ตอนที่ 57 เป้าหมาย อยู่ข้างในนั้น

เธอไม่ได้เป่าเทียนที่ไหม้ไปครึ่งเล่มบนโต๊ะให้ดับลง

แสงเทียนจะทอดเงาสลัวลงบนผ้าม่าน เพื่อสร้างภาพลวงตาว่ายังมีคนอยู่ในห้อง

สิ่งนี้จะช่วยถ่วงเวลาอันมีค่าให้เธอได้

เธอค่อย ๆ ผลักหน้าต่างเปิดออก ลมหนาวสายหนึ่งพัดกรูเข้ามาในทันที

อากาศดูเหมือนจะเย็นลงแล้ว

โซลิซาเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า เมฆหนาบดบังแสงจันทร์จนมิด

ลมกำลังจะกรรโชกแรงขึ้น

ทางที่ดีอย่าให้ฝนตกหนักลงมาเลย

เพราะหยดน้ำฝนจะทำให้ระยะการมองเห็นผ่านลำกล้องเล็งพร่ามัว ซึ่งนั่นมันจะบัดซบสิ้นดี

เธอไม่ลังเลอีกต่อไป มือข้างหนึ่งคว้าขอบหน้าต่าง อีกมือหนึ่งประคองกระเป๋าเป้ด้านหลังไว้ ร่างกายพลิกตัวออกไปอย่างว่องไวดุจแมวป่า

สองเท้าแตะพื้นโดยไม่ส่งเสียงดังเลยแม้แต่น้อย

เธอย่อตัวลงต่ำทันที ก่อนจะพุ่งแวบเข้าไปหลบหลังลำไผ่ต้นใหญ่

แสงสว่างในป่าไผ่สลัวราง

ลมพัดหวีดหวิว เสียงใบไหวเสียดสีกันกลายเป็นสิ่งพรางตัวชั้นยอดของเธอ

เมื่อยืนยันพิกัดทิศทางของคฤหาสน์ได้แล้ว เธอจึงเริ่มเคลื่อนตัวลัดเลาะผ่านดงไผ่อันหนาทึบอย่างรวดเร็ว

ใบไม้แห้งใต้ฝ่าเท้าถูกเธอหลบเลี่ยงได้อย่างแยบยล ร่างกายสามารถแทรกผ่านช่องว่างระหว่างลำไผ่ด้วยมุมองศาที่น่าเหลือเชื่ออยู่ตลอดเวลา

เธอไม่ต่างอะไรกับภูตผีที่กลืนหายไปกับความมืดมิด

คฤหาสน์ของนิโคลัสตั้งอยู่บริเวณไหล่เขาแห่งนี้

เธอต้องหาตำแหน่งซุ่มยิงที่ดีที่สุดให้ได้ ก่อนที่ชาวตะวันออกกลางคนนั้นจะเดินทางมาถึงในเวลาสองทุ่ม

ลมพัดแรงขึ้นเรื่อย ๆ

ความชื้นในอากาศก็ยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นทุกขณะ

หัวใจของโซลิซาค่อย ๆ ดิ่งวูบลง

สภาพอากาศเฮงซวยเอ๊ย

เธอเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น สายตาคอยสอดส่องสังเกตการณ์รอบทิศทางอย่างระแวดระวัง พลางวิ่งตรงไปยังคฤหาสน์ที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟอย่างรวดเร็ว

ที่บ้านพักหลังเล็กซึ่งโซลิซาเพิ่งจากมา แสงเทียนยังคงทอดเงาสลัวลงบนผ้าม่านอย่างต่อเนื่อง

ด้านนอกบ้าน บอดีการ์ดสองคนที่รับหน้าที่เฝ้าจับตาดูเริ่มจะหมดความอดทนแล้ว

คนหนึ่งสบถพึมพำออกมาเสียงเบา "อีนี่ยังจะรอไปถึงเมื่อไหร่กันวะ? แม่งจะดึงเช็งไปถึงไหน"

"เจ้านายสั่งให้จับตาดูยัยนั่นไว้ให้ดี ก็ดูไปสิวะ อย่าบ่นมาก" อีกเสียงหนึ่งตอบกลับมา

พวกมันไม่ได้เฉลียวใจเลยแม้แต่น้อยว่า เป้าหมายที่พวกมันคิดจะจับตาดูให้ดีนั้น ได้กลายร่างเป็นเงาผีและหายลับเข้าไปในส่วนลึกของป่าไผ่หลังบ้านตั้งนานแล้ว

......

