ตอนที่ 60 หล่อนคิดจะทำอะไรกันแน่

ฮันส์ไม่กล้าเสี่ยง

เขาแนบตัวติดเสาหินแน่น รู้สึกราวกับตัวเองเป็นเพียงใบไม้ใบหนึ่งท่ามกลางคลื่นลมบ้าคลั่ง

ทว่าเขาหารู้ไม่ ในตอนที่คิดว่าตนเองปลอดภัยแล้วนั้น

สายตาคู่หนึ่งได้ล็อกเป้าเขาไว้แน่นผ่านลำกล้องเล็งเรียบร้อยแล้ว

ท้ายทอยที่พันด้วยผ้าโพกหัวขาวซึ่งโผล่พ้นออกมาของเขา ช่างแจ่มชัดเหลือเกินในลานสายตาของโซลิซา

......

บนต้นไม้โบราณ

นิ้วของโซลิซาทาบอยู่บนไกปืน

เส้นกากบาทในลำกล้องเล็งขยับปรับตามการเคลื่อนไหวของฮันส์อย่างละเอียด

หยาดฝนไหลรินลงตามขอบลำกล้องเล็ง พร่าเลือนทุกสิ่งรอบข้าง ทว่ากลับทำให้เป้าหมายตรงใจกลางเส้นกากบาทยิ่งเด่นชัดสะดุดตา

จังหวะนี้แหละ!

ในเสี้ยววินาทีที่ฮันส์โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อยคล้ายจะชะโงกหน้าออกมาสังเกตการณ์ นิ้วชี้ของโซลิซาก็เหนี่ยวไก

ปัง!

เสียงปืนทึบหนักฉีกกระชากม่านฝนเป็นคำรบที่สอง!

กระสุนแหวกฝ่าพายุฝนพร้อมกระแสลมควงสว่าน ข้ามผ่านระยะทางหลายร้อยเมตร ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับมัจจุราชร่ำร้อง

โผละ!

ศีรษะของฮันส์ที่เพิ่งยื่นพ้นออกมาไม่ถึงสามเซนติเมตรสะท้านเฮือกอย่างรุนแรง

ร่างของเขาแข็งทื่อ

ทันใดนั้น ตรงตำแหน่งท้ายทอยส่วนที่พันด้วยผ้าโพกหัวขาวก็ระเบิดออกเป็นรูกลวงขนาดใหญ่กว่ากำปั้น

เลือดสีแดง มันสมองสีขาว และเศษกะโหลกศีรษะแตกละเอียด ปะปนไปกับเศษผ้าโพกหัวที่ถูกย้อมจนแดงฉาน พวยพุ่งทะลักออกไปข้างหน้า

สีหน้าตื่นตระหนกขวัญผวาบนใบหน้าของฮันส์แข็งค้างไปชั่วกัปชั่วกัลป์

ร่างของเขารูดทรุดลงกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง กระตุกสองสามครั้ง แล้วก็นิ่งสนิทไปตลอดกาล

"ไม่!!"

ลูกน้องสองคนที่อยู่ข้างกายฮันส์แผดเสียงร้องลั่น

พวกเขาทำได้เพียงเบิกตากว้างมองเจ้านายของตัวเองตายต่อหน้าต่อตา ด้วยรูปแบบเดียวกับนิโคลัสไม่มีผิดเพี้ยน

รูม่านตาของวิลเลียมหดเกร็งจนถึงขีดสุดในทันที

อีก...อีกคนแล้ว!

มือสังหารคนนี้...หล่อนคิดจะทำอะไรกันแน่?

ฆ่านิโคลัส ยังพอเข้าใจได้ว่าเป็นความแค้นทางธุรกิจ

แต่ทำไมต้องฆ่าฮันส์ด้วย?

ฮันส์เป็นถึงลูกค้ารายสำคัญที่สุดของนิโคลัสเชียวนะ!

ฆ่านิโคลัสแล้ว ยังจะฆ่าลูกค้าของเขาอีก มันไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด!

เว้นเสียแต่ว่า...

ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งผุดวาบขึ้นมาในหัวของวิลเลียม

เว้นเสียแต่ว่า เป้าหมายของอีกฝ่ายก็คือบุคคลสำคัญทุกคนที่อยู่ในค่ำคืนนี้!

นิโคลัสเป็นคนแรก

ฮันส์เป็นคนที่สอง

ถ้าอย่างนั้น...คนที่สามจะเป็นใคร?

หัวใจของวิลเลียมดิ่งวูบลงทันใด

คนที่สาม ย่อมเป็นใครไปไม่ได้นอกจากตัวเขาเอง!

แม้เขาจะเป็นเพียงหัวหน้าบอดี้การ์ด ทว่าเขากลับเป็นมือขวาที่นิโคลัสไว้วางใจที่สุด ทั้งยังกุมความลับระดับหัวใจสำคัญของกลุ่มธุรกิจไว้มากมาย

หากพูดถึงเรื่องคุณค่า เขาแทบไม่ได้ด้อยไปกว่าฮันส์สักเท่าไรเลย!

ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น ขนทั่วทั้งร่างของวิลเลียมก็ลุกซู่ชัน

เขาแทบจะกลิ้งตัวไปตามสัญชาตญาณ หลบซ่อนร่างของตนเข้าสู่ด้านหลังอีกฟากของเสาหินอย่างมิดชิด

ด้านทิศตะวันออก!

พลซุ่มยิงอยู่ในป่าทึบทางทิศตะวันตก เช่นนั้นด้านทิศตะวันออกของเสาหินย่อมเป็นมุมอับสายตาอย่างสมบูรณ์แบบ!

แผ่นหลังของเขาแนบติดกับเสาหินอันเย็นเฉียบแน่น หัวใจเต้นกระหน่ำรัว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เขาเดิมพันถูก

ในจังหวะที่เขาเพิ่งผละออกจากตำแหน่งเดิม เส้นกากบาทของโซลิซาก็ทาบลงตรงจุดที่เขาเคยอยู่เมื่อครู่พอดี

"ปฏิกิริยาไวดีนี่"

โซลิซามองพื้นดินที่ว่างเปล่าผ่านลำกล้องเล็ง มุมปากยกยิ้มขึ้นเป็นเส้นโค้ง

หัวหน้าบอดี้การ์ดที่ชื่อวิลเลียมคนนี้ เป็นยอดฝีมือระดับหัวกะทิของจริง

ท่ามกลางสถานการณ์พลิกผันอันน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ เขาไม่เพียงไม่สติแตก แต่ยังตัดสินใจและเคลื่อนไหวหลบหลีกได้อย่างถูกต้องที่สุดในทันที

ชักน่าสนใจขึ้นมาแล้วสิ

สายตาของโซลิซาค่อยๆ เลื่อนไปยังเสาหินต้นมหึมาต้นนั้น

หล่อนรู้ว่าวิลเลียมซ่อนตัวอยู่หลังเสานั่น

ทว่าเขาซ่อนตัวได้มิดชิดเกินไป

เมื่อมองจากมุมของหล่อน เสาหินต้นนั้นก็เปรียบเสมือนป้อมปราการอันไร้เทียมทาน บดบังสรีระของวิลเลียมไว้จนมิดชิด

ไม่โผล่พ้นออกมาแม้แต่ปลายเล็บ

ท่ามกลางพายุฝน เสียงคำรามอย่างเดือดดาลและเสียงฝีเท้าของเหล่าบอดี้การ์ดจากระยะไกลกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

พวกเขาบุกเข้ามาในป่าแล้ว

อีกไม่เกินหนึ่งนาที พวกเขาก็จะตามมาถึงตรงนี้

ถอยไหม?

หากถอยตอนนี้ หล่อนสามารถปลีกตัวไปได้อย่างใจเย็นโดยไม่ทิ้งร่องรอยไว้แม้แต่น้อย

ภารกิจเสร็จสิ้นเกินเป้าหมายแล้ว การเด็ดชีพทั้งนิโคลัสและฮันส์ ผลงานระดับนี้ก็เพียงพอจะทำให้ชื่อเสียงของหล่อนกระฉ่อนไปทั่วยุทธภพนักฆ่า

แต่ว่า...

สายตาของโซลิซาทอดมองไปยังเสาหินต้นนั้นอีกครั้ง

ในใจของเธอพลันเกิดความรู้สึกที่ยากจะควบคุมขึ้นมา

ความรู้สึกที่ว่านั้นคือความต้องการที่จะสยบเหยื่อผู้เฉลียวฉลาด ซึ่งเป็นสัญชาตญาณของนักล่าระดับแถวหน้า

ทริปเปิลคิล!

หากสามารถจัดการสังหารสามศพติดต่อกันท่ามกลางคืนที่ฝนตกหนักเช่นนี้ได้ นี่จะเป็นผลงานที่รุ่งโรจน์ที่สุดในอาชีพของเธอ!

เอาวะ!

แววตาของโซลิซากลายเป็นคมกริบขึ้นมาในทันที

เธอไม่มีเวลาเปลี่ยนจุดซุ่มยิงอีกแล้ว

เธอมีโอกาสเพียงครั้งเดียวเท่านั้น

โอกาสเดียว คือการยิงด้วยการคาดการณ์ตำแหน่ง!

สมองของโซลิซาเริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว

วิลเลียมหลบอยู่หลังเสา เขาไม่มีทางอยู่เฉยไปตลอดกาล

เขาจะต้องโผล่ออกมาดู จะต้องมองหาโอกาสในการสวนกลับหรือหลบหนี

และทิศทางที่เขาน่าจะมองออกมาที่สุด ก็คือทางทิศตะวันตก ซึ่งก็คือทิศที่เธอกำลังซุ่มอยู่นั่นเอง

เขาจะโผล่หัวออกมาจากทางไหน?

ซ้ายหรือขวา?

