ตอนที่ 59 ทั้งโอกาสและกับดัก

ภารกิจในค่ำคืนนี้ ความเสี่ยงได้เกินขอบเขตที่ควบคุมได้ไปแล้ว

หากลั่นไกแล้วยิงไม่โดน เสียงปืนและแสงไฟวาบจะเปิดเผยตำแหน่งของเธอในทันที

ในบริเวณรอบนอกคฤหาสน์ที่มีการคุ้มกันแน่นหนาขนาดนี้ หากถูกจับได้ ผลลัพธ์คงเกินจะจินตนาการ

เธอไม่ใช่พระเจ้า ไม่มีทางเอาชีวิตรอดจากการปิดล้อมไล่ล่าของคนนับร้อยไปได้แน่

ล้มเลิกเถอะ

ภารกิจล้มเหลวยังดีกว่าเอาชีวิตมาทิ้งไว้ที่นี่

เธอผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ เตรียมเก็บอาวุธคู่ใจ

ล่าถอยออกไปอย่างเงียบเชียบก่อนที่ตาข่ายค้นหาของอีกฝ่ายจะก่อตัวขึ้น

ทว่าในจังหวะที่นิ้วของเธอกำลังจะละออกจากโกร่งไกปืน

ในระยะการมองเห็นของลำกล้องเล็ง ร่างของคนสองสามคนก็เดินออกมาจากห้องนั่งเล่นที่สว่างไสว

เป็นเป้าหมายของเธอ

นิโคลัส

และยังมีลูกค้าของเขา ฮันส์ผู้มีผ้าโพกหัวขาว

รวมถึงคนสนิทของเขา วิลเลียม

การเคลื่อนไหวของโซลิซาชะงักลง

เธอเห็นคนทั้งสามเดินมาที่โต๊ะอาหารกลางแจ้งใต้ชายคา แล้วทยอยนั่งลงตามลำดับ

ตำแหน่งตรงนั้น...

แม้จะยังอยู่ไกลมาก แต่พวกเขาก็นั่งลงแล้ว!

นี่คือเป้าหมายที่อยู่นิ่งเมื่อเทียบกัน!

วิลเลียมหยิบไวน์แดงบนโต๊ะขึ้นมา กำลังรินไวน์ให้นิโคลัสกับฮันส์

ดูท่าทางแล้ว พวกเขาคงจะมาเพลิดเพลินกับมื้อค่ำมื้อพิเศษท่ามกลางสายฝน

หัวใจของโซลิซาเริ่มเต้นเร็วขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

นี่คือโอกาส

โอกาสที่โผล่ขึ้นมากลางสถานการณ์สิ้นหวัง

แต่... ก็อาจเป็นกับดักเช่นกัน

สมองของเธอเริ่มประมวลผลอย่างรวดเร็ว ชั่งน้ำหนักความเป็นไปได้ทั้งหมด

ทางเลือกที่หนึ่ง : ล้มเลิกภารกิจ ถอนตัวทันที

เธอจะรอดชีวิต แต่ไม่ได้เงินงวดสุดท้ายแม้แต่แดงเดียว แถมชื่อเสียงในวงการก็ต้องมัวหมอง

ทางเลือกที่สอง : ลั่นไก แต่พลาดเป้า

เสียงปืนและแสงวาบจะล่อกองกำลังไล่ล่าที่ไม่มีวันสิ้นสุดเข้ามา เธอมีโอกาสตายอยู่ที่นี่เกินแปดสิบเปอร์เซ็นต์

ทางเลือกที่สาม : ลั่นไก และ... เข้าเป้า

ลมหายใจของโซลิซาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา

เข้าเป้า

ในสภาพแวดล้อมเช่นนี้ ทำการลอบสังหารจากระยะเกินหนึ่งพันเมตรให้สำเร็จ

หากทำสำเร็จ นี่จะเป็นเกียรติประวัติอันรุ่งโรจน์ที่สุดในเส้นทางอาชีพของเธอ

นี่ไม่ใช่แค่เรื่องเงินอีกต่อไป

แต่มันคือการท้าทายเกียรติยศสูงสุดของพลแม่นปืน

จะเดิมพันหรือไม่?

สายตาของโซลิซาเปลี่ยนเป็นเฉียบคม

ในสายอาชีพนี้ของเธอ ทุกภารกิจล้วนเป็นการพนัน

เพียงแต่โต๊ะพนันในครั้งนี้ ตั้งอยู่ตรงหน้าประตูนรก

เดิมพัน!

