ตอนที่ 68 แม่นขนาดนี้จริงดิ

เขาอยากรู้เหลือเกินว่า เรดาร์ตรวจอากาศเครื่องนี้หลังซ่อมเสร็จแล้ว จะทรงอานุภาพได้ขนาดไหน

คิดแล้วก็ลงมือทันที

จางหย่วนเดินไปที่โต๊ะคอมพิวเตอร์ประมวลผลข้อมูลด้านข้าง แล้วกดปุ่มเปิดเครื่อง

"ติ๊ด——"

สิ้นเสียงสัญญาณเบาๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์ก็สว่างวาบขึ้นมา

จากนั้น ข้อมูลอันสลับซับซ้อนก็เริ่มไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว

ทั้งหมดนี้คือระบบปฏิบัติการของอุปกรณ์เรดาร์

ถ้าเป็นคนอื่น แค่ทำความเข้าใจข้อมูลพวกนี้ก็คงต้องใช้เวลาหลายวัน

ทว่าในตอนนี้ จางหย่วนกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างบอกไม่ถูก

เขาไม่ต้องเสียเวลาคิดด้วยซ้ำ ปลายนิ้วก็รัวลงบนแป้นพิมพ์ คล่องแคล่วราวกับกำลังพิมพ์ "abcdefg"

คำสั่งแล้วคำสั่งเล่าถูกป้อนเข้าไป

"หึ่ง……"

กลางโรงงาน เรดาร์เครื่องนั้นเริ่มทำงาน

เสาอากาศทรงจานเริ่มปรับมุมองศา

ในที่สุด ภายใต้การควบคุมของจางหย่วน มันก็เล็งตรงขึ้นไปที่ด้านบนของโรงงานพอดี

แน่นอนว่าระหว่างนั้นยังมีหลังคาคอนกรีตกั้นอยู่อีกชั้น

ทว่าสำหรับอุปกรณ์ตรวจการณ์ระดับนี้ หลังคาเพียงชั้นเดียวไม่นับว่าเป็นอุปสรรคเลยสักนิด

คลื่นตรวจจับของมันทรงพลังพอที่จะทะลุผ่านสิ่งกีดขวางที่หนากว่านี้ เพื่อจับข้อมูลสภาพอากาศบนท้องฟ้าชั้นสูงได้อย่างแม่นยำ

"เริ่มเก็บรวบรวมข้อมูล"

จางหย่วนกดปุ่มเอ็นเทอร์บนคีย์บอร์ด

เสาอากาศเรดาร์เริ่มสั่นสะเทือน ส่งเสียง "หึ่งๆ" ออกมา

คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า แผ่ขยายขึ้นสู่ท้องฟ้าดั่งตาข่ายขนาดยักษ์

ครึ่งนาทีต่อมา

"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!"

โต๊ะคอมพิวเตอร์ส่งเสียงแจ้งเตือนขึ้น

ข้อมูลถูกส่งกลับมาแล้ว

จางหย่วนสั่งหยุดการเก็บข้อมูลทันที แล้วเริ่มวิเคราะห์ข้อมูลดิบที่เพิ่งได้มา

เขาปรับเปลี่ยนค่าตัวแปรไปสองสามจุด จากนั้นก็เริ่มรันโปรแกรมประมวลผล

ไม่นาน แผนที่สภาพอากาศแบบเคลื่อนไหวตามเวลาจริงก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

บนแผนที่ เส้นสายและข้อมูลหลากหลายสีสันถักทอเข้าด้วยกัน

แสดงรายละเอียดข้อมูลความเร็วลม ความชื้น อุณหภูมิ และความกดอากาศในรัศมีสิบกิโลเมตรรอบตัวไว้อย่างครบถ้วน

กระทั่งรูปร่าง ความสูง ความหนาแน่น และความเร็วในการเคลื่อนที่ของเมฆแต่ละก้อน ก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน

จางหย่วนมองดูข้อมูลบนหน้าจอแล้วเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

จากการคาดการณ์ของเรดาร์

อีกหนึ่งร้อยห้าสิบวินาที เมฆก้อนหนึ่งทางทิศใต้ซึ่งมีความยาวประมาณสามสิบเมตร กว้างประมาณสิบห้าเมตร จะลอยมาอยู่เหนือโรงงานพอดิบพอดี

และจะหยุดนิ่งอยู่ตรงจุดเหนือศีรษะนี้เป็นเวลาประมาณสามสิบวินาที

จากนั้นจึงจะลอยขึ้นไปทางทิศเหนือต่อ

แม่นขนาดนี้จริงดิ?

ในใจจางหย่วนเริ่มนึกสงสัย

ของพรรค์อย่างพยากรณ์อากาศ ปกติทำได้แค่คาดการณ์แบบคร่าวๆ เท่านั้น

อย่างเช่น "มีฝนฟ้าคะนองในบางพื้นที่" หรือ "จะมีหิมะตกเล็กน้อยถึงปานกลางในอีกสามชั่วโมงข้างหน้า"

แต่แบบที่ระบุเวลาการเคลื่อนตัวของเมฆก้อนหนึ่งได้เป๊ะยันระดับวินาทีแบบนี้ เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก

ต้องไปพิสูจน์ให้เห็นกับตาตัวเองซะแล้ว!

