ตอนที่ 74 เมืองฮั่นเจียงพร้อมใจกันเข้าสู่โหมดประหยัดพลังงาน

ปลายสายนั้น หัวหน้าแผนกการไฟฟ้าเหงื่อกาฬไหลท่วมหัว น้ำเสียงสั่นเครือจนแทบจะร้องไห้

"ท่านครับ พวกเราตรวจสอบแล้วจริง ๆ! สายส่งทุกเส้น สถานีไฟฟ้าย่อยทุกแห่ง ล้วนทำงานเป็นปกติดีทุกอย่าง!"

"มันไม่มีจุดขัดข้องเลยสักนิดครับ!"

"ไม่มีจุดขัดข้องเนี่ยนะ?!"

ผู้นำเบอร์หนึ่งโมโหจนแทบจะบีบโทรศัพท์แหลกคามือ

"ถ้าไม่มีจุดขัดข้อง แล้วทำไมไฟดับทั้งเมืองฮะ?!"

"เรื่องนี้... จะเป็นไปได้ไหมครับว่าทางเขตทหาร หรือไม่ก็สถาบันวิทยาศาสตร์การทหารกำลังทดลองอะไรกันอยู่?" หัวหน้าแผนกเอ่ยคาดเดาอย่างระมัดระวัง

"เขตทหาร? สถาบันวิทยาศาสตร์การทหารเหรอ?"

ผู้นำเบอร์หนึ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดโทรศัพท์ต่อไปยังอีกหลายสายทันที

ทว่า คำตอบที่ได้รับกลับมาล้วนเป็นการปฏิเสธทั้งสิ้น

"ไม่มีการซ้อมรบครับ"

"พวกเราไม่ได้รับแจ้งเรื่องการทดลองใด ๆ ทั้งนั้นครับ"

"ฐานทัพของพวกเราไฟก็ดับเหมือนกันครับ!"

พอวางสาย ผู้นำเบอร์หนึ่งก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง พลางทอดสายตามองเมืองใหญ่ที่มืดมิดสนิทนอกหน้าต่างด้วยความสับสนมึนงงอย่างที่สุด

......

เขตทหารฮั่นเจียง

ศูนย์บัญชาการเองก็โกลาหลวุ่นวายไม่แพ้กัน

"รายงาน! หน้าจอเรดาร์ทั้งหมดดับสนิทครับ!"

"รายงาน! ระบบสื่อสารขัดข้อง! ไม่สามารถติดต่อเบื้องบนได้ครับ!"

"เปิดระบบไฟฟ้าสำรอง! เร็วเข้า!"

ทว่า อีกไม่กี่วินาทีต่อมา ทหารนายหนึ่งก็ตะโกนขึ้นด้วยความสิ้นหวัง "รายงาน! ระบบไฟฟ้าสำรอง... ไม่มีการตอบสนองครับ!"

ทั่วทั้งศูนย์บัญชาการ เหลือเพียงแสงกะพริบริบหรี่จากไฟฉุกเฉินไม่กี่ดวงเท่านั้น

อันหรานและเหล่าเพื่อนร่วมรบของเธอต่างมีสีหน้าเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ

ระบบจ่ายไฟของเขตทหารถูกแยกเป็นเอกเทศ ทั้งยังมีระบบสำรองไว้หลายชั้น

ตามหลักการแล้ว ต่อให้เมืองทั้งเมืองเป็นอัมพาต ที่นี่ก็ควรจะยังสว่างไสวอยู่

แต่ตอนนี้ แม้กระทั่งไฟสำรองก็ยังใช้การไม่ได้

นี่มันเรื่องที่ไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อนชัด ๆ!

"หัวหน้าคะ เอาไงดี ติดต่อข้างนอกไม่ได้เลยสักนิด!" เย่ชุ่นซินถามขึ้นอย่างร้อนใจ

อันหรานขมวดคิ้วแน่น เดินวนไปวนมาท่ามกลางความมืดมิด ทว่าก็นึกหาหนทางไม่ออกเช่นกัน

เย่ชุ่นซินกลอกตาไปมา ก่อนจะแอบล้วงโทรศัพท์มือถือของตัวเองออกมาเงียบ ๆ

อาศัยความที่โทรศัพท์ของเธอผ่านการดัดแปลงมาเป็นพิเศษ ปรากฏว่ายังมีสัญญาณอ่อน ๆ หลงเหลืออยู่อย่างน่าอัศจรรย์

เธอรีบเข้าเว็บบอร์ดแล้วโพสต์กระทู้โดยไม่ระบุตัวตนทันที

"วงในมาเอง ในเขตทหารไฟก็ดับเหมือนกัน เลิกเดามั่วกันได้แล้ว"

ในขณะที่อีกด้านหนึ่ง อันหรานมองดูโทรศัพท์ของตัวเองที่กลายเป็นที่ทับกระดาษไปแล้ว ในใจกลับนึกถึงคนคนหนึ่งขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

จางหย่วน

เจ้าหมอนั่นที่มักจะประดิษฐ์ของพิลึกพิลั่นอยู่เสมอนั่นแหละ

สัญชาตญาณบอกเธอว่า เหตุการณ์ไฟดับครั้งใหญ่สุดประหลาดนี้ อาจจะเกี่ยวข้องกับเขาก็ได้

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เดินไปหามุมที่มีสัญญาณดีขึ้นมาหน่อย

แล้วอาศัยสัญญาณเน็ตอันริบหรี่จนแทบมองไม่เห็น ส่งข้อความวีแชทไปหาจางหย่วน

"อยู่ไหม"

"ไฟดับหมดทั้งเมืองเลย นายรู้ไหมว่ามันเกิดอะไรขึ้น"

......

