ตอนที่ 75 สารภาพลดโทษกึ่งหนึ่ง! แต่ติดคุกหัวโต

เจมส์ตอบกลับมา

"ทั่วทั้งเมืองฮั่นเจียงมืดสนิท ไฟดับหมดทั้งเมืองครับ"

"ไฟดับเนี่ยนะ?"

พันเอกพิเศษเดลีถึงกับอึ้ง

นายทหารด้านหลังเขาต่างหันมองหน้ากันไปมา ใบหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

"คุณแน่ใจนะว่าไฟดับ? ไม่ใช่การพรางตัวหรือการลวงทางยุทธวิธีเหรอ?" นายทหารคนหนึ่งอดถามไม่ได้

"ท่านครับ ผมเอาอาชีพนักบินของผมเป็นประกันได้เลย นี่มันคือไฟดับครั้งใหญ่ชัดๆ"

น้ำเสียงของเจมส์เต็มไปด้วยความมั่นใจ

"ไม่มีปฏิกิริยาพลังงานใดๆ ไม่มีแสงไฟแม้แต่น้อย กระทั่งร่องรอยของระบบไฟสำรองก็ยังไม่มีเลยครับ"

"เมืองนี้ ตอนนี้เหมือนเมืองร้างที่ตายไปแล้วเลยครับ"

ห้องบัญชาการตกอยู่ในความเงียบงัน

ข่าวนี้ทำเอาทุกคนไปไม่เป็น

มหานครที่มีประชากรหลายล้านคน บทจะไฟดับก็ดับไปดื้อๆ แบบนี้เลยเหรอ?

แถมยังดับได้เบ็ดเสร็จเด็ดขาดขนาดนี้เนี่ยนะ?

"หรือว่าจะเป็นการซ้อมรบพิเศษอะไรบางอย่างของพวกเขากันแน่?"

"เป็นไปไม่ได้!" พันเอกพิเศษเดลีปฏิเสธทันควัน

"ไม่มีประเทศไหนยอมให้เมืองศูนย์กลางหลักของตัวเองเป็นอัมพาตทั้งเมืองเพื่อการซ้อมรบหรอก"

"ความเสียหายทางเศรษฐกิจและความตื่นตระหนกในสังคมที่เกิดขึ้นมันประเมินค่าไม่ได้เลย!"

"งั้น... หรือว่าจะถูกโจมตีครับ?"

"ยิ่งเป็นไปไม่ได้เข้าไปใหญ่! ดาวเทียมกับเครือข่ายเฝ้าระวังทั่วโลกของเราไม่พบความผิดปกติอะไรเลยสักนิด!"

เมื่อตัดตัวเลือกที่เป็นไปไม่ได้ทั้งหมดทิ้งไปแล้ว ตัวเลือกสุดท้ายที่เหลืออยู่ ไม่ว่ามันจะฟังดูไร้สาระแค่ไหน ก็ย่อมเป็นความจริงเพียงหนึ่งเดียว

พันเอกพิเศษเดลีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

ในที่สุดเขาก็คิดตก

ไม่ได้มีแผนการสมคบคิดอะไรทั้งนั้น

ไม่ได้มีการลวงทางยุทธวิธีอะไรด้วย

ความจริงมีเพียงหนึ่งเดียว

นั่นก็คือระบบไฟฟ้าของหัวเซี่ยมันเปราะบางขนาดนั้นจริงๆ จนล่มสลายไปเอง!

"ฮ่าๆ... ฮ่าๆๆๆ!"

พันเอกพิเศษเดลีระเบิดหัวเราะออกมาอย่างกะทันหัน เสียงหัวเราะนั้นฟังดูบาดหูเป็นพิเศษในห้องบัญชาการอันเงียบสงัด

เหล่านายทหารคนอื่นชะงักไปก่อน จากนั้นก็เริ่มเข้าใจตาม ใบหน้าแต่ละคนเผยสีหน้าดูถูกเหยียดหยามออกมาทันที

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง... คิดแทบตาย ที่แท้พวกมันก็ทำพังเอง"

"คุยโวโอ้อวดว่าเป็นจอมคลั่งโครงสร้างพื้นฐาน ที่ไหนได้แค่ไฟยังจ่ายให้เสถียรไม่ได้เลย?"