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาทันทีแล้วเปิดฟังก์ชันจับเวลา

จากนั้นก็วิ่งหน้าตั้งออกจากโรงงานไป

เขายืนอยู่บนลานโล่งนอกโรงงานแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า

วันนี้อากาศแจ่มใส

ท้องฟ้าปลอดโปร่งไร้เมฆ แดดจ้ากำลังดี

ขอบฟ้าทางทิศใต้ก็เป็นสีฟ้าครามสดใส ไม่มีเงาของเมฆแม้แต่ก้อนเดียว

เรดาร์... คงไม่ได้คำนวณพลาดหรอกนะ?

จางหย่วนก้มมองนาฬิกาจับเวลาในมือถือ

เวลาผ่านไปสามสิบวินาทีแล้ว

เขาข่มใจรอต่อไปอย่างใจเย็น

หนึ่งนาที

สองนาที

พอตัวเลขจับเวลาในมือถือเด้งไปที่ "2 นาที 20 วินาที"

ขอบฟ้าทางทิศใต้ก็ปรากฏจุดสีขาวเล็กๆ ขึ้นมาในที่สุด

จุดสีขาวขยายใหญ่ขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า จนเริ่มเห็นเป็นเค้าโครงของก้อนเมฆอย่างชัดเจน

หัวใจของจางหย่วนเริ่มเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย

มาแล้ว!

เขาจับจ้องไปที่ก้อนเมฆก้อนนั้น พลางใช้หางตาเหลือบมองเวลาบนหน้าจอมือถือ

2 นาที 25 วินาที……

2 นาที 26 วินาที……

ก้อนเมฆลอยใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

2 นาที 29 วินาที……

ขอบของก้อนเมฆลอยมาถึงเหนือศีรษะของเขาพอดี

2 นาที 30 วินาที!

เมฆทั้งก้อนบดบังท้องฟ้าเหนือศีรษะของเขาไว้จนมิดอย่างพอดิบพอดี ไม่มีผิดเพี้ยน!

แสงอาทิตย์ถูกบดบัง ทาบทับลงมาเป็นเงามืดผืนใหญ่

จางหย่วน "……"

เชี่ยเอ๊ย!

มาตรงเวลาเป๊ะเลยว่ะ!

ไม่คลาดเคลื่อนแม้แต่วินาทีเดียว!

ตอนนี้ ความตกตะลึงในใจเขาไม่มีคำไหนจะมาอธิบายได้แล้ว

แต่เขายังจำคำทำนายอีกข้อของเรดาร์ได้

มันจะหยุดนิ่งเป็นเวลายี่สิบวินาที

เขาพยายามสะกดความตื่นเต้นในใจ แล้วก้มหน้าจับตาดูนาฬิกาจับเวลาบนมือถือต่อไป

เวลาค่อย ๆ ไหลผ่านไปทีละวินาที

ชั่วพริบตาที่ตัวเลขนับเวลาเปลี่ยนจาก "2 นาที 30 วินาที" เป็น "3 นาที 00 วินาที"

เงามืดเหนือศีรษะก็เริ่มเคลื่อนตัว

แสงแดดส่องลอดผ่านช่องว่างระหว่างก้อนเมฆลงมาอีกครั้ง

เมฆก้อนนั้นหยุดนิ่งอยู่ตรงจุดศูนย์กลางเหนือศีรษะครบสามสิบวินาทีพอดีเป๊ะ แล้วจึงค่อยลอยจากไปตรงเวลา!

แม่นยำเหี้ย ๆ เลยว่ะ!

จางหย่วนยืนมองเมฆก้อนนั้นที่ลอยไกลออกไปอยู่กับที่ เนิ่นนานกว่าจะได้สติกลับมา

เขาอดไม่ได้ที่จะกำหมัดแน่นแล้วชกลงไปในอากาศทีหนึ่ง

สำเร็จแล้ว!

เรดาร์ตรวจอากาศเครื่องนี้ไม่เพียงแค่ซ่อมเสร็จ แต่สมรรถนะยังทรงพลังเกินกว่าจะจินตนาการได้เสียอีก!

ความรู้สึกอิ่มเอมใจอันมหาศาลเอ่อล้นจนเต็มอกเขาในทันที

เขาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ความรู้สึกตื่นเต้นในใจยังคงไม่สงบลงง่าย ๆ

แบบนี้สิถึงจะสมกับเป็นเทคโนโลยีล้ำยุค!

