ตอนที่ 76 จินตนาการของมวลชนนั้นไร้ขีดจำกัด

อันหรานเองก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กำลังเตรียมจะส่งข้อความหาจางหย่วนอีกรอบเพื่อถามไถ่สถานการณ์

หน้าจอเพิ่งจะสว่างขึ้น ข้อความใหม่ก็เด้งขึ้นมาพอดี

ผู้ส่ง: จางหย่วน

ข้อความสั้นกระชับ มีเพียงสองประโยค

"อืม หยุดแล้ว"

"โทษทีนะ พอดีผมเผลอทำพลาดไปหน่อยน่ะ"

รูม่านตาของอันหรานหดเกร็งฉับพลันในตอนที่เห็นประโยคที่สอง

เธอขยี้ตาเพื่อความแน่ใจว่าตนเองไม่ได้มองผิดไป

ฝีมือเขางั้นเหรอ?

นี่มันไฟดับครอบคลุมไปทั่วทั้งเมืองฮั่นเจียง แถมยังลามไปถึงพื้นที่รอบข้างด้วยซ้ำนะ!

คนคนเดียวเนี่ยนะจะก่อเรื่องเอิกเกริกขนาดนี้ได้?

"อันหราน เธอดูอะไรอยู่น่ะ? หน้าซีดเชียว"

เย่ชุ่นซินที่อยู่ข้างๆ ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เปล่า ไม่มีอะไร!"

อันหรานตอบสนองไวเป็นกรด เธอรีบคว่ำหน้าจอโทรศัพท์แนบอกทันที

"ทำเป็นมีลับลมคมใน ไม่ใช่ว่าตาจางหย่วนนั่นส่งอะไรมาบอกเธออีกหรอกนะ?" ถังเสี้ยวเสี้ยวยักคิ้วหลิ่วตาแซวอยู่ข้างๆ

"นั่นสิๆ รีบเอามาให้พวกเราดูเดี๋ยวนี้เลย!" เถียนกั่วผสมโรงตามไปด้วย

"พวกเธอจะวุ่นวายอะไรกันนักหนาเนี่ย!"

อันหรานถูกพวกเธอแซวจนหน้าร้อนผ่าว รีบลุกขึ้นพรวดพราด

"ฉันไปห้องน้ำก่อนนะ!"

พูดจบ เธอก็แทบจะวิ่งหนีออกจากห้องบัญชาการอันแสนครึกครื้นไปทันที

พลอยวิ่งมาจนถึงสุดทางเดินที่ไร้ผู้คน อันหรานถึงได้พิงแผ่นหลังเข้ากับกำแพงอันเย็นเฉียบแล้วผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

เธอเปิดหน้าจอโทรศัพท์ขึ้นมาใหม่อีกครั้ง กวาดสายตาอ่านทีละตัวอักษรอย่างละเอียดถี่ถ้วน

"โทษทีนะ พอดีผมเผลอทำพลาดไปหน่อยน่ะ"

สมองของอันหรานเริ่มสับสนไปหมด

เธอรู้ว่าจางหย่วนเก่งกาจมาก มักจะสร้างสรรค์อะไรที่เกินจินตนาการของคนทั่วไปออกมาได้เสมอ

แต่คนเพียงคนเดียวจะทำให้โครงข่ายไฟฟ้าของมหานครขนาดใหญ่เป็นอัมพาตได้เนี่ยนะ?

ขืนพูดออกไปใครเขาจะเชื่อกันเล่า!

ใจเย็นไว้ อันหราน

เขาต้องกำลังล้อเล่นอยู่แน่ๆ

หมอนี่นะ เวลาหน้าสิ่วหน้าขวานขนาดนี้ยังมีอารมณ์มาเล่นมุกตลกบ้าๆ แบบนี้อีก

อันหรานส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจ นิ้วมือพิมพ์ตอบกลับบนหน้าจออย่างรวดเร็ว

"ขี้โม้ให้น้อยๆ หน่อยเถอะ แล้วนี่งานเสร็จรึยังล่ะ?"

