ตอนที่ 70 เจ้าเด็กนี่แปดส่วนต้องเป็นพวกต้มตุ๋นแน่!

"อย่างเช่น กำหนดให้ฝนตกอย่างแม่นยำในพื้นที่ภูเขาที่แห้งแล้ง"

"หรืออาจจะ... พัดพายุไต้ฝุ่นที่กำลังจะขึ้นฝั่งเมืองชายฝั่งให้ถอยกลับไป"

"ซี๊ด..."

เกาสื่อเหลียงสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ

เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ แต่กำลังฟังนิทานไซไฟอะไรสักเรื่องมากกว่า

"สหายเสี่ยวจาง ที่เธอพูดมาทั้งหมดนี้... มีทฤษฎีอะไรรองรับหรือเปล่า"

น้ำเสียงของเกาสื่อเหลียงสั่นเทาขึ้นมาเล็กน้อย

เรื่องนี้มันใหญ่เกินไป ใหญ่จนเขาไม่กล้าเชื่อเลยแม้แต่น้อย

"มีแน่นอนครับ"

จางหย่วนตอบอย่างมั่นใจ

"แต่ถ้าจะให้อธิบายผ่านโทรศัพท์คงพูดยาวไม่จบในสามคำสองคำหรอกครับ"

"สรุปก็คือ ในทางเทคนิคแล้วมันสามารถทำได้อย่างสมบูรณ์แบบ"

"ก็ขึ้นอยู่กับว่าท่าน หรือทางเขตทหาร จะมีความกล้าตัดสินใจพอหรือเปล่า"

เกาสื่อเหลียงเงียบไป

สมองของเขากำลังประมวลผลอย่างรวดเร็ว

ความมีเหตุผลบอกเขาว่า เรื่องนี้มันไร้สาระเกินไป แฟนตาซีเกินไป และเป็นไปไม่ได้อย่างเด็ดขาด

แต่น้ำเสียงที่หนักแน่นมั่นใจของจางหย่วน กลับทำให้จิตใจของเขาเริ่มสั่นคลอน

ถ้าเกิดว่าเจ้าเด็กนี่ไม่ได้ขี้โม้ แต่มีความสามารถขนาดนั้นจริงๆ ขึ้นมาล่ะ?

นั่นจะมีความหมายต่อทั้งประเทศ ต่อทั้งกองทัพขนาดไหนกัน?

เขาไม่กล้าคิดเลยจริงๆ!

"เรื่องนี้ มันสำคัญเกินไป"

น้ำเสียงของเกาสื่อเหลียงเคร่งขรึมอย่างยิ่ง

"ฉันตัดสินใจคนเดียวไม่ได้"

"ฉันต้องหารือกับพวกผู้นำท่านอื่นก่อน"

"เธอรอฟังข่าวจากฉันแล้วกัน"

"ไม่มีปัญหาครับ ผมรอฟังข่าวดีจากท่านนะครับ"

จางหย่วนยิ้มพลางกดวางสาย

เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณตัดสาย เกาสื่อเหลียงก็ยังคงถือหูโทรศัพท์ค้างอยู่นาน ไม่ยอมวางลง

"เหล่าจ้าว นายคิดยังไง"

เขาหันไปมองจ้าวหย่งไหลที่อยู่ข้างๆ

ตอนนี้จ้าวหย่งไหลได้สติกลับมาจากความตกตะลึงแล้ว เขาขยับแว่นตา ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าจริงจังถึงขีดสุด

"เหล่าเกา เรื่องนี้ไม่ง่ายเลย"

"ถ้ามองจากมุมมองทางเทคนิค ไอ้เรื่อง 'การสร้างสภาพอากาศ' ที่เขาพูดมา มันเพ้อเจ้อสิ้นดี!"