บนเส้นทางสายเล็กบนภูเขา ร่างของโซลิซาเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว

เธอไม่ได้เดินไปตามเส้นทางปกติ แต่เลือกใช้ทางเดินลัดเลาะที่ขรุขระและเข้าถึงได้ยากกว่า

เสียงลมหวีดหวิวอยู่ข้างหู กลบเสียงฝีเท้าแผ่วเบาที่เกิดขึ้นขณะที่เธอวิ่งไปจนหมดสิ้น

ทันใดนั้น ใบหูของเธอก็กระดิกเล็กน้อย

เสียงพูดคุย

มันเบามาก แต่ในป่าเขาที่เงียบสงัดเช่นนี้ กลับฟังดูชัดเจนเป็นพิเศษ

ร่างกายของโซลิซาตอบสนองในเสี้ยววินาที เธอแนบตัวลงแทบติดพื้น ก่อนจะพุ่งพรวดเข้าไปในดงไผ่ที่รกทึบกว่าเดิมข้างทาง

เธอขดตัวซ่อนอยู่หลังกอไผ่ พร้อมกับสะกดลมหายใจและกลิ่นอายทั้งหมดลง

ไม่นานนัก ชายสองคนในชุดเครื่องแบบเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของ "หนานชิงหยาจวี" ก็ถือไฟฉายเดินผ่านมาตามทางเดินเส้นเล็ก

"สภาพอากาศหมาไม่แดกแบบนี้ ยังจะให้มาลาดตระเวนเขาอีก กูว่าผีสักตัวยังไม่มีเลยมั้ง"

"คุณนิโคลัสเขาเพิ่มเงินให้นี่หว่า สั่งให้พวกเราเดินตรวจเพิ่มขึ้นอีกสองสามรอบ ก็ทน ๆ เอาหน่อยเถอะ"

เสียงฝีเท้าและเสียงพูดคุยค่อย ๆ ไกลออกไปเรื่อย ๆ

โซลิซายื่นหน้าออกมาจากหลังกอไผ่ สายตากวาดมองไปยังทิศทางที่พวกมันเดินจากไป

หน่วยรักษาความปลอดภัยของหนานชิงหยาจวีงั้นเหรอ?

ตื่นตัวกันได้แค่นี้ ขนาดเธอผ่านไปข้าง ๆ ยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ

พวกสวะเอ๊ย

เธอไม่รอช้า เมื่อยืนยันว่าปลอดภัยแล้ว ก็มุ่งหน้าตรงไปยังคฤหาสน์บนไหล่เขาต่อทันที

ยิ่งเข้าใกล้คฤหาสน์มากเท่าไหร่ บรรยากาศตึงเครียดที่แฝงไปด้วยไอสังหารในอากาศก็ยิ่งเข้มข้นขึ้นเท่านั้น

ฝีเท้าของโซลิซาเริ่มชะลอช้าลง

เธอหยุดยืนอยู่ใต้เงามืด สายตาอันเฉียบคมกวาดมองไปเบื้องหน้า

บนเส้นทางที่ต้องผ่านเพื่อไปยังคฤหาสน์ ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง มีร่างที่ยืนตัวตรงแหน่วปรากฏขึ้น

คนผู้นั้นสวมชุดสูทสีดำ ในหูเสียบหูฟังสำหรับการสื่อสาร สายตาสอดส่องตรวจตราความมืดมิดรอบด้านอย่างระแวดระวัง

นี่ไม่ใช่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของหนานชิงหยาจวี

หัวใจของโซลิซาดิ่งวูบลง

เธอถอยร่นออกมาอย่างไร้เสียง แล้วอ้อมเป็นวงกว้างกว่าเดิมเพื่อเข้าประชิดจากอีกด้านหนึ่ง