เธอไม่ลังเลอีกต่อไป ทั้งร่างเข้าสู่สภาวะสงบนิ่งไร้สิ่งรบกวนในทันที

เสียงฝน เสียงลม เสียงฟ้าร้อง ทั้งหมดล้วนเลือนหายไปจากประสาทสัมผัสของเธอ

ในโลกของเธอ หลงเหลือเพียงพื้นที่ผืนเล็กๆ ในลำกล้องเล็งเท่านั้น

เธอปรับปุ่มหมุนบนกล้องเล็งใหม่อีกครั้ง

แก้ไขวิถีกระสุนตามการคาดคะเนที่ไม่สามารถคำนวณได้โดยสิ้นเชิง ต้องพึ่งพาเพียงความจำของกล้ามเนื้อและสัญชาตญาณระดับแนวหน้าเท่านั้น

ทิศทางลม... ความหนาแน่นของสายฝน... การเบี่ยงเบนจากการควงสว่านของหัวกระสุน...

ข้อมูลทุกอย่างก่อตัวเป็นเส้นวิถีเลือนรางขึ้นในสมองของเธอ

เธอล็อกเป้าไปที่นิโคลัส

พ่อค้าอาวุธคนนั้นกำลังยกแก้วไวน์ขึ้น บนใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้มกระหยิ่มใจ คล้ายกำลังพูดอะไรบางอย่างกับฮันส์

ตอนนี้แหละ!

นิ้วชี้ของโซลิซาเหนี่ยวไกไปด้านหลัง

ปัง——

เสียงปืนทึบหนักดังขึ้น ผสานเข้ากับเสียงฟ้าผ่าที่ฟาดเปรี้ยงลงมาจากท้องฟ้าได้อย่างไร้ที่ติ

พานท้ายปืนกระแทกเข้าที่ไหล่ของเธออย่างแรง แรงถีบมหาศาลถาโถมเข้ามา

กระสุนขนาด 7.62 มิลลิเมตรพุ่งควงสว่านและแผดคำราม พุ่งทะยานออกจากปากกระบอกปืน

มันพุ่งดิ่งเข้าไปในม่านฝนสีขาวโพลน ฉีกกระชากม่านน้ำตรงดิ่งไปยังเหยื่อที่อยู่ห่างออกไปกว่าพันเมตร

...

บริเวณโต๊ะอาหารกลางแจ้ง

"คุณฮันส์ เพื่อความร่วมมือในอนาคตของเรา ชนแก้วครับ"

นิโคลัสยกแก้วทรงสูงในมือขึ้น น้ำไวน์สีแดงสดในแก้วดูเข้มข้นเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟ

ฮันส์ยกแก้วขึ้นยิ้มๆ เช่นกัน

วิลเลียมยืนอยู่ด้านข้างพลางสังเกตรอบทิศ แต่ที่มุมปากของเขาก็เปื้อนรอยยิ้ม

กำไรจากข้อตกลงนี้มากพอให้พวกเขาเสวยสุขอู้ฟู่ไปได้อีกนาน

ก่อนที่แก้วไวน์ของนิโคลัสจะชนกับแก้วของฮันส์เพียงเสี้ยววินาที

ฉึก

ท่าทางของนิโคลัสชะงักค้าง

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็พลอยแข็งทื่อไปด้วย

ทันใดนั้น ศีรษะซีกขวาของเขาที่ถือแก้วไวน์อยู่ก็ระเบิดออก พร้อมกับกะโหลกที่แตกกระจาย

เลือดสีแดงฉานและเศษสมองสีขาวสาดกระเซ็นผสมปนเปกัน ก่อตัวเป็นละอองเลือดที่ชวนให้ตื่นตระหนกสุดขีด

ละอองเลือดเหล่านั้นแลดูสดใสและรุนแรงยิ่งกว่าไวน์แดงในแก้วของเขาเสียอีก

เคร้ง!

แก้วก้านยาวหลุดจากมือของเขาร่วงลงพื้นแตกละเอียดเป็นเสี่ยง ๆ

รอยยิ้มบนใบหน้าของฮันส์หายวับไปในทันที ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกถึงขีดสุด

เขามองดูศีรษะครึ่งหนึ่งของนิโคลัสที่หายไปต่อหน้าต่อตา ของเหลวอุ่น ๆ กระเด็นเปื้อนเต็มใบหน้าของเขา

"อ๊าก——!"

เสียงกรีดร้องที่ไม่เหมือนเสียงมนุษย์หลุดออกมาจากลำคอของฮันส์

"หมอบลง!"

ปฏิกิริยาของวิลเลียมรวดเร็วถึงขีดสุด

ในวินาทีที่ศีรษะของนิโคลัสระเบิดออก เขาชักปืนพกที่เอวออกมาทันที

เขากระชากฮันส์ที่ยังคงตกตะลึงให้ล้มลงกับพื้นอย่างแรง ก่อนจะกลิ้งตัวเข้าไปใต้โต๊ะอาหารหินที่แข็งแรง

"สไนเปอร์!!"

