ตอนที่ 58 ความเร็วลมคือศัตรูคู่อาฆาตของพลซุ่มยิง

ลมเริ่มพัดแล้ว

สายลมพัดพาเอาความหนาวเหน็บแห่งขุนเขา หวูดหวีดทะลวงผ่านเรือนยอดไม้ ม้วนกิ่งก้านใบไม้จนส่งเสียงซ่าสะบัด

โซลิซาหมอบอยู่บนคาคบไม้ใหญ่ สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่ดิ่งวูบลงฉับพลัน

ม่านราตรีทึบข้นขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีน้ำหมึกที่ไร้ตัวตนกำลังย้อมผืนฟ้า

นี่ไม่ใช่ลางดีเลย

เธอหรี่ตาลง มองผ่านกล้องเล็งเพื่อตรวจดูสถานการณ์ในคฤหาสน์อีกครั้ง

ทุกอย่างยังคงปกติ

เวรยามที่เดินตรวจยังคงความถี่เดิม ยามประจำจุดยืนนิ่งราวกับเสาไม้ตอกตรึงอยู่กับที่

ภายในคฤหาสน์สว่างไสว เงาร่างคนไหววูบ

นิโคลัส พ่อค้าอาวุธที่เป็นเป้าหมายของเธอ อยู่ท่ามกลางแสงสว่างแห่งนั้น

ทว่า ลมกลับทวีความแรงขึ้นเรื่อยๆ

เส้นกากบาทในกล้องเล็ง แม้จะอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ แต่ก็เริ่มสั่นไหวเล็กน้อยแทบสังเกตไม่เห็น

ความเร็วลมคือศัตรูคู่อาฆาตของพลซุ่มยิง

ยิ่งในระยะหนึ่งพันสองร้อยเมตรที่เป็นการทะลุขีดจำกัดเช่นนี้ เพียงสายลมแผ่วเบาก็อาจส่งกระสุนเบี่ยงเบนจากเป้าหมายไปไกลหลายเมตรได้แล้ว

สิ่งที่ทำให้เธอใจหายวาบยิ่งกว่าคือความชื้นที่เริ่มแผ่ซ่านในอากาศ

ฝนกำลังจะตก

เมื่อไหร่ที่ห่าฝนเทลงมา อย่าว่าแต่การเล็งเลย สายตาของเธอคงมองเห็นเพียงม่านน้ำที่พร่ามัวเท่านั้น

ถึงตอนนั้น ภารกิจคงต้องล้มเหลวลงอย่างสิ้นเชิง

เวลาเหลือไม่มากแล้ว

นิ้วชี้ของโซลิซาลูบไล้ไกปืนเบาๆ ซึมซับสัมผัสเย็นยะเยือกของโลหะ

โอกาสมีเพียงครั้งเดียว

……

ภายในห้องรับแขกสว่างไสวของคฤหาสน์นิโคลัส

บรรยากาศอบอุ่นและชื่นมื่น

ตรงกลางพรมเปอร์เซียราคาแพง มีโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่งตั้งอยู่

นิโคลัส พ่อค้าอาวุธสวมชุดสูทลำลองตัดเย็บประณีต ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของพ่อค้า

เขายกแก้วไวน์แดงขึ้น ส่งสัญญาณไปทางแขกฝั่งตรงข้าม

"คุณฮันส์ แด่ความร่วมมือในอนาคตของเรา ชนแก้วครับ"

คนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเขาเป็นชายที่โพกศีรษะด้วยผ้าสีขาว

เขาคือฮันส์ หัวหน้ากลุ่มหัวรุนแรง

ข้างกายฮันส์มีล่ามยืนอยู่คนหนึ่ง กำลังแปลคำพูดของนิโคลัสให้เขาฟังอย่างรวดเร็ว

ฮันส์แสยะยิ้ม เผยให้เห็นฟันที่เหลืองอ๋อยเพราะควันยาสูบ

"คุณนิโคลัส ความมีน้ำใจของคุณ พระผู้เป็นเจ้าจะทรงทอดพระเนตรเห็น"

เขาไม่ได้แตะแก้วไวน์แดง แต่กลับยกถ้วยชาดำข้างมือขึ้นมาแทน

นิโคลัสไม่ได้ถือสา เขายิ้มพลางยกไวน์แดงในแก้วขึ้นดื่มจนหมด

ลูกน้องคนสนิทควบตำแหน่งเพื่อนรักของเขา

วิลเลียมยืนสงบนิ่งอยู่ด้านหลังราวกับรูปปั้นอันเงียบงัน ทว่าสายตายังคงระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา

"ถ้าอย่างนั้น เรื่องเครื่องยิงจรวด 'ไอรอนฟิสต์' ล็อตนั้นกับกระสุนที่เข้าชุดกัน..."