ทว่า ที่ทางเข้าของทางลัดขึ้นเขาอีกสายหนึ่ง เธอก็ได้พบกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่แต่งกายในลักษณะเดียวกันอีกครั้ง

พวกมันยืนปักหลักอยู่ราวกับตะปูที่ตอกตรึงแน่น ปิดกั้นทุกเส้นทางที่จะมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์เอาไว้จนหมดสิ้น

เจ้านิโคลัสจิ้งจอกเฒ่านั่น ถึงกับยอมทุ่มเงินก้อนโตเพื่อยกระดับระบบรักษาความปลอดภัยของหนานชิงหยาจวีทั้งโครงการเลยอย่างนั้นรึ

ไม่ ท่ายืนและรัศมีความน่าเกรงขามของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพวกนี้ เหนือชั้นกว่ารปภ. ทั่วไปลิบลับ

เกรงว่าคงเป็นพวกหัวกะทิที่นิโคลัสระดมมาจากบริษัทรักษาความปลอดภัยของตัวเองเป็นแน่

บัดซบเอ๊ย

เส้นทางที่จะลอบเร้นเข้าไปตรง ๆ ถูกปิดตายลงอย่างสิ้นเชิงแล้ว

สายตาของโซลิซากวาดค้นหาท่ามกลางความมืดมิด

ท้ายที่สุด เธอก็เงยหน้าขึ้นมองต้นไม้โบราณอายุนับร้อยปีขนาดหลายคนโอบที่อยู่ข้าง ๆ

เรือนยอดของมันมหึมา กิ่งก้านและใบไม้หนาทึบดั่งร่มขนาดยักษ์ที่กางออก กลืนหายไปกับความมืดมิดของรัตติกาล

นี่คือจุดยิงที่สูงที่สุดเพียงแห่งเดียวในบริเวณใกล้เคียง

โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอขยับปรับตำแหน่งเป้ทางยุทธวิธีที่สะพายอยู่บนหลัง

แล้วใช้มือและเท้าปีนป่ายขึ้นสู่เรือนยอดไม้อย่างเงียบเชียบ ปราดเปรียวดุจวานร

ท่วงท่าของเธอแผ่วเบาและรวดเร็ว เปลือกไม้หนาเตอะกับใบไม้ที่ดกหนากลายเป็นที่กำบังชั้นยอด

ในเวลาไม่นาน เธอก็ปีนขึ้นมาถึงคาคบไม้ขนาดใหญ่ที่มีทัศนวิสัยเปิดโล่งยอดเยี่ยม

เธอทรงตัวให้นิ่ง แล้วหยิบเอาปืนไรเฟิลซุ่มยิง M24 ที่ถูกแยกชิ้นส่วนออกมาจากเป้ ก่อนจะประกอบมันเข้าด้วยกันอย่างชำนาญ

ชิ้นส่วนโลหะต่าง ๆ ในมือของเธอส่งเสียง "กริ๊ก" แผ่วเบาแต่คมชัดดังขึ้นเป็นระลอก

จนกระทั่งกลายร่างเป็นมัจจุราชสังหารที่พร้อมปลิดชีพ

โซลิซาหมอบราบลงบนกิ่งไม้ ตั้งปืนไรเฟิลซุ่มยิงเข้าที่ แล้วแนบดวงตาเข้ากับลำกล้องเล็ง

เส้นเล็งกากบาทส่องประกายเรืองแสงจาง ๆ ในความมืด

ผ่านเลนส์ลำกล้อง แผนผังทั้งหมดของคฤหาสน์นิโคลัสปรากฏสู่สายตาเธออย่างแจ่มชัด

คฤหาสน์ที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ หน่วยลาดตระเวนที่เดินตรวจตราอยู่ในสวน

รวมถึง... จุดเวรยามที่ยืนนิ่งราวกับรูปปั้นตามทุกเส้นทางเล็ก ๆ ที่มุ่งหน้าไปยังตัวคฤหาสน์

ทุกคน ล้วนอยู่ในแนวยิงของเธอทั้งสิ้น

แต่ในทำนองเดียวกัน ทุกคนต่างก็ปิดกั้นเส้นทางมุ่งหน้าของเธอไว้จนมุมเช่นกัน

เธอปรับกำลังขยายของกล้องเล็ง ซูมภาพตรงไปยังอาคารคฤหาสน์หลังหลักที่เป็นเป้าหมายสำคัญ

