาดยักษ์ ไม่มีลมพัดผ่านแม้แต่น้อย

เสียงจักจั่นบนต้นไม้ส่งเสียงร้องระงมสุดชีวิต ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกหงุดหงิดใจมากขึ้นไปอีก

บนหน้าผากของพลขับเริ่มมีเม็ดเหงื่อผุดพรายออกมา

เขายกแขนเสื้อขึ้นเช็ดเป็นระยะ แผ่นหลังของชุดเครื่องแบบทหารก็เปียกชุ่มไปนานแล้ว

แม้อันหรานจะยังยืนตัวตรงเป๊ะ แต่ร่างกายที่เกร็งแน่นก็ฟ้องว่าเธอกำลังกระวนกระวายใจอยู่เช่นกัน

มีเพียงจางหย่วนคนเดียวเท่านั้น ที่ยังคงมีท่าทีผ่อนคลายสบายอารมณ์

เขามองดูคนทั้งสองที่เหงื่อไหลไคลย้อย จู่ๆ ก็เอ่ยปากขึ้น

"ยืนรอเฉยๆ แบบนี้ก็น่าเบื่อแย่"

"อากาศร้อนขนาดนี้ เดี๋ยวผมไปซื้อไอติมแท่งมาแก้ร้อนหน่อยดีกว่า"

พูดจบ เขาก็หมุนตัวเดินตรงไปยังร้านขายของชำที่อยู่ไม่ไกลทันที

"เอ่อ คุณจางหย่วนคะ แบบนี้จะดีเหรอ..."

อันหรานอยากจะห้ามตามสัญชาตญาณ

ทว่าจางหย่วนกลับโบกมือให้โดยไม่หันกลับมามองด้วยซ้ำ

"ไม่เป็นไรครับ เดินแค่ไม่กี่ก้าวเอง"

อันหรานกับพลขับสบตากัน ทั้งคู่ต่างเห็นความจนใจในแววตาของอีกฝ่าย

รูปแบบการกระทำของจางหย่วน ช่างคาดเดาไม่ได้เลยจริงๆ

ไม่นานนัก จางหย่วนก็เดินกลับมา

ในมือของเขาถือไอติมถั่วเขียวแบบโบราณมาสามแท่ง บนกระดาษห่อยังมีเกล็ดน้ำแข็งเกาะอยู่

"อ่ะ"

เขายื่นแท่งหนึ่งให้อันหราน

"ขอบคุณค่ะ..."

อันหรานรับมาอย่างเก้ๆ กังๆ ทำตัวไม่ค่อยถูก

"ส่วนนี่ของนาย"

จางหย่วนยื่นอีกแท่งหนึ่งให้พลขับข้างๆ

พลขับยิ่งรู้สึกเกรงใจจนเนื้อเต้น รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน

"ไม่ๆๆ ครับคุณจางหย่วน ผมไม่รบกวนดีกว่า..."

"เอาไปเถอะ่า"

จางหย่วนยัดไอติมแท่งใส่มือเขาโดยตรง "อากาศร้อนขนาดนี้ กินแล้วจะได้สดชื่นขึ้นหน่อย"

พูดจบ เขาก็ฉีกซองของตัวเอง แล้วทิ้งตัวพิงต้นไม้เริ่มกินอย่างสบายอารมณ์

รสชาติหวานเย็นชื่นใจละลายในปาก ช่วยปัดเป่าความร้อนรุ่มในใจให้มลายหายไปสิ้น

พลขับประคองไอติมแท่งไว้ในมือ รู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เขาเป็นแค่ทหารชั้นผู้น้อยไร้ชื่อเสียง มีหน้าที่แค่ขับรถขนส่งของ

ตลอดทางที่ผ่านมา สายตาทุกคู่ต่างจับจ้องไปที่อันหรานกับอุปกรณ์เครื่องนั้น ไม่มีใครสังเกตเห็นเขาเลยแม้แต่น้อย

นึกไม่ถึงเลยว่า "ยอดคน" ที่แม้แต่ระดับบิ๊กในเขตทหารยังให้ความสำคัญถึงเพียงนี้ จะยอมควักกระเป๋าซื้อไอติมแท่งให้เขาด้วยตัวเอง

เขาฉีกซองออก แล้วค่อยๆ กัดกินทีละคำเล็กๆ

อันหรานมองไอติมแท่งในมือ ในใจก็พลอยผุดกระแสความอบอุ่นขึ้นมาเช่นกัน

บรรยากาศตึงเครียด ดูเหมือนจะค่อยๆ ละลายหายไปพร้อมกับความหวานเย็นชื่นใจนี้อย่างเงียบเชียบ

ผ่านไปราวสิบกว่านาที

"ครืด——"

โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าของจางหย่วนก็สั่นขึ้นมาเบาๆ

มาแล้ว!