เสาหินเป็นทรงกลม แผ่นหลังของเขาแนบชิดอยู่กับฝั่งตะวันออก ดังนั้นหากเขาโผล่หัวออกมา จะต้องโผล่ออกมาทางทิศใต้หรือทิศเหนือเป็นเสี้ยวเล็กน้อยแน่นอน

เส้นเล็งของโซลิซาค่อย ๆ เลื่อนไปตามขอบของเสาหิน

เวลาไหลผ่านไปทีละวินาที

เสียงตะโกนเรียกของเหล่าบอดี้การ์ดในระยะไกลราวกับดังอยู่ข้างหูเธอ

สามสิบวินาที!

เม็ดเหงื่อละเอียดซึมออกมาตามหน้าผากของเธอ ก่อนจะถูกน้ำฝนชะล้างออกไปอย่างรวดเร็ว

ต้องตอนนี้แหละ!

ในสายตาของเธอ ขอบเสาหินทางทิศใต้มีเส้นผมสีดำเปียกโชกโผล่ออกมาเล็กน้อย

แทบจะในเสี้ยววินาทีที่เส้นผมนั้นปรากฏตัว สัญชาตญาณของโซลิซาก็อยู่เหนือความคิดของเธอไปเรียบร้อยแล้ว

นิ้วของเธอเหนี่ยวไกปืนเป็นครั้งที่สาม!

ปัง!

เสียงปืนดังขึ้นเป็นครั้งที่สาม!

เสียงปืนนัดนี้ทำให้เหล่าบอดี้การ์ดที่กำลังค้นหาอย่างบ้าคลั่งอยู่ในป่าถึงกับตัวสั่นสะท้าน

"ทางนั้น!"

"เสียงปืนมาจากทิศนั้น! เร็วเข้า!"

บอดี้การ์ดสองคนที่ดวงตาแดงก่ำก่อนหน้านี้หันขวับทันที แล้วพุ่งตัวตรงไปยังต้นไม้โบราณขนาดใหญ่ต้นนั้น

ในขณะเดียวกัน

กระสุนปืนก็ได้ข้ามผ่านระยะทางสุดท้ายไปแล้ว

ปุ!

เสียงเบา ๆ ดังขึ้น

ปอยผมสีดำที่เพิ่งโผล่ออกมาเมื่อครู่ พร้อมกับเศษกะโหลกศีรษะส่วนเล็ก ๆ แตกกระจายออกทันที

ร่างของวิลเลียมที่ซ่อนอยู่หลังเสาหินสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

ความเยือกเย็นแบบชนชั้นนำบนใบหน้าของเขาพังทลายลงในพริบตา

จนถึงวาระสุดท้ายเขาก็ยังไม่เข้าใจ

ทั้งที่ตัวเองหลบอยู่ในมุมอับสายตาที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว ทำไม... ถึงยังถูกฆ่าได้?

เขาอาจจะแค่... แค่อยากโผล่หัวออกมาดูสักนิด

เพื่อใช้แสงสะท้อนจากเส้นผมที่เปียกปอนจากฝนมาตัดสินว่ามือปืนยังเล็งมาที่นี่อยู่หรือไม่

แต่ฝ่ายนั้นกลับคว้าโอกาสเพียงเสี้ยววินาทีนี้ไว้ได้!

ร่างของวิลเลียมไถลลงจากเสาหินและล้มลงข้างศพของฮันส์

ถึงตอนนี้ บุคคลสำคัญทั้งสามคนในงานเลี้ยงได้ถูกกำจัดจนสิ้น!

...

บนต้นไม้โบราณ

โซลิซามองเห็นวิลเลียมล้มลงผ่านลำกล้องเล็ง

จนกระทั่งยืนยันได้ว่าอีกฝ่ายตายสนิทแล้ว เธอจึงค่อย ๆ ละสายตาออกมา

ทริปเปิลคิล

ทำสำเร็จ... จริง ๆ ด้วย

ท่ามกลางพายุฝนและลมกรรโชกแรง ในสภาพแวดล้อมที่ทัศนวิสัยต่ำมาก เธอสามารถยิงเข้าที่ศีรษะได้อย่างแม่นยำสามนัดซ้อน

สังหารเป้าหมายทั้งสามคนที่อยู่ในสถานะที่แตกต่างกัน

นัดแรกคือเป้านิ่ง

นัดที่สองคือเป้าเคลื่อนที่

นัดที่สามคือการยิงด้วยการคาดการณ์ในเสี้ยววินาที!

นี่มัน...

นี่เป็นสิ่งที่ฉันทำได้จริง ๆ หรือ?

โซลิซามองดูปืนสไนเปอร์ในมือแล้วตกอยู่ในสภาวะสงสัยในตัวเองอย่างลึกซึ้ง

ฝีมือการยิงปืนของเธอ เธอรู้อยู่แก่ใจดีที่สุด

แม้จะจัดอยู่ในระดับแนวหน้า แต่ก็ไม่ถึงขั้น "เทพ" ขนาดนี้อย่างแน่นอน!

นี่ไม่ใช่แค่ทักษะแล้ว แต่มันคือปาฏิหาริย์!