ตอนที่ 55 ฉันสำคัญมาก อย่ามาแหยม

ในเวลาเดียวกัน บริเวณส่วนหน้าของเครื่องรับสัญญาณ ชิปขยายสัญญาณรบกวนต่ำที่ทำหน้าที่ขยายสัญญาณขั้นต้น

ตรงจุดบัดกรีของขารวมวงจร มีคราบออกไซด์บางเบาอย่างยิ่งเกิดขึ้นอยู่

นั่นส่งผลให้อัตราการขยายสัญญาณลดลงอย่างรุนแรง

ตรงกับผลการวิเคราะห์ของระบบทุกประการ

ทว่าคิ้วของจางหย่วนกลับขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

มีบางอย่างไม่ถูกต้อง

แมกนีตรอนเสื่อมสภาพ ยังพอเข้าใจได้ว่าเป็นการสึกหรอตามปกติจากการใช้งานหนักต่อเนื่องเป็นเวลานาน

แต่ตัวขยายสัญญาณรบกวนต่ำเป็นชิ้นส่วนเซมิคอนดักเตอร์ที่ประณีตอย่างยิ่ง ในสภาวะปกติจะมีอายุการใช้งานยาวนานมาก

มันจะมาพังพร้อมกับแมกนีตรอนได้อย่างไร?

แถมยังเป็นความเสียหายจากการเสื่อมสภาพของจุดบัดกรีที่มีคราบออกไซด์แบบนี้อีก

นี่มันผิดวิสัย

เว้นเสียแต่ว่า... จะโดนกระแสไฟฟ้าแรงสูงจากภายนอกพุ่งเข้ากระแทก

ในสมองของจางหย่วนพลันมีความเป็นไปได้หนึ่งผุดวาบขึ้นมา

เรดาร์เครื่องนี้ คงไปปฏิบัติภารกิจท่ามกลางสภาพอากาศที่มีพายุฝนฟ้าคะนอง แล้วถูกพัลส์แม่เหล็กไฟฟ้ากำลังสูงจากฟ้าผ่าในละแวกใกล้เคียง "เหนี่ยวนำ" เข้าใส่!

กระแสไฟฟ้าเหนี่ยวนำอันทรงพลังทำลายขีดจำกัดทางกายภาพของแมกนีตรอนในพริบตา และเร่งกระบวนการเสื่อมสภาพของมันให้เร็วยิ่งขึ้น

ในขณะเดียวกัน กระแสไฟฟ้านี้ก็ไหลไปตามสายอากาศ ทะลักเข้าสู่เครื่องรับสัญญาณ แล้วกระแทกใส่ตัวขยายสัญญาณรบกวนต่ำที่อยู่หน้าสุด

จนก่อให้เกิดความเสียหายแบบกึ่งถาวร!

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงล่ะก็...

สายตาของจางหย่วนค่อยๆ เลื่อนออกจากตัวเครื่องเรดาร์หลัก

ไปหยุดอยู่ที่แท่นประมวลผลข้อมูลคอมพิวเตอร์ข้างๆ ซึ่งเชื่อมต่อกันด้วยสายเคเบิลเส้นหนา

ภายในนั้น คือตัวประมวลผลสัญญาณที่ทำหน้าที่รับสัญญาณดิบจากเรดาร์ แล้วแปลงเป็นภาพและข้อมูล

กระแสไฟกระชากที่เกิดจากฟ้าผ่า ไม่มีทางถูกดูดซับจนหมดสิ้นแค่ที่ส่วนหน้าอย่างแน่นอน

มันจะต้องแล่นไปตามสายส่งข้อมูล และสร้างแรงกระแทกเป็นลูกโซ่ต่อระบบประมวลผลสัญญาณที่อยู่ด้านหลังด้วยแน่ๆ

...

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกรอบหน้าต่างไม้โบราณของหนานชิงหยาจวี ทาบทับลงมาเป็นแสงเงากระดำกระด่าง

โซลิซาไม่ได้เลือกที่จะเช็กเอาต์

เธอพักต่ออีกคืน

สำหรับนักล่าระดับพระกาฬ ความอดทนคือคุณสมบัติที่ขาดไม่ได้

หลังจากล้างหน้าล้างตาเสร็จเรียบร้อย

เธอก็เปลี่ยนมาใส่ชุดวอร์มลำลอง สวมหมวกแก๊ป ดูเหมือนแขกทั่วไปที่ลงมาวิ่งออกกำลังกายยามเช้า

เวลา เก้าโมงตรง

โซลิซาผลักประตูห้องพัก เดินมุ่งหน้าไปยังล็อบบี้ของโรงแรม

พอย่างเท้ามาถึงหัวมุมทางเดิน กลิ่นอายคุกคามอันเยือกเย็นก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้าทันที

ชายฉกรรจ์ร่างกำยำกว่าสิบคนยืนกระจายตัวเป็นรูปครึ่งวงกลม เข้าควบคุมทางเข้าล็อบบี้เอาไว้อย่างแน่นหนา