"นี่มันเรื่องตลกที่สุดแห่งศตวรรษชัดๆ!"

พันเอกพิเศษเดลีหัวเราะจนพอใจ ก่อนจะหยิบเครื่องมือสื่อสารขึ้นมาออกคำสั่งใหม่กับเจมส์

"ฝูงบินสอดแนมหมายเลขหนึ่ง ยกเลิกภารกิจ"

"ไม่มีความจำเป็นต้องเสียเวลาเหนือน่านฟ้าเมืองยุคดึกดำบรรพ์อีกต่อไปแล้ว"

"บินกลับฐานเดี๋ยวนี้!"

"รับทราบครับท่าน!"

เจมส์ตอบรับอย่างฉับไว

หลังจากตัดการสื่อสาร พันเอกพิเศษเดลีก็หันไปสั่งผู้ใต้บังคับบัญชา

"รีบสรุปรายงานทันที!"

"ส่งข้อมูลการค้นพบครั้งนี้รายงานตรงต่อเพนตากอนตามความเป็นจริงทั้งหมด!"

"บอกพวกเขาไปเลยว่า พวกเราพบจุดอ่อนที่ร้ายแรงที่สุดของหัวเซี่ยแล้ว!"

"ความแข็งแกร่งของพวกมัน ก็แค่ปราสาททรายที่สร้างอยู่บนหาดเท่านั้นแหละ!"

......

เมืองฮั่นเจียง ณ โรงงานร้างแถบชานเมือง

จางหย่วนยืนมองเรดาร์สร้างสภาพอากาศขนาดยักษ์ตรงหน้า

เขาแค่เปิดเครื่องทดสอบดูเฉยๆ ว่าของรักของหวงชิ้นนี้จะรีดกำลังสูงสุดออกมาได้ขนาดไหน

ผลปรากฏว่า โลกทั้งใบมืดดับไปหมดเลย

เขามองดูเข็มวัดกำลังบนแผงควบคุมที่พุ่งทะลุเส้นเตือนสีแดงไปแล้ว

แล้วก็ก้มมองโทรศัพท์มือถือในมือตัวเองที่กลายสภาพเป็นก้อนอิฐไปเรียบร้อย

จางหย่วนกลืนน้ำลายลงคอ รู้สึกเหมือนว่าตัวเองจะก่อเรื่องฉิบหายวายป่วงเข้าให้แล้ว

เขารีบพุ่งเข้าไปข้างแกนพลังงานของเรดาร์

มองดูแมทริกซ์พลังงานที่เปล่งแสงสีฟ้าแปลกประหลาดออกมาเพราะทำงานเกินกำลัง สมองก็แล่นประมวลผลอย่างรวดเร็ว

"กำลังขับสูงเป็นพิเศษ... คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าความถี่สูง... การสั่นพ้อง..."

คำศัพท์ทางฟิสิกส์ผุดขึ้นมาเชื่อมโยงกันเป็นระลอกในหัวของเขา

"ไฟฟ้ากระแสสลับรูปคลื่นไซน์..."

ทันใดนั้น เขาก็พลันตาสว่าง!

"ฉิบหายแล้ว! นี่กูไม่ได้แค่ทำไฟดับธรรมดา แต่กูปล่อยคลื่นพัลส์แม่เหล็กไฟฟ้าแผ่กระจายเป็นวงกว้างมหาศาลเลยนี่หว่า!"