วิลเลียมคำรามลั่นเหมือนสัตว์ร้ายผ่านวิทยุสื่อสารที่ปกเสื้อ

"ศัตรูบุก! เจ้านายถูกยิง! ย้ำ เจ้านายถูกยิง!"

ช่องสัญญาณสื่อสารทั่วทั้งคฤหาสน์แตกตื่นขึ้นมาในทันที

"ทุกหน่วย! ไปทางทิศตะวันตก! กระสุนมาจากทางนั้น! พลิกป่าแถบนั้นขึ้นมาให้หมด! ต้องหาตัวให้เจอ ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย!"

วิลเลียมประเมินทิศทางคร่าว ๆ ได้ในทันทีจากมุมกระสุนที่เจาะเข้ามา

เหล่าบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตต่างวิ่งกรูออกมาจากทุกมุมของคฤหาสน์ราวกับคนบ้า

พวกเขาลุยฝ่าสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนักตรงไปยังป่าทางทิศตะวันตก

บอดี้การ์ดสองคนที่เคยสงสัยโซลิซาก่อนหน้านี้ต่างมีนัยน์ตาแดงก่ำ พวกเขาวิ่งนำหน้าไปไกลที่สุด

นี่คือความอัปยศครั้งใหญ่!

ภายใต้การดูแลของหนานชิงหยาจวี ในสภาพอากาศที่เลวร้ายขนาดนี้ ผู้ว่าจ้างกลับถูกสอยร่วงด้วยกระสุนนัดเดียว!

......

บนต้นไม้โบราณ

โซลิซามองเห็นภาพเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างชัดเจนผ่านกล้องเล็ง

เมื่อเห็นศีรษะของนิโคลัสระเบิดออก แม้แต่สภาพจิตใจที่แข็งแกร่งของเธอยังถึงกับหยุดเต้นไปชั่วขณะ

โดนเหรอ?

โดนจริง ๆ งั้นเหรอ?

ในสภาพแวดล้อมแบบนี้... ฉันยิงโดนจริง ๆ น่ะหรือ?

ความปิติยินดีที่ยากจะบรรยายเอ่อล้นขึ้นมาในใจของเธอทันที

นี่ไม่ใช่โชค

ไม่สิ นี่ไม่ใช่สิ่งที่แค่โชคจะอธิบายได้

ฝีมือการยิงของฉัน... พัฒนาขึ้นอีกแล้วหรือ?

เธอยังไม่ทันได้เสพความสุขนั้นให้เต็มที่ ก็เหลือบไปเห็นฮันส์ที่กำลังหลบอยู่ใต้โต๊ะอาหาร

เสียงคำรามของพวกบอดี้การ์ดดังแว่วมาตามลมและสายฝน

พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้

เวลาที่เหลืออยู่ของเธอไม่มากแล้ว

เต็มที่ก็ได้แค่นาทีครึ่งเท่านั้น

ถอยดีไหม?

หรือว่า...

สายตาของโซลิซาจับจ้องไปที่ศีรษะที่มีผ้าโพกหัวขาวครอบอยู่

ฮันส์

อีกหนึ่งตัวการใหญ่

ฆ่าหนึ่ง ถือว่าทำภารกิจสำเร็จ

ฆ่าสอง... นั่นคือรางวัลแถมที่คูณสอง

ความคิดหนึ่งก่อตัวขึ้นในใจโดยที่เธอไม่อาจควบคุมได้

โซลิซาไม่ลังเลแม้แต่น้อย เธอดึงคันรั้งกระสุน ปลอกกระสุนร้อน ๆ กระเด็นหลุดออกมา

แกร๊ก

กระสุนนัดใหม่ถูกดันเข้าสู่รังเพลิง

......

ฮันส์คลานกระดึ๊บหลบไปหลังเสาหินขนาดใหญ่

หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากลำคอ ทุกจังหวะที่เต้นล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย

โชค!

มันต้องเป็นโชคแน่ ๆ!

ฮันส์หอบหายใจอย่างหนักหน่วง สายฝนและเหงื่อเย็นที่ผสมปนเปกันทำให้เขาสภาพดูไม่ได้

ในสายฝนที่ตกหนักขนาดนี้ กระแสลมไม่แน่นอนแถมทัศนวิสัยยังต่ำมาก

สไนเปอร์คนนั้นต้องฟลุคยิงถูกนิโคลัสเข้าให้แน่ ๆ!

ฟ้าคงตาบอดไปชั่วขณะ!

เขาไม่กล้าโผล่หัวออกไป

เขากลัวว่าสไนเปอร์สารเลวนั่นจะยังเล็งอยู่

แล้วถ้าเกิดว่า...

ถ้าหากฝ่ายนั้นโชคดีถึงขั้นฝืนลิขิตสวรรค์ ยิงฟลุคโดนอีกนัดล่ะ?