……

กองบัญชาการสูงสุดประจำเขตทหาร

แสงไฟในห้องทำงานสว่างจ้าขึ้นมาอีกครั้ง ทว่าสีหน้าของเกาสื่อเหลียงกลับเคร่งขรึมยิ่งกว่าตอนที่ไฟดับเสียอีก

เรื่องผิดปกติย่อมมีเบื้องลึกเบื้องหลัง

ไฟดับครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างพิกล และกลับมาเป็นปกติอย่างประหลาดยิ่งกว่า

ไม่มีลางบอกเหตุก่อนหน้า และไม่มีกระบวนการแก้ไขอะไรเลยสักนิด

เขาหยิบโทรศัพท์สายด่วนลับสีแดงบนโต๊ะขึ้นมา แล้วต่อสายตรงไปยังผู้รับผิดชอบของแผนกการไฟฟ้าเมืองฮั่นเจียงทันที

ปลายสายรับแทบจะในวินาทีนั้น

"ท่านผู้การครับ!" น้ำเสียงของปลายสายสั่นเครือราวกับเพิ่งรอดตายมาหวุดหวิด

"พูดมา! มันเกิดอะไรขึ้น?" น้ำเสียงของเกาสื่อเหลียงเย็นเยียบ "ตรวจพบสาเหตุหรือยัง? ทำไมอยู่ๆ ไฟถึงติดขึ้นมาอีก?"

ปลายสายเงียบไปสองสามวินาที ก่อนจะมีคำตอบที่ทำให้แม้แต่เกาสื่อเหลียงยังต้องตกตะลึงหลุดออกมา

"รายงานท่านผู้การครับ! พวกเรา...พวกเรายังไม่ได้ทำอะไรเลยครับ!"

เกาสื่อเหลียงเอ่ยถามเสียงเข้ม

"ยังไม่ได้ทำอะไรเลยงั้นรึ?"

"ใช่ครับ!" น้ำเสียงของคนรับผิดชอบแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

"ทีมกู้ภัยฉุกเฉินของพวกเรายังไม่ทันก้าวพ้นประตูเลย ไฟมันก็ติดขึ้นมาเองครับ!"

"พวกเราตรวจสอบระบบหลังบ้านทั้งหมดแล้ว ข้อมูลอุปกรณ์ทุกชิ้นปกติหมด ไม่มีบันทึกความขัดข้องใดๆ เลยครับ"

"ไม่มีสัญญาณเตือนโหลดเกินด้วยซ้ำ! เหมือนกับ...เหมือนกับผีหลอกเลยครับ!"

มือที่ถือหูโทรศัพท์ของเกาสื่อเหลียงบีบแน่นเข้าโดยไม่รู้ตัว

โครงข่ายระบบไฟฟ้าของเมืองขนาดมหึมาและซับซ้อนแม่นยำเช่นนี้ โดยที่ไม่มีการแทรกแซงจากแรงภายนอกใดๆ

ทั้งที่ตัวระบบเองก็ไม่มีจุดขัดข้องแม้แต่น้อย มันกลับดับไปเอง แล้วก็กลับมาติดเองเนี่ยนะ?

เรื่องนี้มันเกินขอบเขตของวิทยาศาสตร์ไปแล้ว

หลังวางสาย เกาสื่อเหลียงทอดสายตามองทิวทัศน์ยามค่ำคืนของเมืองที่กลับมาสว่างไสวอีกครั้ง แววตาของเขาลึกล้ำยากจะหยั่งถึง

……

คนที่รู้สึกสับสนงุนงงไม่แพ้กัน ยังมีซุนเหล่าแห่งสถาบันวิทยาศาสตร์การทหาร

ตัวเขาและทีมงานก็รีบติดต่อแผนกการไฟฟ้าในทันทีเช่นกัน และคำตอบที่ได้รับกลับมาก็เหมือนกับเกาสื่อเหลียงทุกประการ

"ไม่สอดคล้องกับกฎฟิสิกส์เลย ไม่สอดคล้องแม้แต่น้อย"

ซุนเหล่าเอามือไพล่หลัง เดินไปเดินมาในห้องทดลอง ปากก็พึมพำไม่หยุด

"ไฟฟ้าลัดวงจร? โหลดเกิน? แฮกเกอร์โจมตี? ดูแล้วไม่ใช่สักอย่าง... ปรากฏการณ์ที่ระบบถูกรีเซ็ตกลายเป็นศูนย์ในพริบตาแล้วฟื้นตัวกลับมาในพริบตาแบบนี้ ชั่วชีวิตนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยจริงๆ"