"ด้วยเทคโนโลยีที่มนุษย์เรามีอยู่ในตอนนี้ อย่าว่าแต่สร้างสภาพอากาศเลย แม้แต่พยากรณ์อย่างแม่นยำยังทำไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ด้วยซ้ำ"

"เจ้าเด็กนี่ ถ้าไม่ใช่พวกอัจฉริยะ... ก็ต้องเป็นพวกต้มตุ๋น!"

เกาสื่อเหลียงพยักหน้า เขาก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน

"ไป ไปห้องประชุม"

เกาสื่อเหลียงตัดสินใจเด็ดขาดทันที

"เรื่องนี้ ต้องเปิดประชุมเดี๋ยวนี้!"

……

สิบนาทีต่อมา

ภายในห้องประชุมลับระดับสูงสุดของเขตทหาร ควันบุหรี่ลอยตลบอบอวล

นอกจากเกาสื่อเหลียงแล้ว ยังมีบิ๊กบอสของเขตทหารนั่งอยู่อีกสามคน

หลังจากฟังเกาสื่อเหลียงถ่ายทอดบทสนทนาระหว่างเขากับจางหย่วนจบ

ทั่วทั้งห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบงันอันแปลกประหลาด

"เหล่าเกา นายแน่ใจนะว่าไม่ได้ฟังผิดไป?"

ผู้นำหน้าเหลี่ยมคนหนึ่งที่ดูน่าเกรงขามโดยไม่ต้องแสดงอารมณ์เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน

"เขาพูดจริงๆ เหรอว่าซ่อมเรดาร์รุ่นสี่เสร็จได้ภายในเวลาไม่ถึงวัน?"

"เรื่องจริงแท้แน่นอน"

เกาสื่อเหลียงขยี้ก้นบุหรี่ในมือให้ดับลง

"แถมยังจะดัดแปลงให้เป็นอะไรนะ... เรดาร์สร้างสภาพอากาศ อีกต่างหาก"

"เหลวไหล!"

ผู้นำอีกคนที่มีนิสัยใจร้อนตบโต๊ะดังฉาด

"นี่มันเรื่องตลกไร้สาระที่สุดในใต้หล้าชัดๆ!"

"ยังจะมาเรียกฝนเรียกลมอีกเหรอ? ทำไมเขาไม่บอกไปเลยล่ะว่าสามารถเสกเม็ดถั่วให้กลายเป็นกองทัพทหารได้น่ะ?!"

"ใช่แล้ว ฉันก็รู้สึกว่าเจ้าเด็กนี่ไม่น่าไว้ใจเหมือนกัน"

ผู้นำคนสุดท้ายเอ่ยสนับสนุน

"ยัยหนูอันหรานถึงจะทำงานรอบคอบ แต่คราวนี้เกรงว่าจะมองคนผิดไปแล้ว"

"อุปกรณ์มูลค่าหลายสิบล้าน ส่งไปให้เด็กกะล่อนไม่เต็มเต็งแบบนั้น ฉันนี่ใจคอไม่ดีเลยจริงๆ"

ชั่วพริบตาเดียว ทิศทางในห้องประชุมก็แทบจะเทไปทางสงสัยเคลือบแคลงในตัวจางหย่วนทั้งหมด

เกาสื่อเหลียงไม่ได้พูดอะไร

แม้เขาจะรู้สึกว่ามันเหลือเชื่อเหมือนกัน แต่เขาก็นึกถึงท่าทางมั่นอกมั่นใจของอันหรานตอนที่ยื่นโทรศัพท์ให้เขาขึ้นมาได้

"ถ้าอย่างนั้น เราลองถามความเห็นจากผู้เชี่ยวชาญดูอีกทีดีไหม?"