เป้าหมายของเธอ อยู่ข้างในนั้น

โซลิซาสูดหายใจเข้าลึก เริ่มคำนวณระยะห่างในหัว

หนึ่งพันเมตร

หนึ่งพันหนึ่งร้อยเมตร

อย่างน้อยหนึ่งพันสองร้อยเมตร

ตัวเลขนี้ทำให้หัวใจของเธอถึงกับกระตุกวูบไปหนึ่งจังหวะ

ระยะหวังผลสูงสุดตามทฤษฎีของปืนไรเฟิลซุ่มยิง M24 อยู่ที่แปดร้อยเมตร

ระยะทางที่เกินกว่าหนึ่งพันเมตร วิถีกระสุนจะตกฮวบและเบี่ยงเบนไปอย่างรุนแรง

ความเร็วลม ความชื้น หรือแม้กระทั่งแรงคอริออลิสจากการหมุนของโลก ล้วนกลายเป็นตัวแปรชี้เป็นชี้ตายที่ส่งผลต่ออัตราการยิงถูกเป้าทั้งสิ้น

การจะลอบสังหารในระยะขนาดนี้

อย่าว่าแต่เธอเลย ต่อให้เป็นพลซุ่มยิงระดับหัวแถวของโลก โอกาสสำเร็จก็ยังต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนแทบตัดทิ้งได้

นี่แทบจะเป็นภารกิจที่เป็นไปไม่ได้เลย

ทว่า เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

จะให้ล้มเลิกภารกิจงั้นเหรอ

นั่นหมายความว่าเงินรางวัลค่าหัวหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์จะมลายหายไปในพริบตา และที่สำคัญยิ่งกว่าคือ ชื่อเสียงของเธอในนาม "ไวเปอร์" จะต้องแปดเปื้อนไปด้วยรอยด่างพร้อย

ในหัวของโซลิซา ปรากฏใบหน้าอ่อนเยาว์ที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจของจางหย่วนขึ้นมาอีกครั้ง

คุณสมบัติ "แม่นยำ"

เพ้อเจ้อสิ้นดี

จวนตัวถึงขั้นนี้แล้ว ตัวเองยังจะมามัวคิดถึงกลลวงน่าขันของไอ้เด็กหนุ่มชาวหัวเซี่ยนั่นอยู่อีก

บ้าไปแล้วจริง ๆ

โซลิซาส่ายหน้ายิ้มเยาะตัวเอง แล้วสลัดความคิดฟุ้งซ่านทั้งหมดออกจากหัว

จะเป็นกลลวงหลอกเด็ก หรือแค่การปลอบใจตัวเองก็ช่าง

ในตอนนี้ เธอทำได้เพียงแค่เสี่ยงดวงดูสักตั้ง

เดิมพันด้วยฝีมือของตัวเอง เดิมพันด้วยโชคชะตาในค่ำคืนนี้ หรือแม้กระทั่ง... เดิมพันกับคุณสมบัติ "แม่นยำ" อันเลื่อนลอยนั่น

เธอหมอบนิ่งอยู่บนกิ่งไม้หนา ปรับจังหวะลมหายใจของตัวเอง

ชีพจรค่อย ๆ เต้นช้าลง

กล้ามเนื้อผ่อนคลายลงอย่างสมบูรณ์

ร่างทั้งร่างผสานกลมกลืนไปกับปืนไรเฟิลซุ่มยิงอันเย็นเยียบ และต้นไม้โบราณใต้ร่างจนแทบเป็นหนึ่งเดียว

ลมพัดพาให้เรือนยอดไม้สั่นไหวอย่างรุนแรง และพัดชุดปฏิบัติการของเธอจนส่งเสียงพะเยิบพยาบ

ดวงตาของโซลิซาจับจ้องกากบาทเล็งในลำกล้องอย่างไม่กะพริบ นิ้วชี้ขวาแตะลงบนไกปืนอันเย็นเฉียบอย่างแผ่วเบา

......