พวกเขาสวมสูทสีดำเหมือนกันทุกคน ที่หูเสียบเครื่องมือสื่อสารไร้สาย ขมับปูดโปน สายตาคมกริบ

กวาดมองทุกคนรอบตัวด้วยความระแวดระวัง

แขกทั่วไปต่างตกใจกลัวกับความยิ่งใหญ่อลังการนี้ พากันเดินเลี่ยงไปอีกทาง ไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่น้อย

จังหวะก้าวเท้าของโซลิซาไม่ได้ชะงักลงเลยสักนิด

เธอทอดสายตามองตรงไปข้างหน้า ราวกับมองไม่เห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้เลยด้วยซ้ำ

ยังคงรักษาฝีเท้าที่เนิบช้าไม่รีบร้อน เดินผ่านขอบแนวกำแพงมนุษย์ของเหล่าบอดี้การ์ดไปอย่างเป็นธรรมชาติ

และในจังหวะที่เธอกำลังจะเดินผ่านใจกลางกลุ่มคน น้ำเสียงที่แฝงความหยอกเย้าก็ดังขึ้น

"นิโคลัส ดูผู้หญิงคนนั้นสิ สวยชะมัด"

คนพูดคือชายวัยกลางคนผมบลอนด์ตาสีฟ้า เขาชื่อวิลเลียม กำลังยืนอยู่ข้างชายอีกคนที่มีรูปร่างสูงใหญ่กว่า

ชายที่ถูกเรียกว่านิโคลัสมีโครงหน้าคมชัดตามแบบฉบับคนรัสเซีย และมีรูปร่างกำยำล่ำสันราวกับหมีสีน้ำตาล

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาก็เพียงแค่เหลือบมองแผ่นหลังของโซลิซาอย่างเฉยชา

"วิลเลียม เก็บสันดานแกไปซะ ที่นี่คือหัวเซี่ย ต้องเคารพกฎ"

เสียงของนิโคลัสทุ้มต่ำและแหบพร่า แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้

วิลเลียมยักไหล่ ไม่พูดอะไรอีก

ทั้งสองเดินไปยังเคาน์เตอร์เช็กอินเพื่อทำเรื่องเข้าพัก ท่ามกลางการคุ้มกันของเหล่าบอดี้การ์ด

ก้าวย่างของโซลิซา ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย

ทว่าหูของเธอกลับดักฟังบทสนทนาเหล่านั้นได้ครบถ้วนทุกถ้อยคำ

นิโคลัส

พ่อค้าอาวุธสงครามเอกชนแห่งรัสเซีย

หมอนี่มาจริงๆ ด้วย

โซลิซาไม่หันกลับไปมอง เธอเดินตรงเข้าไปในห้องน้ำชาข้างล็อบบี้ หาที่นั่งมุมสงบริบหน้าต่างแล้วนั่งลง

น่าสนใจดีนี่

เอิกเกริกขนาดนี้ แทบจะเอาโทรโข่งมาป่าวประกาศบอกทุกคนอยู่แล้วว่า "ฉันสำคัญมาก อย่ามาแหยม"

นี่ไม่ใช่การวางมาดที่มหาเศรษฐีซึ่งมาพักผ่อนธรรมดาควรมีเลยสักนิด

คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้คือ นิโคลัสรู้ดีว่าตัวเองถูกขึ้นบัญชีตั้งค่าหัวลอบสังหารไปแล้ว

เขาจึงใช้พลังอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาดนี้มาข่มขู่ภัยคุกคามที่อาจแฝงตัวอยู่ทั้งหมด

คนที่ระมัดระวังตัวถึงขั้นรักตัวกลัวตายขนาดนี้ จะเลือกพักในอาคารหลักของโรงแรมที่คนพลุกพล่านหรือ

ไม่มีทาง

จุดเด่นที่สุดของหนานชิงหยาจวี ก็คือเรือนพักอิสระที่กระจายตัวอยู่ท่ามกลางขุนเขาและสายนที

แต่ละเรือนต่างมีระบบรักษาความปลอดภัยและเส้นทางเข้าออกของตนเอง ให้ความเป็นส่วนตัวสูงยิ่ง และยังง่ายต่อการป้องกันอีกด้วย

แผนผังของหนานชิงหยาจวีผุดขึ้นมาในหัวของโซลิซาอย่างรวดเร็ว

เรือนพักที่ตอบโจทย์ระดับการรักษาความปลอดภัยของนิโคลัสได้ มีเพียงเรือนใหญ่สองหลังที่กินพื้นที่กว้างขวางที่สุดทางทิศตะวันออกกับทิศใต้เท่านั้น

พวกมันไม่เพียงอยู่ห่างจากอาคารหลัก แต่ภูมิประเทศรอบด้านยังเปิดโล่ง ง่ายต่อการตั้งรับและยากต่อการบุกเข้าโจมตี

นิโคลัสจะเลือกหลังไหนกันนะ

……

อากาศช่วงบ่ายเริ่มอบอ้าวขึ้นเรื่อยๆ

เมฆหนาทึบรวมตัวกันบนท้องฟ้าตั้งแต่เมื่อไรไม่อาจทราบ บดบังดวงอาทิตย์จนมิด อากาศอบอวลไปด้วยไอชื้นของพายุฝนที่กำลังจะมาเยือน

โซลิซาอยู่ในห้องน้ำชาตลอดช่วงบ่าย

เธอจำเป็นต้องระบุที่พักที่แน่นอนของนิโคลัสให้ได้ นี่คือก้าวแรกของภารกิจ

จะให้เดินดุ่มๆ ไปป้วนเปี้ยนแถวเรือนพักทางทิศตะวันออกเลยอย่างนั้นหรือ

ไม่ได้

ที่นั่นเป็นเส้นทางหลักของพนักงานโรงแรม หากมีแขกไปโผล่ที่นั่นโดยไม่มีเหตุผล ย่อมตกเป็นเป้าสายตาและถูกสงสัยได้ง่ายเกินไป

ยิ่งอีกฝ่ายกำลังระแวดระวังขั้นสูงสุดอยู่ด้วย

เช่นนั้นก็เหลือแค่ทางทิศใต้

เรือนพักทางทิศใต้อยู่ใกล้กับจุดชมวิวของโรงแรม มีทั้งป่าไผ่และเส้นทางเดินเท้าเป็นที่กำบังตามธรรมชาติ

นักท่องเที่ยวที่ "เดินเล่น" ไปโผล่ตรงนั้น ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาที่สุด

โซลิซาลุกขึ้น เดินออกจากห้องน้ำชา

เธอก้าวเท้าไปตามทางเดินปูหินสีเขียว มุ่งหน้าไปยังทิศใต้อย่างช้าๆ

ทิวทัศน์ริมทางงดงามไม่น้อย สะพานเล็กสายน้ำไหล ศาลาและระเบียงทางเดิน อบอวลไปด้วยเสน่ห์ของสวนโบราณแห่งหัวเซี่ย

ทว่าโซลิซาไม่มีอารมณ์จะมาชื่นชม

สมาธิทั้งหมดของเธอจดจ่ออยู่กับการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมรอบตัว

เสียงลม เสียงนกร้อง เสียงหัวเราะหยอกล้อของนักท่องเที่ยวจากระยะไกล กระทั่งเสียงใบไม้เสียดสีกัน

ความผิดปกติแม้เพียงเศษเสี้ยว ไม่อาจรอดพ้นโสตประสาทของเธอไปได้

พ้นจากแนวป่าไผ่ เบื้องหน้าก็พลันเปิดโล่ง

สะพานโค้งแห่งหนึ่งทอดข้ามลำธาร เชื่อมต่อกับเส้นทางเพียงหนึ่งเดียวที่จะมุ่งหน้าสู่เรือนพักหลังใหญ่ที่สุดทางทิศใต้

ฝีเท้าของโซลิซาชะงักลงตรงหัวมุมป่าไผ่

เธอไม่ได้ก้าวออกไปในทันที

สายตาของเธอจับจ้องไปที่สะพานโค้งแห่งนั้น

บนสะพาน มีคนยืนอยู่คนหนึ่ง

สูทแบบเดียวกัน สีหน้าเย็นชาแบบเดียวกัน และใส่เครื่องมือสื่อสารไว้ในหูเหมือนกัน

คือหนึ่งในบอดี้การ์ดของนิโคลัสที่เห็นในล็อบบี้เมื่อเช้าไม่ผิดแน่

เจอแล้ว

โซลิซาได้ข้อสรุปในใจ

นิโคลัสพักอยู่ที่เรือนพักทางทิศใต้หลังนี้นี่เอง

โซลิซาสัมผัสได้ถึงสายตาสองคู่

สายตาสองคู่นั้นจับจ้องแผ่นหลังของเธอเขม็ง

เธอไม่หันกลับไปมอง

ในฐานะมือสังหารมืออาชีพ การเคลื่อนไหวที่ผิดธรรมชาติแม้เพียงนิดเดียวก็อาจทำให้เธอเปิดเผยตัวได้

ในเวลานี้ เธอเป็นเพียงนักท่องเที่ยวธรรมดาที่พลัดหลงเข้ามาเท่านั้น

นักท่องเที่ยวที่หลงใหลในความงามของสวนสไตล์จีนเบื้องหน้า จนเผลอเดินมาถึงวิลล่าส่วนตัวหลังนี้โดยไม่รู้ตัว

โซลิซายกโทรศัพท์ขึ้นมา กดชัตเตอร์ "แชะ" ถ่ายภาพภูเขาจำลองและธารน้ำไหลที่อยู่ไกลออกไป

เลนส์กล้องหลบเลี่ยงทุกซอกมุมของวิลล่าอย่างสมบูรณ์แบบ ทั้งยังไม่ติดบอดี้การ์ดสองคนนั้นเลยแม้แต่น้อย