เกาสื่อเหลียงเสนอแนะ

"โทรหาจ้าวหย่งไหล เหล่าจ้าวแห่งสถาบันวิทยาศาสตร์การทหาร"

"เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าในด้านนี้ ลองฟังดูว่าเขาจะว่ายังไง"

ข้อเสนอนี้ได้รับความเห็นชอบอย่างเป็นเอกฉันท์จากทุกคน

เกาสื่อเหลียงต่อสายถึงจ้าวหย่งไหลในทันที

ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว

"ฮัลโหล เหล่าจ้าว รบกวนนายหน่อยนะ"

เกาสื่อเหลียงเข้าประเด็นทันที

"เรื่องแผนการดัดแปลงของจางหย่วน นายช่วยบอกความเห็นอย่างละเอียดอีกทีซิ"

จ้าวหย่งไหลที่อยู่ปลายสาย เห็นได้ชัดว่ากำลังขบคิดเรื่องนี้อยู่ตลอดเวลาเช่นกัน

เสียงของเขาดังผ่านสปีกเกอร์โฟน กระจายไปทั่วห้องประชุมอย่างชัดเจน

"ท่านผู้การเกา บรรดาท่านผู้นำทุกท่านครับ"

"เมื่อกี้ผมใจเย็นลงแล้วมานั่งวิเคราะห์อย่างละเอียดดูแล้วครับ"

"ข้อแรก เกี่ยวกับความคืบหน้าในการซ่อม ผมยังคงสงสัยอย่างยิ่งครับ"

"การซ่อมโมดูลหลักของเรดาร์รุ่นสี่เสร็จภายในวันเดียว ขอพูดตรงๆ นะครับ"

"มันเกินขอบเขตความรู้ความเข้าใจของผมไปแล้ว ต่อให้เชิญทีมออกแบบต้นทางของโรงงานผลิตเรดาร์มาเอง ก็ไม่มีทางเร็วขนาดนี้ได้อย่างแน่นอน!"

บรรดาผู้นำหลายท่านในห้องประชุมต่างพยักหน้าเห็นพ้อง

แบบนี้สิถึงจะสมเหตุสมผล!

"แล้วเรื่องแผนดัดแปลง 'เรดาร์สร้างสภาพอากาศ' นั่นล่ะ?"

เกาสื่อเหลียงถามไล่เลียงต่อ

จ้าวหย่งไหลที่อยู่ปลายสายส่งเสียงหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงแฝงความดูแคลน

"ส่วนเรื่องแผนการนั้น ยิ่งไม่มีค่าพอให้โต้แย้งเลยครับ"

"ตามที่ผมมอง เจ้าหนุ่มนั่นแปดในสิบส่วนคงยังซ่อมอุปกรณ์ไม่เสร็จแน่ๆ และกลัวว่าพวกเราจะเอาเรื่อง"

"เขาก็เลยปั้น 'แผนการดัดแปลง' ที่ชวนตกตะลึงโลกแบบนี้ขึ้นมา เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของพวกเรา"

"เป้าหมายของเขา ง่ายนิดเดียวครับ"

จ้าวหย่งไหลวิเคราะห์ทีละประเด็นอย่างชัดถ้อยชัดคำ

"ข้อแรก เพื่อให้ตัวเองดูเก่งกาจ ว่าไม่ใช่ซ่อมไม่ได้ แต่มีความต้องการที่สูงส่งกว่านั้น"

"ข้อสอง ซึ่งเป็นจุดที่สำคัญที่สุด ก็คืออยากใช้เรื่องนี้เป็นข้ออ้าง"

"เพื่อยื้อเวลาซ่อมให้มากขึ้น หรือเผลอๆ อาจจะของบประมาณกับทรัพยากรเพิ่มด้วยซ้ำ!"

"นี่มันเป็นสงครามจิตวิทยา กะจะขู่พวกเราให้กลัวจนยอมหลงกลครับ!"

การวิเคราะห์ของจ้าวหย่งไหลมีทั้งเหตุและผล มีตรรกะที่กระจ่างชัด

สิ้นเสียงของเขา

บรรดาบิ๊กๆ ในห้องประชุมต่างก็เริ่มพูดคุยกัน

"เจ้าเด็กคนนี้ เล่ห์เหลี่ยมเยอะไม่เบาเลยแฮะ!"