บรรดาลูกศิษย์ของเขายืนล้อมอยู่ข้างๆ สีหน้าแต่ละคนล้วนเต็มไปด้วยความฉงนจนเหลือเชื่อ

ส่วนอีกฟากหนึ่งของเมือง ณ แฟลตพักอาจารย์ของมหาวิทยาลัยฮั่นเจียง

โซลิซากำลังถือโทรศัพท์มือถือ ไถดูกระทู้เกี่ยวกับเหตุการณ์ไฟดับครั้งนี้บนอินเทอร์เน็ตอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อเห็นคนโพสต์ว่า ขอบเขตของไฟดับไม่ได้จำกัดอยู่แค่ในตัวเมืองฮั่นเจียง

แม้แต่หมู่บ้านและตำบลโดยรอบก็ยังไม่รอด หัวใจดวงน้อยของเธอก็เต้นรัวระทึก

"กินวงกว้างขนาดนี้เลยเหรอ"

จากนั้น เธอก็เลื่อนไปเจอกับคอมเมนต์ยอดนิยมอีกอันหนึ่ง

"ยูเอฟโอแน่นอน! ฉันสาบานได้เลย!"

"เพื่อนของลุงข้างบ้านฉันอยู่ชานเมือง เห็นกับตาเลยว่ามีลูกบอลแสงสีฟ้าขนาดยักษ์อยู่บนฟ้า!"

"แวบเดียวก็หายไป แล้วไฟก็ดับพรึบทันที!"

ด้านล่างมีคนเข้ามาผสมโรงกันเพียบ

"ใช่ๆๆ! ฉันก็เห็น! อยู่ทางใต้ของเมือง!"

"ทางเหนือของเมืองก็เห็นเหมือนกัน!"

โซลิซามองดู "คำให้การของพยานผู้เห็นเหตุการณ์" ที่ยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะเหล่านี้ พลางนึกเชื่อมโยงไปถึงความผิดปกติอันพิลึกกึกกือสารพัดของไฟดับรอบนี้

ความคิดอันอาจหาญข้อหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเธอ

หรือว่า...

มนุษย์ต่างดาวจะมาจริงๆ?

จางหย่วนกำลังเดินอยู่บนทางกลับบ้าน

ทั่วทั้งเมืองกลับคืนสู่ความจอแจและรุ่งเรืองเหมือนวันวานอีกครั้ง

เขาล้วงกระเป๋ากางเกงไว้ข้างหนึ่ง มืออีกข้างถือโทรศัพท์ ไถหน้าจอไปเรื่อยเปื่อย

เป็นไปตามคาด

บรรดาแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียและเว็บบอร์ดใหญ่ๆ แทบจะระเบิดเป็นจุณไปแล้วเพราะเหตุการณ์ไฟดับครั้งใหญ่กะทันหันเมื่อครู่

ในสิบอันดับคำค้นหายอดนิยม มีถึงแปดอันดับที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้

#เมืองฮั่นเจียงไฟดับครั้งใหญ่#

#ทางการยังไม่มีการชี้แจง#

#ต้องสงสัยพบเห็นยูเอฟโอ#

...

จางหย่วนกดเข้าไปในกระทู้ที่มีกระแสร้อนแรงที่สุด ข้างในถกเถียงกันจนแทบจะกลายเป็นแดนชุมนุมปีศาจไปแล้ว

"ทุกคน ใครเข้าใจฟีลนี้บ้าง! กำลังวิดีโอคอลกับนางในฝันอยู่ดีๆ จู่ๆ ก็มืดตึ๊ดตื๋อ วิญญาณฉันแทบหลุดออกจากร่าง!"

"อย่าให้พูดเลย ฉันเพิ่งอาบน้ำเสร็จ วิ่งแก้ผ้าโทงๆ ทั่วห้อง นึกว่าวันสิ้นโลกมาถึงแล้ว!"

คนด้านล่างต่างพากันส่งเสียงฮือฮาแซวต่อ

"พวกสายวันสิ้นโลกโผล่มาแล้ว แล้วพวกสายผีหลอกวิญญาณหลอนจะมาตอนไหนล่ะเนี่ย?"