นิโคลัสวางแก้วไวน์ สองมือประสานกัน โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย

ฮันส์ฟังเข้าใจผ่านล่ามแล้วก็พยักหน้า

"เรื่องราคาไม่มีปัญหา แต่ผมต้องมั่นใจว่าของทั้งหมดเป็นของใหม่แกะกล่อง ไม่ใช่ของรีเฟอร์บิชในโกดัง"

นิโคลัสหัวเราะออกมา

"แน่นอนครับคุณฮันส์ เครดิตของผมมีชื่อเสียงในวงการอยู่แล้ว"

"ผมรับประกันได้เลยว่า อาวุธทุกชิ้นที่คุณได้รับ จะยังมีกลิ่นน้ำมันเครื่องหอมฟุ้งที่เพิ่งออกจากโรงงานแน่นอน"

"ได้แบบนั้นก็ดี" ฮันส์พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

การเจรจาของทั้งสองฝ่ายเป็นไปอย่างราบรื่นยิ่ง

ฮันส์ต้องการอาวุธไปขยายอิทธิพล ส่วนนิโคลัสต้องการเพชรและทองคำในมือฮันส์

นี่คือข้อตกลงที่ต่างฝ่ายต่างได้สิ่งที่ต้องการ

"ร่วมมือกันอย่างราบรื่นครับ" นิโคลัสยื่นมือออกไป

ฮันส์ก็ยื่นมือออกมาจับกับเขาอย่างหนักแน่นเช่นกัน

"ร่วมมือกันอย่างราบรื่น"

ข้อตกลงค้าอาวุธที่สะเทือนภูมิภาคได้ ถูกตกลงกันเสร็จสิ้นภายใต้บรรยากาศที่ผ่อนคลายเช่นนี้

นิโคลัสอารมณ์ดียิ่ง ลุกขึ้นยืน

"คุณฮันส์ เดินทางมาไกล ให้ผมได้ทำหน้าที่เจ้าบ้านที่ดีสักหน่อยเถอะครับ"

"พ่อครัวของผมเตรียมดินเนอร์สไตล์หมีขาวแท้ๆ กับวิสกี้ชั้นเลิศเอาไว้แล้ว เชิญครับ"

เขาผายมือเชื้อเชิญ ชี้ไปทางห้องอาหารกลางแจ้งใต้ชายคากว้างที่ยื่นออกไปนอกห้องรับแขก

ฮันส์ไม่ได้ปฏิเสธ เขายิ้มพลางลุกขึ้นยืน

ทั้งหมดเดินไปยังโต๊ะอาหารใต้ชายคาพร้อมกัน

และในจังหวะที่พวกเขาก้าวออกจากห้องรับแขก เหยียบลงบนพื้นระเบียงนั่นเอง

เปรี้ยง!

สายฟ้าแลบฟาดผ่านท้องฟ้าราตรีอันมืดมิดโดยไม่มีสัญญาณเตือน ส่องสว่างทั่วทั้งคฤหาสน์จนเจิดจ้าราวกับเวลากลางวันในชั่วพริบตา

ตามติดมาด้วยเสียงฟ้าร้องกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นระเบิดขึ้นเหนือศีรษะของทุกคน

ราวกับผืนฟ้าถูกฉีกกระชากออกเป็นรอยแยกขนาดยักษ์

ซ่า——

หยาดฝนเม็ดเท่าเมล็ดถั่วร่วงหล่นจากฟากฟ้า กระหน่ำซัดลงสู่ผืนดิน

เพียงชั่วพริบตา โลกทั้งใบก็ถูกกลืนหายไปในม่านฝนอันเชี่ยวกราก

"บัดซบ!"

วิลเลียมสบถพึมพำ รีบคุ้มกันนิโคลัสถอยร่นเข้าไปใต้ชายคาลึกขึ้น

ฮันส์เองก็มองพายุฝนฟ้าคะนองที่เทลงมาอย่างกะทันหันตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ชายเสื้อของเขาเปียกชุ่มด้วยละอองน้ำที่กระเซ็นเข้ามา

"ความพิโรธของพระเจ้าแท้ๆ"

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้ามืดครึ้มพลางทอดถอนใจ

สายฝนเทกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง ราวกับจะกลืนกินคฤหาสน์ทั้งหลังให้จมมิด

แสงไฟในสวนบิดเบี้ยวและพร่ามัวท่ามกลางม่านฝน ทัศนวิสัยลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว

นิโคลัสมองภาพมวลน้ำขาวโพลนตรงหน้า ทว่าบนใบหน้ากลับไม่มีความหงุดหงิดแม้แต่น้อย

ในทางกลับกัน มุมปากของเขากลับยกยิ้มขึ้นบางๆ จนแทบสังเกตไม่เห็น

เขารู้ดีว่ามีคนจ้องจะเอาชีวิตเขาอยู่ตลอดเวลา

เขาถึงได้จ้างทีมรักษาความปลอดภัยระดับท็อปของหนานชิงหยาจวีมา เพื่อสร้างคฤหาสน์ทั้งหลังให้แน่นหนาราวกับกำแพงเหล็ก