ในที่สุดเขาก็เข้าใจอย่างถ่องแท้

เจ้าเรดาร์สร้างสภาพอากาศเครื่องนี้ ตอนที่เดินเครื่องด้วยกำลังสูงสุด มันได้ปล่อยคลื่นพัลส์แม่เหล็กไฟฟ้าความเข้มข้นสูงออกมา

ซึ่งความถี่ของมันดันไปเกิดการสั่นพ้องที่ส่งผลร้ายแรงเข้ากับไฟฟ้ากระแสสลับในโครงข่ายระบบไฟฟ้าพอดี

การสั่นพ้องนี้ทำลายรูปคลื่นไซน์อันเป็นพื้นฐานการมีอยู่ของไฟฟ้ากระแสสลับจนพังทลายลงโดยตรง

เมื่อไม่มีคลื่นไซน์ กระแสไฟฟ้าก็ย่อมสูญสลายหายไป

โครงข่ายไฟฟ้าทั่วทั้งเมือง จึงถูก 'รีเซ็ตเป็นศูนย์' ในระดับฟิสิกส์ไปเรียบร้อยแล้ว!

พอคิดถึงจุดนี้ได้ เหงื่อเย็นๆ ก็ผุดซึมออกมาท่วมตัวจางหย่วนทันที

เขาไม่กล้าลังเลแม้แต่วินาทีเดียว รีบปรี่กลับไปที่แผงควบคุมอย่างลนลาน แล้วคว้าปุ่มหมุนปรับกำลังไฟอันเป็นตัวการสำคัญไว้หมับ

"กลับมานี่เลยมึง!"

เขาบิดหมุนลูกบิดถอยหลังกลับมาอย่างแรง

ทันทีที่เขาขยับ เข็มบอกระดับกำลังไฟก็ลดฮวบลงมาจากโซนสีแดงที่ทะลุสเกล

เรดาร์ขนาดยักษ์ส่งเสียงครางหึ่งๆ ต่ำๆ ประกายไฟฟ้าสีน้ำเงินที่ล้อมรอบแกนพลังงานค่อยๆ สลายหายไป

ภายในโรงงานกลับคืนสู่ความสงบเงียบอีกครั้ง

จางหย่วนจ้องมองโคมไฟตั้งโต๊ะบนโต๊ะทำงานของตัวเองอย่างลุ้นระทึก

หนึ่งวินาที

สองวินาที

สามวินาที

"เปรี๊ยะ"

ไส้หลอดของโคมไฟกะพริบวูบหนึ่ง ก่อนจะสว่างโร่ขึ้นมาทันที

สำเร็จแล้ว!

จางหย่วนถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก แล้วทิ้งตัวนั่งแหมะลงกับพื้น

เขาหันมองออกไปนอกหน้าต่าง

ในระยะไกล เค้าโครงของเมืองที่เคยมืดมิดเริ่มมีแสงไฟผุดขึ้นทีละจุด

จากนั้น จุดแสงเหล่านั้นก็เชื่อมโยงกันอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นผืนกว้าง ดุจทะเลแสงไฟ

เพียงแค่สิบกว่าวินาทีสั้นๆ เมืองที่เคยจมอยู่ในความมืดมิดก็กลับมาสว่างไสวอีกครั้ง

เมืองฮั่นเจียง ระบบไฟฟ้ากลับมาทำงานแล้ว

"โชคดีจริงๆ ที่ไม่บานปลายกลายเป็นเรื่องใหญ่"

ในวินาทีที่เมืองฮั่นเจียงกลับมามีไฟฟ้าใช้อีกครั้ง ในหัวของจางหย่วนก็มีเสียงแจ้งเตือนใสกังวานดังขึ้น

[ความคืบหน้าการสร้างระบบสร้างสภาพอากาศ 100%]

[สร้างระบบสำเร็จ]

[จำนวนครั้งที่เหลือให้ใช้งาน: 5]

สำเร็จแล้ว!