"เกือบจะโดนเขาต้มเปื่อยแล้วเชียว!"

"ฉันว่าแล้วเชียว จะมีเรื่องเรียกฝนเรียกลมได้ยังไงกัน เหลวไหลทั้งเพ!"

เกาสื่อเหลียงก็ค่อยๆ พยักหน้าเช่นกัน

ข้อสันนิษฐานของจ้าวหย่งไหลนี้ น่าเชื่อถือกว่า "นิทานไซไฟ" ของจางหย่วนเป็นหมื่นเท่าจริงๆ

ดูท่าแล้ว ตัวเขาเองจะประเมินคนหนุ่มคนนี้สูงเกินไปเสียแล้ว

ทางปลายสาย จ้าวหย่งไหลกระแอมไอเคลียร์คอ น้ำเสียงแฝงความสุขุมและมั่นใจในตัวเองตามประสาผู้คงแก่เรียน

"ท่านผู้การเกา และบรรดาท่านผู้นำทุกท่านครับ ผมขอยกตัวอย่างเปรียบเทียบให้ฟังแล้วกัน"

"พวกท่านรู้ใช่ไหมครับว่าการทำฝนเทียมมันเป็นยังไง?"

"วิธีที่พบเห็นได้บ่อยที่สุด ก็คือใช้เครื่องบินหรือจรวด โปรยสารเร่งปฏิกิริยาเข้าไปในเมฆ อย่างพวกน้ำแข็งแห้งหรือซิลเวอร์ไอโอไดด์ทำนองนั้น"

"แล้วสิ่งนี้ต้องมีเงื่อนไขอะไรบ้าง?"

"ข้อแรก บนท้องฟ้าต้องมีเมฆ และต้องเป็นเมฆที่มีเงื่อนไขเหมาะสมด้วย คือข้างในต้องมีละอองน้ำเย็นยิ่งยวดมากพอ"

"ข้อสอง คุณต้องมีสารโปรยเข้าไป เพื่อเปลี่ยนโครงสร้างทางกายภาพของเมฆ ให้ละอองน้ำเล็กๆ เกาะกลุ่มกันกลายเป็นเม็ดฝนขนาดใหญ่แล้วตกลงมา"

น้ำเสียงของจ้าวหย่งไหลไม่ช้าไม่เร็ว ทว่าทุกถ้อยคำล้วนมีน้ำหนัก

"แล้วเรดาร์มีไว้ทำอะไรล่ะครับ?"

"เรดาร์มีไว้เพื่อ 'มอง' ครับ! มีไว้ตรวจจับเป้าหมาย ติดตามเป้าหมาย และวิเคราะห์เป้าหมาย!"

"มันส่งคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าออกไป รับสัญญาณสะท้อนกลับมา แล้วอาศัยสัญญาณพวกนี้ตัดสินว่าเบื้องหน้าในระยะไกลมีอะไรอยู่"

"แล้วคุณจะให้ 'ดวงตา' คู่หนึ่ง ไปเนรมิตฝนขึ้นมากลางอากาศเนี่ยนะ?"

"นี่มันขัดต่อหลักการพื้นฐานที่สุดทางฟิสิกส์และเคมีแล้วครับ!"

"มันก็เหมือนกับคุณยื่นกล้องโทรทรรศน์ให้ผมตัวหนึ่ง แล้วสั่งให้ผมใช้มันลากดวงจันทร์ลงมาบนโลกนั่นแหละ"

"มันจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะครับ?"

ภายในห้องประชุม สีหน้าของผู้นำหลายท่านยิ่งทวีความเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ

เกาสื่อเหลียงครุ่นคิดเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง

เขาหยิบซองบุหรี่บนโต๊ะขึ้นมา แล้วก็วางมันกลับลงไปใหม่อีกครั้ง

"แล้วตามความเห็นของนาย เขาจะทำอะไรต่อไปล่ะ?" เกาสื่อเหลียงเอ่ยถามเสียงขรึม