"มาแล้วๆ! ฉันได้ยินมาว่าทางฌาปนสถานทุกอย่างปกติดีนะ"

"แสดงว่าไม่ใช่ขอบเขตอำนาจของผีฝั่งเรา ต้องไปถามเพื่อนร่วมอาชีพทางฝั่งตะวันตกนู่นแล้ว!"

จางหย่วนอ่านไปก็ขำไป

จินตนาการของมหาชนชาวเน็ตช่างไร้ขีดจำกัดจริงๆ

เขาเลื่อนลงไปอ่านต่อ ทิศทางของโพสต์ก็เริ่มแปลกประหลาดขึ้นเรื่อยๆ

ข้อสันนิษฐานเรื่องยูเอฟโอกลับกลายเป็นกระแสหลักไปเสียอย่างนั้น

บรรดา "ผู้เห็นเหตุการณ์" นับไม่ถ้วนต่างยืนยันเป็นมั่นเหมาะ สาบานเป็นวรรคเป็นเวรว่าตนได้เห็นปรากฏการณ์บนท้องฟ้าสุดพิศวง

พ่วงด้วยภาพถ่ายความละเอียดต่ำที่ทั้งเบลอทั้งมีร่องรอยการตัดต่อแต่งภาพอย่างชัดเจน ชั่วขณะหนึ่งกลับหลอกคนได้ไม่น้อยทีเดียว

จางหย่วนส่ายหน้าอย่างจนใจ

ยูเอฟโออะไรกัน

นั่นมันก็แค่ผลพวงจากการที่พลังงานรั่วไหลออกมา ในตอนที่ "เรดาร์สร้างสภาพอากาศ" เดินเครื่องด้วยกำลังสูงสุดเท่านั้นเอง

นึกไม่ถึงเลยว่าจะก่อให้เกิดความเข้าใจผิดใหญ่โตขนาดนี้

ในขณะที่เขากำลังจะกดออกจากเว็บบอร์ด กระทู้ไฮไลต์สีแดงกระทู้หนึ่งก็สะดุดตาเขาเข้าพอดี

[ช็อก! หัวเซี่ยไฟดับเป็นวงกว้าง หรือคำโกหกเรื่องการผงาดของมหาอำนาจจะถูกฉีกหน้ากากแล้ว?]

จางหย่วนเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะกดเข้าไปดู

คนตั้งกระทู้เป็นชาวเน็ตที่ใช้ชื่อไอดีว่า "ด็อบบี้" และที่อยู่ไอพีแสดงว่าอยู่ในอเมริกา

ในเนื้อหากระทู้ เจ้าด็อบบี้คนนี้ใช้สำนวนเหน็บแนมเสียดสีอย่างถึงที่สุด กระหน่ำสับแหลกใส่เหตุการณ์ไฟดับที่เมืองฮั่นเจียงในครั้งนี้

"โอ้ พระผู้เป็นเจ้า! นี่ฉันได้ยินอะไรมาเนี่ย?"

"ประเทศที่อวดอ้างตัวเองว่าเป็นสัตว์ประหลาดแห่งวงการโครงสร้างพื้นฐาน แม้แต่ไฟฟ้าในเมืองระดับแนวหน้าของตัวเองยังรักษาไว้ไม่ได้เนี่ยนะ?"

"ช่างเป็นละครปาหี่ที่น่าขันอะไรขนาดนี้!"

"ตึกระฟ้าของพวกเขา แสงสีอันเจิดจ้าของพวกเขา แท้จริงแล้วก็แค่ปราสาททรายที่สร้างไว้ริมหาด โดนลมพัดวูบเดียวก็พังครืน"

ใต้กระทู้ มีพวกเกรียนคีย์บอร์ดจากหลากหลายประเทศมารวมตัวกันเป็นฝูงใหญ่

"ฮ่าๆๆ ขำจะตายอยู่แล้ว นี่น่ะเหรอความเร็วแบบหัวเซี่ย? ความเร็วในการไฟดับน่ะเร็วมากจริงๆ ด้วย!"

"ฉันบอกตั้งนานแล้วว่าข้อมูลของพวกเขาเป็นของปลอมทั้งเพ! ตอนนี้หางโผล่แล้วสินะ!"