จางหย่วนดีใจได้แวบเดียว แต่พอเห็นเลข '5' ที่บาดตานั่น รอยยิ้มบนใบหน้าก็ชะงักค้างไปทันที

ระบบชุดนี้ตั้งแต่ดัดแปลงจนถึงทดสอบ เขาต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจและ...เงินไปมากขนาดไหน

ใช่ เงิน!

ค่าดัดแปลงที่ฝั่งเกาสื่อเหลียงสำรองจ่ายไปยังไม่ได้เคลียร์เงินกันเลย

ไอ้นี่ใช้ครั้งหนึ่งก็หมดไปครั้งหนึ่ง ล้ำค่ายิ่งกว่าทองคำเสียอีก

จางหย่วนเดาะลิ้น ตัดสินใจล้มเลิกความคิดที่จะลองใช้ดูสักครั้งไปทันที

ช่างเถอะ ช่างเถอะ

พรุ่งนี้ค่อยติดต่อเกาสื่อเหลียง ให้ส่งคนมารับเจ้าของล้ำค่าชิ้นนี้ไป

วางไว้ที่นี่ ไม่ปลอดภัยเกินไปแล้ว

เขาหยิบมือถือที่สัญญาณกลับมาแล้วขึ้นมา เปิดเข้าไปในกลุ่มห้องเรียน

เป็นไปตามคาด ในกลุ่มแทบแตก มีข้อความ 99+ เด้งกะพริบไม่หยุด

"เชี่ย! เมื่อกี้มันเกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย? ตกใจหมดเลย!"

"น่าจะเป็นไฟดับครั้งใหญ่ที่สุดตั้งแต่สร้างเมืองฮั่นเจียงมาเลยมั้ง? มืดไปทั้งฟ้าเลย!"

"เพื่อนฉันฝึกงานอยู่การไฟฟ้า พวกมันเองยังเอ๋อแดก หาต้นสายปลายเหตุไม่เจอเลย!"

"ประหลาดชะมัด จะดับก็ดับ จะมาก็มาเนี่ยนะ?"

เมื่อมองดูเพื่อนร่วมชั้นคาดเดากันไปสารพัด จางหย่วนก็ลูบจมูกตัวเองอย่างใจคอไม่ดีนัก

ช่างเถอะ สารภาพไปก็มีแต่ติดคุกหัวโต

เผือกร้อนก้อนนี้ใหญ่เกินไป เขาแบกรับไม่ไหวหรอก

ขณะที่เขากำลังจะกดออกจากหน้าจอแชต ก็เห็นข้อความที่อันหรานส่งมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน

"ไฟดับทั้งเมืองเลย เธอรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?"

เมื่อเห็นความห่วงใยจากอันหราน หัวใจของจางหย่วนก็หวานฉ่ำขึ้นมา

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ควรบอกความจริงดีไหม?

กับคนอื่นบอกไม่ได้ แต่กับอันหราน...

เขาสูดหายใจเข้าลึก แล้วขยับนิ้วพิมพ์ลงบนหน้าจอ

"อืม ดับจริง"

"ขอโทษทีนะ พอดีผมเผลอทำพลาดไปหน่อยน่ะ"

ส่งเรียบร้อย

จางหย่วนยัดมือถือกลับเข้ากระเป๋า เริ่มเก็บข้าวของเตรียมเลิกงานกลับบ้าน

เรื่องตื่นเต้นของคืนนี้ มีมากพอแล้ว

……

ในเวลาเดียวกัน ณ เขตทหารฮั่นเจียง

"พรึ่บ!"

แสงไฟในห้องบัญชาการกะพริบสองครั้ง ก่อนจะสว่างโร่ขึ้นมา ขับไล่ความมืดมิดที่ปกคลุมทั่วห้องจนหมดสิ้น

"ไฟมาแล้ว!"

"ในที่สุดไฟก็มาแล้ว!"

พวกถังเสี้ยวเสี้ยวและเย่ชุ่นซินต่างพากันส่งเสียงเฮลั่น