ในเมื่อการซ่อมแซมทางกายภาพเสร็จสมบูรณ์แล้ว ถ้าอย่างนั้นต่อไปก็คือ……

ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว

เขาเอ่ยถามในใจ

"ระบบ เรดาร์ตรวจอากาศเครื่องนี้สามารถเพิ่มคุณสมบัติอะไรได้บ้าง"

บนหน้าต่างแสดงผล ตัวอักษรแถวหนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน

[เรดาร์ตรวจอากาศรุ่นที่สี่ (ซ่อมแซมแล้ว)]

ด้านล่างยังมีตัวเลือก [เพิ่มคุณสมบัติ] กำลังกะพริบเบา ๆ

จางหย่วนใช้ความนึกคิดกดเปิดตัวเลือกนั้นทันที

คุณสมบัติที่สามารถเสริมแกร่งได้สามอย่างปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาทันที

[เสริมความทนทาน]：เพิ่มความแข็งแกร่งของโครงสร้างอุปกรณ์และอายุการใช้งานเล็กน้อย

[เสริมสมรรถนะเรดาร์]：เพิ่มระยะการตรวจจับของเรดาร์และความแม่นยำของข้อมูลเล็กน้อย

[เสริมสมรรถนะการประมวลผล]：เพิ่มความเร็วในการประมวลผลข้อมูลและคำนวณของอุปกรณ์เล็กน้อย

……

จางหย่วนกะพริบตาปริบ ๆ แทบไม่อยากเชื่อสายตา

เขาอ่านทวนตัวเลือกทั้งสามนี้ไปมาอย่างละเอียดอยู่หลายรอบ

สีหน้าบนใบหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนจากความคาดหวังในตอนแรกกลายเป็นความรังเกียจ

พูดตามตรง จะว่าคุณสมบัติพวกนี้ไร้ประโยชน์เลยก็ไม่ใช่

ต้องบอกว่า มันแทบไม่มีประโยชน์เท่าไหร่ต่างหาก

ความทนทานงั้นเหรอ?

ตัวอุปกรณ์ชิ้นนี้ก็เป็นเกรดกองทัพอยู่แล้ว ใช้วัสดุแน่นหนาจนส่งต่อเป็นมรดกประจำตระกูลได้สบาย ๆ

อย่าว่าแต่ใช้อีกเจ็ดแปดปีเลย ต่อให้ลากยาวไปอีกยี่สิบปีก็ยังไหว

เสริมความทนทานให้มันไปเพื่ออะไรกัน? รอให้ราคาขึ้นในอนาคตหรือไง?

สมรรถนะเรดาร์ล่ะ?

เมื่อกี้ก็เพิ่งทดสอบมากับตัว สมรรถนะของเรดาร์เครื่องนี้มันแม่นยำจนเข้าขั้นวิปริตไปแล้ว

แม้แต่เวลาที่เมฆก้อนหนึ่งจะลอยผ่านยังแม่นยำถึงระดับวินาที

ถ้าเสริมเข้าไปอีก จะไม่คำนวณออกมาเลยเหรอว่าเมฆบนฟ้ามีน้ำอยู่กี่หยด?

ส่วนสมรรถนะการประมวลผล……

อันนี้ยิ่งไร้สาระเข้าไปใหญ่

ตั้งแต่เริ่มตรวจจับไปจนถึงประมวลผลข้อมูลออกมา ทุกขั้นตอนแทบจะเสร็จสิ้นในพริบตาเดียว เร็วขึ้นอีกแค่เศษเสี้ยววินาที ตาเปล่ายังแยกไม่ออกด้วยซ้ำ

จางหย่วนเบะปาก ความตื่นเต้นในใจแฟบหายไปกว่าครึ่งในพริบตา

การซ่อมแซมครั้งนี้ไม่เพียงแต่เกี่ยวข้องกับเงินรางวัลตอบแทนก้อนโตเท่านั้น

แต่สิ่งที่สำคัญยิ่งกว่าคือ เขาจะใช้โอกาสนี้สานสัมพันธ์กับกองทัพเพื่อเกาะขาทองคำท่อนใหญ่และมั่นคงนี้ไว้ได้หรือไม่ต่างหาก

ถ้าเอาผลงานกระจอกงอกง่อยแค่นี้ไปส่ง อย่าว่าแต่ทำให้ฝ่ายนั้นตกตะลึงเลย

เกรงว่าจะพลอยทำให้คนอื่นคิดว่าเขาเก่งแต่ปาก เป็นพวกต้มตุ๋นไร้ฝีมือเสียมากกว่า

คนระดับเกาสื่อเหลียงไม่ใช่คนที่จะหลอกได้ง่าย ๆ

มันต้องเอาของจริง ของที่สามารถสะกดคนทั้งสนามได้ออกมา!

ขณะที่จางหย่วนขมวดคิ้วแน่นและรู้สึกผิดหวังอย่างยิ่งอยู่นั้น

เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวอย่างกะทันหัน

[ตรวจพบว่าโฮสต์ไม่พอใจกับการเสริมคุณสมบัติ ต้องการเปิดใช้งานฟังก์ชันดัดแปลงหรือไม่?]

จางหย่วนตาสว่างขึ้นมาทันที

ฟังก์ชันดัดแปลง?

นี่มันลูกเล่นใหม่อะไรอีกล่ะเนี่ย?