ในเวลาเดียวกันนั้น

มีสายโทรศัพท์ที่เข้ารหัสความปลอดภัยสูงสายหนึ่ง โทรเข้าเบอร์ส่วนตัวของเกาสื่อเหลียง ผู้บัญชาการสูงสุดแห่งเขตทหารฮั่นเจียง

ปลายสายนั้นคือจ้าวหย่งไหล ลูกน้องเก่าของเขา

"ท่านผู้บังคับบัญชา เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!"

"เมืองฮั่นเจียง... มืดดับไปทั้งเมืองแล้วครับ!"

แววตาของเกาสื่อเหลียงคมกริบขึ้นมาในทันใด

"พูดให้ชัดเจนซิ!"

"เมื่อไม่กี่นาทีก่อน ทั่วทั้งเมืองฮั่นเจียง รวมถึงพื้นที่โดยรอบ อุปกรณ์ไฟฟ้าทั้งหมดใช้การไม่ได้เลยครับ!"

"กินอาณาเขตกว้างขวางแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน! แถมจากรายงานเบื้องต้น ลักษณะการลุกลามของไฟดับมันแปลกประหลาดมากเลยครับ..."

เมื่อได้ฟังรายงานของจ้าวหย่งไหล หัวใจของเกาสื่อเหลียงก็ค่อย ๆ ดิ่งวูบลงเรื่อย ๆ

......

บนท้องฟ้าสูงห่างจากเมืองฮั่นเจียงออกไปหลายร้อยกิโลเมตร

เครื่องบินสอดแนมรูปทรงประหลาดสิบลำกำลังเคลื่อนตัวเข้าใกล้อย่างเงียบเชียบในโหมดไร้เสียง

นี่คือกองบินเครื่องบินสอดแนมล่องหนต้านเรดาร์ที่ล้ำหน้าที่สุดของอเมริกา

ภายในห้องนักบิน เจมส์ปรายตามองหน้าจอเรดาร์ แล้วมองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบิน

เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน

"วิม ตรวจสอบพิกัดซิ เราบินมาผิดทางหรือเปล่า"

วิมซึ่งเป็นนักบินผู้ช่วยกดสั่งการระบบอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างมั่นใจ

"พิกัดถูกต้องครับท่าน ข้างใต้พวกเราพอดีคือเมืองเป้าหมาย ฮั่นเจียงครับ"

เจมส์มีสีหน้าไม่อยากจะเชื่ออย่างยิ่ง

"นายแน่ใจนะ"

เขาชี้มือออกไปนอกหน้าต่างยังความมืดมิดอันไร้ก้นบึ้งผืนนั้น

"มหานครที่มีประชากรหลายล้านคน ตอนกลางคืนกลับไม่มีแสงไฟเลยแม้แต่ดวงเดียวเนี่ยนะ"

"นายกำลังล้อฉันเล่นใช่ไหม"

วิมยักไหล่ รู้สึกว่าเรื่องนี้มันหลุดโลกเกินไปแล้วเหมือนกัน

"แต่มันเป็นแบบนั้นจริง ๆ ครับท่าน"

"หรือว่า... นี่จะเป็นเอกลักษณ์ของหัวเซี่ย เข้าสู่โหมดประหยัดไฟกันทั้งเมืองงั้นเหรอครับ"

เขาเล่นมุกตลกที่ไม่ขำเอาเสียเลย

มุมปากของเจมส์กระตุกวูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยเย้ยหยันขึ้นมา

"ฉันว่าระบบไฟฟ้าของพวกมันคงพังยับเยินไปแล้วมากกว่า!"

"ฝีมือมีแค่นี้เนี่ยนะ ยังจะคุยโวอยู่ได้ทุกวี่ทุกวันว่าระบบโครงสร้างพื้นฐานของตัวเองเป็นอันดับหนึ่งของโลก"

"น่าขันสิ้นดี!"

วิมหัวเราะตามไปด้วย

"นั่นน่ะสิครับ ผมก็นึกว่าจะได้เห็นป้อมปราการเหล็กกล้าที่คุ้มกันอย่างแน่นหนา ที่ไหนได้ มีแค่นี้เองเหรอ"

"แม้แต่การจ่ายไฟฟ้าขั้นพื้นฐานที่สุดยังรับประกันไม่ได้เลย แล้วพวกมันจะเอาอะไรไปติดตั้งไอ้อาวุธไฮเทคพวกนั้นกัน"

"ใช้พลังแห่งความรักปั่นไฟเอาหรือไง"

บรรยากาศภายในห้องนักบินเต็มไปด้วยความรื่นเริง

ความตึงเครียดเหมือนเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจก่อนหน้านี้ บัดนี้ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น

แววตาดูแคลนบนใบหน้าของเจมส์ยิ่งทวีความชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ

"ก่อนหน้านี้พวกเจ้ากระทรวงในเพนตากอนยังประโคมยกย่องพวกมันเสียเลิศเลอ บอกว่าต้องระมัดระวังให้ดี"

"พอมาดูตอนนี้ ไร้สาระทั้งเพ!"