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างนิ่งสงบแล้วกดเปิดหน้าจอ

ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารปรากฏขึ้นเด่นหราอยู่บนสุดของหน้าจอ

[ยอดเงินเข้าบัญชี：4,000,000.00 หยวน]

ตัวเลข "0" เรียงเป็นพวงยาวเหยียด ดูบาดตาเป็นพิเศษท่ามกลางแสงแดด

สำเร็จแล้ว!

จางหย่วนคาบไม้ไอติมไว้ในปาก ก่อนจะหันหน้าจอโทรศัพท์ไปทางอันหรานและพลขับ

"เงินเข้าแล้วครับ"

อันหรานกับพลขับรีบชะโงกหน้าเข้ามาดูทันที

เมื่อเห็นตัวเลขสี่ล้านบนหน้าจอชัดถนัดตา ลมหายใจของทั้งคู่ก็พลันชะงักไปพร้อมกันหนึ่งวินาที

โดยเฉพาะพลขับคนนั้น ตาเบิกกว้างเท่าไข่ห่าน อ้าปากค้างน้อยๆ จนลืมกินไอติมครึ่งแท่งที่เหลือในมือไปเสียสนิท

นี่มันสี่ล้านเชียวนะ!

สี่ล้านตัวเป็นๆ!

เงินเข้าแล้ว... ง่ายๆ แบบนี้น่ะเหรอ?

หัวใจของอันหรานเต้นรัวระทึก เธอรู้สึกได้ว่าเลือดในกายกำลังสูบฉีดอย่างบ้าคลั่ง

การที่เงินก้อนนี้โอนเข้ามา หมายความว่าห่วงโซ่ที่สำคัญที่สุดของภารกิจครั้งนี้ ได้ข้อสรุปเรียบร้อยแล้ว!

"เยี่ยมไปเลยค่ะ!"

เธอกำหมัดแน่น ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความดีใจจนปิดไม่มิด

จางหย่วนเก็บโทรศัพท์ กินไอติมคำสุดท้ายจนหมด แล้วโยนไม้ลงถังขยะที่อยู่ไม่ไกล

ภายนอกเขาดูสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่น แต่จิตสำนึกได้ดำดิ่งลงสู่ห้วงสมองส่วนลึกเป็นที่เรียบร้อย

"ระบบ"

"ซื้อเทคโนโลยีการซ่อมและอะไหล่ทั้งหมดที่จำเป็นสำหรับเรดาร์ตรวจอากาศ"

เสียงกลไกอันเย็นชาดังขึ้นในหัวตรงเวลาเป๊ะ

[ติ๊ง!]

[ยืนยันคำสั่ง]

[ซื้อเทคโนโลยีการซ่อมบำรุงและชิ้นส่วนอะไหล่แท้ทั้งหมดของ "เรดาร์ตรวจอากาศดอปเพลอร์" ต้องใช้แต้มความมั่งคั่ง 2,000,000 แต้ม]

[ยืนยันการชำระเงินหรือไม่?]

"ยืนยัน"

จางหย่วนไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

[ชำระเงินสำเร็จ!]

[เริ่มดาวน์โหลดข้อมูลเทคโนโลยีการซ่อมบำรุง……]

[10%……50%……100%!]

[ดาวน์โหลดเสร็จสมบูรณ์!]

[จัดเก็บอะไหล่ที่เกี่ยวข้องเข้าสู่มิติระบบโดยอัตโนมัติแล้ว โฮสต์สามารถเรียกใช้ได้ทุกเมื่อ]

พริบตาที่เสียงแจ้งเตือนของระบบสิ้นสุดลง คลื่นข้อมูลมหาศาลก็ซัดทะลักเข้าสู่สมองของจางหย่วนอย่างรุนแรง!

ตั้งแต่หลักการพื้นฐานของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ไปจนถึงการคำนวณที่แม่นยำของปรากฏการณ์ดอปเพลอร์

ตั้งแต่โครงสร้างของแมกนีตรอน ไปจนถึงการกล้ำสัญญาณพัลส์ของเครื่องส่งสัญญาณโซลิดสเตต

ตั้งแต่ตรรกะการควบคุมของระบบเซอร์โวสายอากาศ ไปจนถึงอัลกอริทึมอันซับซ้อนของตัวประมวลผลสัญญาณ

ฟิสิกส์บรรยากาศ กลศาสตร์ของไหล วิศวกรรมไมโครเวฟ การประมวลผลสัญญาณดิจิทัล……

องค์ความรู้ลึกซึ้งและซับซ้อนนับไม่ถ้วน ในวินาทีนี้กลับกลายเป็นสัญชาตญาณที่ติดตัวเขามาแต่กำเนิด!

เขาไม่จำเป็นต้องขบคิดด้วยซ้ำ ก็เข้าใจทุกรายละเอียดของเจ้ายักษ์ใหญ่บนรถบรรทุกด้านหลังอย่างทะลุปรุโปร่ง

แบบแปลนการออกแบบ เส้นทางเดินสายไฟ จุดเปราะบาง สาเหตุรากเหง้าของความเสียหาย……

ทุกสิ่งทุกอย่างกระจ่างชัดราวกับเส้นลายมือบนฝ่ามือ

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง……