ตอนที่ 56 บอส จะลนอะไร กินเลี้ยงก่อน

จากนั้น เธอก็คล้ายกับเพิ่งจะ "สังเกตเห็น" บอดี้การ์ดทั้งสองคน คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อย

นั่นคือความหงุดหงิดใจเล็กๆ ราวกับอารมณ์สุนทรีย์ในการเที่ยวชมถูกรบกวน

เธอเบะปาก แสดงท่าทีกร่อยลงอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันหลังกลับแล้วเดินย้อนไปตามทางเดิม

ทุกท่วงท่าลื่นไหลเป็นธรรมชาติดั่งสายน้ำ ไม่มีพิรุธแม้แต่น้อย

ทว่า บอดี้การ์ดสองคนบนสะพานโค้งกลับสบตากัน

"ผู้หญิงคนนี้ เมื่อเช้าเคยโผล่มาหน้าคฤหาสน์หรือเปล่า"

"ใช่เธอ ผมทอง ตาสีฟ้า ไม่ผิดแน่"

"เป็นแค่นักท่องเที่ยว แต่โผล่มาที่เดิมถึงสองครั้ง น่าสงสัยอยู่นะ"

"โดยเฉพาะในช่วงหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ด้วย"

บอดี้การ์ดคนหนึ่งไม่ลังเลอีกต่อไป เขากดปุ่มสื่อสารที่หูฟังแล้วกดเสียงต่ำลงอย่างยิ่ง

"หมายเลขหนึ่งเรียกพ่อบ้าน พบบริเวณสะพานโค้งมีสถานการณ์"

ปลายสายวิทยุสื่อสารมีเสียงผู้ชายดังตอบกลับมา

"พูดมา"

"พบบุคคลน่าสงสัย เป็นหญิงที่ไม่ใช่ชาวหัวเซี่ย เมื่อเช้าเคยปรากฏตัวรอบนอกคฤหาสน์ ตอนนี้มาโผล่แถวสะพานโค้งอีกครั้ง"

"พอสังเกตเห็นพวกเรา เธอก็เดินจากไปแล้วครับ"

น้ำเสียงของวิลเลียมเรียบนิ่งไร้ระลอกคลื่น

"รูปพรรณสัณฐาน"

"ผมทอง ตาสีฟ้า การเคลื่อนไหวไม่มีท่าทางส่วนเกิน มีความเป็นไปได้ที่จะเคยผ่านการฝึกฝนระดับมืออาชีพมาครับ"

วิลเลียมนิ่งเงียบไปสองวินาที

ช่วงเวลาไม่ปกติ

คู่อริของเจ้านายมีอยู่ทั่วโลก ยิ่งค่าหัวหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์นั่น ยิ่งล่อฝูงหมาป่าเข้ามานับไม่ถ้วน

ในดินแดนหัวเซี่ย หน้าตาที่ไม่ใช่ชาวหัวเซี่ยทุกคน ล้วนต้องถูกจัดให้อยู่ในระดับที่ต้องระวังภัยสูงสุด

"ตามไป"

วิลเลียมออกคำสั่ง

"จับตาดูเขาไว้ในที่ลับ ตรวจสอบให้ชัดเจนว่าเขาพักที่ไหนและติดต่อกับใคร อย่าให้ตื่นตูม"

"รับทราบ"

"ถ้าเขามีท่าทีจะสลัดการสะกดรอยหรือมีพฤติกรรมผิดปกติอย่างอื่น ให้จับกุมตัวทันที ฉันอนุมัติให้ใช้กำลังได้"

"เข้าใจแล้วครับ!"

"เดี๋ยวฉันจะส่งคนไปประจำตำแหน่งแทนพวกนายที่สะพานโค้ง"

วิลเลียมตัดการสื่อสาร ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำชาอันประณีตงดงามภายในวิลล่า

นิโคลัสผู้เป็นเจ้านายของเขากำลังเอนกายพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์

กำลังสนทนาอย่างออกรสกับชายชาวตะวันออกกลางที่มีเคราครึ้มและสวมผ้าโพกหัวขาว

ควันซิการ์ลอยอ้อยอิ่ง ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของใบชาราคาแพง

"มีเรื่องนิดหน่อยครับ ท่าน"

วิลเลียมน้อมตัวลงเล็กน้อย รายงานด้วยภาษารัสเซียแท้ๆ ด้วยเสียงแผ่วเบา

นิโคลัสโบกมือเป็นสัญญาณว่าไม่เป็นไร จากนั้นก็ยิ้มพลางเอ่ยกับชายผ้าโพกหัวขาวว่า

"เห็นไหมล่ะ พอธุรกิจใหญ่โตขึ้น ก็มักจะมีพวกแมลงวันชอบบินตอมแบบนี้เสมอ"

ชายผ้าโพกหัวขาวเอ่ยตอบ

"คนที่ถูกคุณนิโคลัสเรียกว่าแมลงวันได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแน่"

"ก็แค่ฝูงหนูที่ซ่อนตัวอยู่ในท่อระบายน้ำเท่านั้นแหละ"

นิโคลัสเคาะขี้เถ้าซิการ์

ชายผ้าโพกหัวขาวลุกขึ้นยืน

"ถ้าอย่างนั้น ก็เป็นไปตามที่เราตกลงกันไว้ สองทุ่มคืนนี้ ผมจะนำความจริงใจมาเยี่ยมเยือนอีกครั้ง"

"ยินดีต้อนรับเสมอ เพื่อนรัก"

นิโคลัสจับมือกับเขา

วิลเลียมเดินไปส่งชายผ้าโพกหัวขาวที่หน้าประตูด้วยความนอบน้อม จากนั้นจึงเดินกลับเข้ามาในห้องน้ำชาอีกครั้ง

"สั่งห้องครัว ให้เตรียมอาหารรัสเซียไว้รับรองแขกคนสำคัญคืนนี้ เขาชอบวอดก้า เลือกขวดที่ดีที่สุดมา"

นิโคลัสสั่งการ

"รับทราบครับ ท่าน"

วิลเลียมรับคำ ก่อนจะรายงานต่อ "เรื่องบุคคลน่าสงสัยคนนั้น ผมส่งคนไปสะกดรอยตามแล้วครับ"

"อืม"

นิโคลัสจิบชาเข้าไปหนึ่งคำ บนใบหน้าไร้ซึ่งความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย

"ไม่ต้องไปสนใจมากนักหรอก"

"คนที่กล้าเอื้อมมือเข้ามาในหัวเซี่ยในเวลานี้ได้ นอกจากเพื่อนเก่าสองสามคนนั้นของเราแล้ว ก็ไม่มีใครอื่นอีกหรอก"

เพื่อนเก่าที่เขาเอ่ยถึง ย่อมหมายถึงเหล่าผู้มีอิทธิพลค้าอาวุธรายอื่นในรัสเซีย

"พวกมันคิดว่าใช้เงินหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์แล้วจะซื้อชีวิตฉันได้งั้นเหรอ ไร้เดียงสาชะมัด"

มุมปากของนิโคลัสยกยิ้มเย้ยหยัน

"ที่นี่คือหัวเซี่ย ไม่ใช่สมรภูมิในแอฟริกาหรือตะวันออกกลาง ในที่แห่งนี้ สิ่งที่มือสังหารต่างชาติทำได้มันมีจำกัดมาก"

"เขาก็เหมือนผีเสื้อที่ตกลงไปในใยแมงมุม ยิ่งดิ้นรน ก็มีแต่จะยิ่งถูกพันธนาการแน่นขึ้นเท่านั้น"

เขามีความมั่นใจในมาตรการรักษาความปลอดภัยของตนเองอย่างที่สุด

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่คือหนึ่งในประเทศที่ปลอดภัยที่สุดในโลก

......

โซลิซากลับมาถึงกระท่อมกลางป่าของเธอ

เธอผลักประตูห้องเข้าไป ก่อนจะเอื้อมมือไปข้างหลังปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา

ความรู้สึกเหมือนถูกจับจ้องทำให้เธอเสียวสันหลังวาบราวกับมีหนามทิ่มแทง

เธอไม่ได้หันกลับไปมอง แต่เดินตรงไปที่ริมหน้าต่าง แสร้งทำทีเป็นชมทิวทัศน์

ทว่าหางตากลับเหลือบมองไปยังพื้นที่นั่งพักผ่อนสาธารณะที่เพิ่งเดินผ่านมาเมื่อครู่

ม้านั่งหินมีผู้ชายสองคนนั่งอยู่

พวกเขาแต่งกายตามสบาย ในมือถือโทรศัพท์ ดูเผินๆ แล้วไม่ต่างจากนักท่องเที่ยวทั่วไปเลยสักนิด

แต่พวกเขาไม่ใช่

รูม่านตาของโซลิซาหดเกร็งลงเล็กน้อย

ท่านั่งของคนทั้งสองเป๊ะเกินไป แผ่นหลังเหยียดตรงอย่างมีระเบียบ

สองมือวางบนหัวเข่าอย่างเป็นธรรมชาติ นี่คือท่าเตรียมพร้อมที่สามารถออกแรงสปริงตัวลุกขึ้นได้ทุกวินาที

สายตาของพวกเขาดูคล้ายจับจ้องอยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์

แต่ทุกสองสามวินาที จะกวาดมองสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างแนบเนียน

และจุดสุดท้ายที่หยุดมอง ก็คือทิศทางของกระท่อมหลังที่เธออยู่นี่เอง

ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น ตั้งแต่ตอนที่โซลิซาก้าวขาออกจากห้องจนกระทั่งกลับมา

พวกเขาเปลี่ยนตำแหน่งไปแล้วสามจุด แต่กลับไม่เคยออกไปจากบริเวณนี้เลย

ไม่มีนักท่องเที่ยวคนไหนจะว่างจัดได้ขนาดนั้น

บัดซบ โดนจับสังเกตได้แล้ว

หัวใจของโซลิซาดิ่งวูบ

เธอรู้ดีว่าใบหน้าที่ไม่ใช่คนหัวเซี่ยของตนย่อมทำให้เกิดความระแวดระวังในช่วงเวลาไม่ปกตินี้

แต่เธอไม่คาดคิดเลยว่าการตอบสนองของอีกฝ่ายจะรวดเร็วและมืออาชีพขนาดนี้

กำลังคุ้มกันของนิโคลัสแข็งแกร่งกว่าที่ระบุไว้ในข้อมูลเสียอีก

ตอนนี้หน้าประตูก็คงถูกจับตาดูอยู่เหมือนกันแน่ๆ

ขืนเดินออกไปทางประตูใหญ่ ก็เท่ากับรนหาที่ตาย

หากถูกพวกนั้นสกัดไว้เพื่อซักถาม เอกสารที่เธอพกติดตัวมาไม่มีทางรอดพ้นการตรวจสอบอย่างละเอียดไปได้เลย

ภารกิจยังไม่ทันเริ่ม ก็ต้องล้มเหลวแล้วงั้นเหรอ

ไม่มีทาง

แววตาของโซลิซาแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ

เธอคือไวเปอร์ ไวเปอร์ที่ไม่เคยมีประวัติพ่ายแพ้

สายตาของเธอค่อยๆ เลื่อนไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างอีกบานข้างเตียงนอน

ด้านนอกหน้าต่างบานนั้นคือป่าไผ่ทึบ

ต้นไผ่ขึ้นเบียดเสียดกันแน่นขนัด กิ่งใบประสานกันจนกลายเป็นปราการธรรมชาติสีเขียวขจี

แผนการผุดขึ้นในหัวทันที

ปีนออกทางหน้าต่าง อาศัยป่าไผ่เป็นที่กำบัง ย่อมหลบพ้นสายตาของสายสืบสองคนข้างนอกได้อย่างแน่นอน

แม้การเคลื่อนไหวในป่าไผ่พร้อมสัมภาระจะค่อนข้างทุลักทุเล แต่นี่เป็นหนทางเดียวในตอนนี้

เธอรูดม่านปิด ห้องทั้งห้องพลันมืดสลัวลง

เธอเลิกสนใจคนเฝ้ายามทั้งสองคน แล้วหันมาตรวจสอบอุปกรณ์ของตัวเอง

ปืนไรเฟิลซุ่มยิง M24 ที่ผ่านการดัดแปลงอย่างประณีตถูกหยิบออกมาจากกระเป๋ากีตาร์อย่างระมัดระวัง

ขณะลูบไล้ไปตามตัวปืนอันเย็นเยียบ ใบหน้าของชายหนุ่มหัวเซี่ยคนนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัวของโซลิซาโดยไม่รู้ตัว

จางหย่วน

หมอนั่นที่พูดจาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะเพิ่ม "คุณสมบัติ" ให้กับอาวุธของเธอ

คุณสมบัติ "แม่นยำ"

มุมปากของโซลิซายกยิ้มเยาะ

ผีตัวไหนจะไปรู้ว่ามันคือเรื่องเหลวไหลอะไรกัน

คงเป็นแค่กลอุบายทางจิตวิทยา เพื่อหลอกให้ลูกค้าจ่ายเงินเพิ่มขึ้นเท่านั้นแหละ

แต่ช่างเถอะ

โดนหลอกเงินไปนิดหน่อยก็ช่างมัน

ขอแค่ปืนกระบอกนี้ยังใช้งานได้ตามปกติก็พอ

เธอถอดแยกชิ้นส่วนปืนไรเฟิลซุ่มยิง แล้วเก็บลงในเป้สะพายหลังทางยุทธวิธีที่สะดวกต่อการพกพา

จากนั้น เธอก็เริ่มอดทนรอคอยให้ความมืดมิดมาเยือน

……

ราตรีมืดมิดดั่งน้ำหมึก เสียงแมลงนอกหน้าต่างค่อยๆ สงบลง

ลมบนเขาเริ่มทวีความแรง พัดใบไผ่เสียดสีกันส่งเสียงซ่าๆ

ภายในห้อง โซลิซาลืมตาขึ้น

เธอถอดชุดลำลองออก แล้วเปลี่ยนมาสวมชุดปฏิบัติการรัดรูป เนื้อผ้าของชุดนี้สามารถดูดซับแสงได้ดีที่สุด

จากนั้น เธอก็หยิบหน้ากากสั่งทำพิเศษออกมาจากกระเป๋าเป้

ไวเปอร์

นี่ต่างหากคือตัวตนที่แท้จริงของเธอ

ท้ายที่สุด เธอสะพายเป้ทางยุทธวิธีขึ้นหลัง แล้วเดินไปที่ริมหน้าต่างอีกครั้ง