"แค่ประเทศที่กระทั่งเรื่องไฟฟ้ายังจัดการไม่ได้แบบนี้ พวกเราไม่จำเป็นต้องงัดอาวุธที่ล้ำสมัยที่สุดออกมาใช้ด้วยซ้ำ"

"ขอแค่ส่งกองกำลังทั่วไปบุกตะลุยเข้าไป ภายในหนึ่งสัปดาห์ พวกเราก็ยึดประเทศของพวกมันได้ครึ่งหนึ่งแล้ว!"

น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโอหังอวดดี

วิมพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

"จริงครับ ข้อมูลข่าวกรองนี้สำคัญมากจริง ๆ"

"หัวหน้าครับ แล้วตอนนี้พวกเราจะเอาไงต่อ จะสอดแนมต่อไหม แต่ข้างล่างมืดตึ๊ดตื๋อไปหมด มองไม่เห็นอะไรเลยนะครับ"

เจมส์โบกมือพลางกดปุ่มสื่อสาร

"ทำตามขั้นตอน รายงานไปยังกองบัญชาการเรือบรรทุกเครื่องบิน"

"ฉันจะแจ้งการค้นพบอัน 'น่าทึ่ง' นี้ให้พันเอกพิเศษเดลีทราบด้วยตัวเอง"

......

ในเวลาเดียวกัน

ณ น่านน้ำแห่งหนึ่งในมหาสมุทรแปซิฟิกอันเวิ้งว้างกว้างใหญ่

เรือบรรทุกเครื่องบินขนาดยักษ์ลำหนึ่งกำลังลอยลำอยู่อย่างเงียบเชียบเหนือผิวน้ำทะเล

ภายในห้องบัญชาการ บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด

นายทหารหลายสิบนายกำลังจ้องมองหน้าจอตรงหน้าตนเองอย่างใจจดใจจ่อ ข้อมูลสารพัดหลั่งไหลอัปเดตอย่างไม่หยุดยั้ง

"รายงาน! ฝูงบินสอดแนมเดินทางถึงเหนือน่านฟ้าเป้าหมายแล้วครับ!"

เจ้าหน้าที่สื่อสารนายหนึ่งพลันตะโกนขึ้นเสียงดัง

"ต่อสายถึงพันเอกพิเศษเดลีเดี๋ยวนี้!"

"รับทราบครับ!"

ไม่นาน เสียงอันร้อนรนก็ดังมาจากเครื่องมือสื่อสาร

"ฉันเดลี มีสถานการณ์อะไร"

เจ้าหน้าที่สื่อสารรายงานสถานการณ์ในทันที

ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูห้องบัญชาการก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

พันเอกพิเศษเดลีในชุดเครื่องแบบทหารอันสง่างาม ก้าวฉับ ๆ เข้ามาพร้อมกับนายทหารอีกสามนายที่สีหน้าเคร่งขรึมไม่แพ้กัน

สายตาของเขาคมกริบดั่งพญาเหยี่ยว จ้องตรงไปยังหน้าจอหลัก

"ต่อสัญญาณไปยัง 'เครื่องบินสอดแนมหมายเลข 1' ฉันจะคุยกับเจมส์"

"รับทราบครับท่าน!"

ในเวลาอันรวดเร็ว ภาพมืดสนิทก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอหลัก พร้อมกับเสียงของเจมส์ที่ปนสัญญาณรบกวนเล็กน้อย

"ท่านผู้การครับ ที่นี่หมายเลข 1 ได้ยินแล้วตอบด้วยครับ"

พันเอกพิเศษเดลีกระชากเครื่องมือสื่อสารมาถือไว้ แล้วถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

"เจมส์ ฉันเดลีเอง"

"รายงานสถานการณ์การสอดแนมของพวกนายมาเดี๋ยวนี้!"

"การวางกำลังทางทหารของเมืองเป้าหมายเป็นอย่างไรบ้าง ตรวจพบอาวุธเทคโนโลยีอุตสาหกรรมหนักของพวกมันหรือไม่"

ทุกคนในห้องบัญชาการต่างกลั้นหายใจ รอคอยข้อมูลข่าวกรองชี้ขาดชิ้นนั้น

ทว่า ปลายสายกลับส่งเสียงหัวเราะแปลก ๆ ของเจมส์กลับมา

"รายงานครับท่าน... สถานการณ์มันค่อนข้างจะ... เหนือความคาดหมายไปหน่อยครับ"

เดลีขมวดคิ้วมุ่น

"พูดเข้าประเด็น!"

"ท่านครับ ประเด็นก็คือ... ที่นี่มองไม่เห็นอะไรเลยสักอย่างครับ"