ตอนที่ 54 เตรียมสถานที่ไว้ให้คุณแล้ว!

แมกนีตรอนเสื่อมสภาพ ส่งผลให้กำลังส่งสัญญาณไม่เสถียร

ขณะเดียวกัน อัตราขยายสัญญาณของตัวขยายสัญญาณรบกวนต่ำในภาครับก็ลดลงอย่างรุนแรง

ชิ้นส่วนหลักสองชิ้นเกิดปัญหาขึ้นพร้อมกัน

มิน่าล่ะ แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญจากสถาบันวิทยาศาสตร์การทหารยังจนปัญญา

ความเสียหายระดับนี้ ไม่ใช่แค่เปลี่ยนชิ้นส่วนชิ้นเดียวแล้วจะแก้ได้ แต่ต้องเปลี่ยนและปรับจูนทั้งระบบ

ทว่าเรื่องพวกนี้ สำหรับเขาในตอนนี้แล้ว ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ

ระหว่างที่จางหย่วนกำลังทำความเข้าใจความรู้ใหม่ในหัว เสียงโทรศัพท์ของอันหรานก็ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิดอีกครั้ง

เธอเหลือบมองหน้าจอแสดงสายเรียกเข้าแล้วกดรับทันที

"ผู้การเกา!"

ปลายสายมีเสียงเด็ดขาดทรงพลังของเกาสื่อเหลียงดังขึ้นมา

"อันหราน เตรียมสถานที่เรียบร้อยแล้ว!"

"ผมส่งพิกัดไปให้แล้ว คุณรีบพาคุณจางหย่วนมาทันที!"

"จำไว้ ตั้งแต่นี้ไป ต้องรักษาความลับตลอดกระบวนการ!"

"รับทราบค่ะ!"

อันหรานยืดตัวตรงขึ้นมาทันควัน ขานรับเสียงดังฟังชัด

เมื่อวางสาย เธอก็หันไปหาจางหย่วนทันที

"จางหย่วน ผู้การเกาโทรมาบอกว่าเตรียมสถานที่ซ่อมแซมเสร็จแล้ว เชิญคุณไปที่นั่นเดี๋ยวนี้เลยค่ะ!"

จางหย่วนพยักหน้า

"ได้ครับ"

เขาหันหลัง เดินตรงไปยังร้านซ่อมของตัวเอง

"ผมขอปิดร้านก่อนนะ"

เขาเดินไปที่หน้าร้านแล้วปิดประตูลง

"แกร๊ก"

เสียงไส้กุญแจลงล็อกดังขึ้นอย่างชัดเจนเฉียบขาด

จางหย่วนปัดฝุ่นที่มือแล้วหันกลับมา

"ไปกันเถอะครับ"

เขาเดินตรงไปยังที่นั่งข้างคนขับของรถบรรทุกทหารแล้วเปิดประตูออก

อันหรานกับพลขับทหารรีบตามมาแล้วขึ้นรถอย่างรวดเร็ว

พลขับสตาร์ตเครื่อง ตัวถังหนักอึ้งสั่นสะเทือนเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ แล่นออกจากตรอกที่คุ้นตานี้ไป

รถบรรทุกแล่นเข้าสู่กระแสจราจร วิ่งทะยานไปตามพิกัดบนโทรศัพท์ของอันหราน

......

แสงไฟสองข้างทางเริ่มบางตาลงเรื่อยๆ จนในที่สุดก็จมหายไปในความมืดมิดอย่างสิ้นเชิง

ภายในห้องโดยสารเงียบสงัด

พลขับจดจ่อกับการขับรถอย่างเต็มที่

อันหรานนั่งตรงกลาง ตัวตรงแหน่ว สายตาเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นระยะ คล้ายกำลังตรวจสอบเส้นทาง

ส่วนจางหย่วนพิงเบาะนั่งด้านริมสุด หลับตาลงคล้ายกำลังพักผ่อนสายตา

ทว่าความจริงแล้ว สติของเขากำลังดำดิ่งอยู่ในห้วงมหาสมุทรแห่งความรู้อันไพศาลในหัว

ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับเรดาร์ตรวจอากาศเครื่องนั้นต่างหลั่งไหลวนเวียนอยู่ในหัว รายละเอียดทุกจุดแจ่มชัดอย่างยิ่ง

เขากำลังจำลองการซ่อมแซมอันไร้เสียงอยู่ในใจ

ในที่สุด รถบรรทุกก็มาจอดเทียบอยู่หน้าโรงงานที่ดูธรรมดาๆ หลังหนึ่ง

ประตูใหญ่ของโรงงานปิดสนิท รอบด้านเงียบสงัด มีเพียงไฟทางสีส้มสลัวไม่กี่ดวงที่พอจะส่องสว่างบริเวณหน้าประตูได้รางๆ

"ถึงแล้วครับ"

พลขับดับเครื่องแล้วดึงเบรกมือ

อันหรานกระโดดลงจากรถเป็นคนแรก ก้าวฉับๆ ไปที่หน้าประตูใหญ่ ล้วงกุญแจดอกใหม่เอี่ยมออกจากกระเป๋าแล้วเสียบเข้าไปในรูกุญแจ

"แกร๊ก"

ประตูเหล็กอันหนักอึ้งถูกเปิดออกอย่างช้าๆ จากด้านใน

ทหารฝ่ายช่างสองนายในชุดฝึกปรากฏตัวขึ้นตรงประตู ทั้งคู่ทำความเคารพแบบทหารอย่างเป๊ะปังให้อันหราน

"ผู้กองอัน!"