แต่เขาก็ยังคงไม่วางใจ

เพราะเขารู้ว่าในโลกนี้มีพวกบ้าบิ่นบางคนที่ทำเรื่องเหนือความเข้าใจของคนทั่วไปได้

อย่างเช่น การลอบสังหารจากระยะไกลยิ่งยวด

แต่ทว่าตอนนี้ พายุฝนห่าใหญ่นี้คือเครื่องรางคุ้มภัยที่ดีที่สุดของเขา

นิโคลัสผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิงในใจ

สภาพอากาศเลวร้ายขนาดนี้ ความเร็วลมและความชื้นไม่สามารถวัดค่าได้ สายตาก็ถูกบดบังจนมิด

อย่าว่าแต่มือสไนเปอร์ระดับพระกาฬเลย

ต่อให้เป็นเทวดาลงมา ก็ไม่มีทางลอบสังหารอย่างแม่นยำในสภาพแวดล้อมแบบนี้ได้

คืนนี้ เขาปลอดภัยร้อยเปอร์เซ็นต์แล้ว

......

พายุฝนไม่มีทีท่าว่าจะซาลงแม้แต่น้อย

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง ราวกับกลองศึกของยักษ์ใหญ่ที่รัวกระหน่ำไม่หยุดอยู่เหนือก้อนเมฆ

สายฟ้าสีขาวซีดแต่ละสายฉีกกระชากโครงร่างของคฤหาสน์ออกมาจากความมืดมิดได้เพียงชั่วครู่

ก่อนจะถูกโยนกลับคืนสู่ห้วงน้ำหมึกอันไร้ขอบเขตอย่างรวดเร็ว

บอดี้การ์ดของนิโคลัสสวมอุปกรณ์กันฝนและยังคงประจำการอย่างเหนียวแน่นในตำแหน่งของตน

ส่วนเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของหนานชิงหยาจวีก็กวาดตรวจตราทุกซอกทุกมุมของคฤหาสน์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าผ่านกล้องวงจรปิดและกล้องตรวจจับความร้อน

ทว่า กล้องตรวจจับความร้อนในมหาพายุฝนเช่นนี้ ประสิทธิภาพถูกลดทอนลงจนถึงขีดสุด

นอกจากความพร่ามัวเป็นปื้นแล้ว ก็มองไม่เห็นสิ่งอื่นใดเลย

บนต้นไม้โบราณต้นหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปทางทิศตะวันตกของตัวอาคารหลักคฤหาสน์กว่าหนึ่งพันเมตร

โซลิซารู้สึกราวกับตัวเองจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกับต้นไม้นี้ไปแล้ว

น้ำฝนไหลผ่านชุดพรางซึมเข้าคอเสื้อไม่หยุด จนร่างของเธอเปียกโชกไปทั้งตัว

สายลมหวีดหวิวพัดจนเรือนยอดไม้ส่ายไหวอย่างบ้าคลั่ง เธอต้องเกร็งกำลังสุดแรงถึงจะทรงตัวให้อยู่นิ่งได้

เธอมองไปยังคฤหาสน์ที่อยู่ไกลลิบผ่านกล้องเล็งกำลังขยายสูงของปืนไรเฟิลซุ่มยิง M24

หน้าเลนส์เต็มไปด้วยหยดน้ำ เกาะพราวเสียจนต้องคอยเช็ดอยู่ตลอด

และต่อให้เป็นจังหวะที่หน้าเลนส์ชัดเจนที่สุด ภาพในลานสายตาก็ยังคงบิดเบี้ยวและเลือนราง

ม่านฝนเปรียบดั่งกำแพงคริสตัลหนาทึบที่ตัดขาดทุกสิ่งทุกอย่าง

ระยะห่างขนาดนี้ ภายใต้สภาพอากาศปกติ สำหรับปืนไรเฟิลซุ่มยิง M24 และพลแม่นปืนระดับแนวหน้าอย่างเธอ ถือเป็นระยะยิงขีดจำกัด

แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

ทว่าในยามนี้...

ความเร็วลมวัดไม่ได้ ความชื้นพุ่งทะลุปรอท วิถีกระสุนตกจะแปรปรวนอย่างพิสดารยิ่ง

นี่ไม่ใช่ปัญหาที่ฝีมือและเทคนิคจะแก้ได้อีกต่อไปแล้ว

นี่มันต้องพึ่งปาฏิหาริย์ชัดๆ

ความอดทนของโซลิซากำลังถูกน้ำฝนชะล้างเหือดหายไปทีละนิด

ในฐานะมือสังหารอิสระ หลักการที่เธอยึดถือคือผลประโยชน์สูงสุดและความเสี่ยงต่ำสุด