อันหรานพยักหน้า ก่อนจะเอี้ยวตัวหลบให้ทาง

"ขับรถเข้าไป แล้วยกย้ายอุปกรณ์ไปวางยังตำแหน่งที่กำหนดตามคำสั่งของคุณจาง"

"รับทราบครับ!"

ทหารช่างเริ่มลงมือปฏิบัติงานทันที

รถบรรทุกค่อยๆ แล่นเข้าไปในโรงงาน เผยให้เห็นพื้นที่กว้างขวางตระการตาทันที

ตัวโรงงานมีขนาดราวสองถึงสามร้อยตารางเมตร พื้นปูด้วยอีพ็อกซีใหม่เอี่ยม เรียบลื่นดั่งกระจกเงา

บนเพดานมีหลอดไฟแอลอีดีรุ่นใหม่เรียงเป็นแถว ส่องสว่างทั่วบริเวณจนสว่างจ้าดั่งกลางวัน

ตรงมุมห้อง เครื่องปรับอากาศส่วนกลางชุดใหม่เอี่ยมกำลังทำงานอย่างเงียบเชียบ ส่งลมเย็นสดชื่นเข้ามาไม่ขาดสาย

และตรงใจกลางโรงงาน เครนสะพานสีเหลืองเอี่ยมอ่องคันหนึ่งแขวนอยู่อย่างเงียบสงบเหนือรางเลื่อน ตะขอเกี่ยวส่องประกายเย็นเยียบของเนื้อโลหะ

ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นของใหม่ทั้งหมด

ชัดเจนว่าที่แห่งนี้ถูกจัดเตรียมขึ้นมาอย่างเร่งด่วนเพื่องานซ่อมแซมในครั้งนี้โดยเฉพาะ

จางหย่วนกระโดดลงจากรถ มองไปรอบๆ พลางพยักหน้าด้วยความพอใจ

"เอาอุปกรณ์ลงตรงนี้เลยแล้วกันครับ"

เขาชี้ไปยังลานโล่งที่กว้างที่สุดใจกลางโรงงาน

"ได้ครับ"

ทหารช่างนายหนึ่งรีบปีนขึ้นไปยังแท่นควบคุมเครนทันที

ส่วนอีกคนคอยบัญชาการอยู่ด้านล่าง ประสานงานกับพลขับเพื่อปลดสลิงที่ยึดตรึงเรดาร์บนรถบรรทุกออก

"หึ่ง——"

เครนเริ่มทำงาน ตะขอค่อยๆ หย่อนลงมาและเกี่ยวเข้ากับห่วงยกบนฐานเรดาร์อย่างมั่นคง

ด้วยการควบคุมที่แม่นยำของผู้ควบคุม วัตถุมหึมาที่มีน้ำหนักหลายตันก็ถูกยกลอยขึ้นจากกระบะรถบรรทุกอย่างนุ่มนวล

จากนั้นจึงค่อยๆ เคลื่อนที่ไป และวางลงตรงตำแหน่งที่จางหย่วนกำหนดไว้ในที่สุด

กระบวนการทั้งหมดราบรื่นไร้สะดุด ไม่มีท่าทีติดขัดแม้แต่น้อย

อันหรานเดินมาข้างกายจางหย่วน มองเจ้าสิ่งก่อสร้างมหึมาอันซับซ้อนตรงหน้าแล้วอดถามไม่ได้

"จางหย่วนคะ ตัวนี้...น่าจะต้องใช้เวลาซ่อมประมาณเท่าไรเหรอคะ"

จางหย่วนเดินวนรอบเรดาร์หนึ่งรอบ ยื่นมือไปเคาะบนโครงเปลือกนอกอันเย็นเฉียบ

"ปัญหาซับซ้อนกว่าที่คิดไว้นิดหน่อยครับ"

"ถ้าเร็วก็สองสามวัน ถ้าช้า...ก็พูดยากครับ"

เขาประเมินเวลาแบบค่อนข้างรัดกุม

อันหรานได้ยินดังนั้น แววตาพลันวูบไหวด้วยความประหลาดใจ ทว่าก็เปลี่ยนเป็นเข้าใจอย่างรวดเร็ว

แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญของสถาบันวิทยาศาสตร์การทหารยังจัดการไม่ได้ การใช้เวลาเพียงไม่กี่วันก็นับว่าเร็วปานสายฟ้าแลบแล้ว

"ได้ค่ะ งั้นสองสามวันนี้คงต้องลำบากคุณแล้ว"

อันหรานชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่เจือความขัดเขิน

"รอคุณซ่อมเสร็จเมื่อไร ฉันจะเลี้ยงข้าวคุณนะคะ ถือซะว่า...เป็นการขอบคุณที่คุณช่วยซ่อมเครื่องสื่อสารให้ฉันคราวก่อน"

จางหย่วนหันกลับมามองเธอรอบหนึ่ง แล้วตอบตกลงอย่างไม่ลังเล

"ได้สิครับ"

อันหรานดูเหมือนจะคาดไม่ถึงว่าเขาจะตอบรับอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ เธอชะงักไปนิด ก่อนที่รอยยิ้มบนใบหน้าจะยิ่งผลิบานขึ้น

"งั้น...สัญญาแล้วนะคะ!"

เธอเอ่ยสำทับทันควันราวกับกลัวว่าจางหย่วนจะกลับคำ

"งั้นพวกเราไม่รบกวนคุณแล้วนะคะ ด้านนอกพวกเราจะจัดเวรยามระวังภัยยี่สิบสี่ชั่วโมง"

"ถ้าคุณต้องการอะไร ติดต่อฉันได้ตลอดเวลานะคะ"

อันหรานกล่าวจบก็นำพลขับและทหารช่างทั้งสองนายเดินออกจากโรงงานไป

โลกทั้งใบพลันเงียบสงบลงในชั่วพริบตา

ภายในโรงงานอันกว้างขวางเหลือเพียงจางหย่วนกับเรดาร์ที่ตั้งตระหง่านอย่างเงียบงัน

เขายืนอยู่กับที่ สดับฟังเสียงลมจากช่องแอร์อย่างเงียบเชียบ สัมผัสถึงความเงียบสงบนี้

เยี่ยมมาก

ไม่มีใครมารบกวน นี่แหละคือสภาพแวดล้อมในการทำงานที่เขาต้องการที่สุด

จางหย่วนเดินเข้าไปข้างเรดาร์ ยื่นมือออกไป เพียงนึกคิดในใจ

วินาทีถัดมา ชุดไขควงความแม่นยำสูงผลิตจากเยอรมนีก็ปรากฏขึ้นบนฝ่ามือของเขาจากความว่างเปล่า

โดยไม่ลังเล เขาก็เริ่มลงมือถอดฝาครอบป้องกันชั้นนอกของเรดาร์ทันที

น็อตป้องกันแม่เหล็กไฟฟ้าชนิดพิเศษถูกขันออกทีละตัวอย่างรวดเร็วและวางไว้ด้านข้าง

ไม่นานนัก ส่วนที่เป็นแกนกลางสำคัญที่สุดของเรดาร์ก็เผยออกมาตรงหน้าเขาจนหมด

มันคือภาพที่ชวนให้ลายตาเป็นอย่างยิ่ง

สายสัญญาณระโยงระยางแน่นขนัดประสานกันประหนึ่งใยแมงมุม ทว่ากลับเป็นระเบียบเรียบร้อยตามหลักเกณฑ์ มีการมัดรวมและยึดตรึงไว้อย่างเป็นหมวดหมู่

แผงวงจรขนาดต่างๆ ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ

ด้านบนเต็มไปด้วยชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์หลากสีสันและลายวงจรพิมพ์ที่บางยิ่งกว่าเส้นผม

ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นไอเย็นเฉพาะตัวของอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ผสมผสานระหว่างโลหะกับพลาสติก

หากเป็นคนทั่วไปมาเห็นภาพนี้ เกรงว่าคงไม่กล้าแม้แต่จะลงมือแตะต้อง

ทว่าในสายตาของจางหย่วน โครงสร้างอันซับซ้อนนี้กลับเปรียบเสมือนภาพวาดที่ถูกแยกชิ้นส่วนออกอย่างสมบูรณ์แบบ

สายตาของเขากวาดผ่านวงจรอันซับซ้อนเหล่านั้น ในหัวก็ปรากฏแผนผังวงจรที่สอดคล้องกันขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

ปลายนิ้วของเขาลูบผ่านชิ้นส่วนอันละเอียดประณีตเหล่านั้น องค์ความรู้จากระบบก็บอกรุ่น พารามิเตอร์ และหน้าที่การทำงานของชิ้นส่วนแต่ละชิ้นแก่เขาทันที

เขาไม่จำเป็นต้องใช้เครื่องมือตรวจเช็กใดๆ เสียด้วยซ้ำ

เพียงแค่สังเกตดู เขาก็กำหนดตำแหน่งของจุดบกพร่องได้อย่างแม่นยำแล้ว

นั่นคือแมกนีตรอนที่ฝังลึกอยู่ภายในโมดูลเครื่องส่งสัญญาณ

บนผนังหลอดมีร่องรอยการล้าของโลหะที่ยากจะสังเกตได้ด้วยตาเปล่า สีสันก็หม่นหมองกว่าสภาวะปกติไปมาก

นี่แหละคือต้นตอที่ทำให้กำลังส่งสัญญาณไม่เสถียร