ตอนที่ 77 อุปกรณ์เสร็จเรียบร้อย! เข้าร่วมพิธีจบการศึกษา

ผู้ใช้ที่มีไอดีติดธงชาติญี่ปุ่นรายหนึ่งแสดงความคิดเห็นขึ้นมา

"จักรวรรดิญี่ปุ่นของเราไม่เคยเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเลยสักครั้ง!"

"นี่มันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า ระบบอุตสาหกรรมของพวกเขามันเปราะบางและไม่ได้เรื่องแค่ไหน!"

จากนั้นทันที ไอดีจากประเทศกิมจิก็โผล่ออกมาผสมโรงด้วย

"เห็นด้วย! แม้แต่จักรวาลยังเป็นของประเทศกิมจิอันยิ่งใหญ่ของเรา นับประสาอะไรกับแค่ระบบไฟฟ้า พวกเราเข้าใจมันทะลุปรุโปร่งตั้งนานแล้ว!"

"หัวเซี่ยน่ะเหรอ? พวกเขายังห่างชั้นอีกเยอะ!"

ถึงขั้นมีไอ้คนหนึ่งที่อ้างตัวว่าเป็น "ศาสตราจารย์ฟิสิกส์จาก MIT" โพสต์บทวิเคราะห์ขนาดยาวเป็นเรื่องเป็นราว

"เกี่ยวกับข้อสันนิษฐานของชาวเน็ตหัวเซี่ยบางส่วนที่ว่าเป็นการ 'ทดลองอาวุธลับ'"

"ผมขอพูดอย่างรับผิดชอบเลยว่า มันเป็นไปไม่ได้อย่างสิ้นเชิง"

"อาวุธใดก็ตามที่สามารถทำให้โครงข่ายไฟฟ้าเป็นอัมพาตได้เป็นวงกว้างขนาดนี้ คลื่นพลังงานของมันย่อมไม่อาจรอดพ้นเครือข่ายตรวจจับทั่วโลกไปได้อย่างแน่นอน"

"ทว่าทางเรากลับตรวจไม่พบอะไรเลยแม้แต่น้อย"

"ดังนั้น คำอธิบายเพียงหนึ่งเดียวก็คือ ระบบไฟฟ้าของพวกเขาเองนั่นแหละที่มีข้อบกพร่องเชิงโครงสร้างขนาดใหญ่หลวง!"

บทความนี้ได้รับการยกย่องเป็นดั่งคัมภีร์ มีคนกดไลก์และแชร์ต่อกันนับไม่ถ้วน

ส่วนโพสต์ส่วนน้อยที่พยายามออกมาแก้ต่างให้หัวเซี่ย ก็ถูกกลืนหายไปในกระแสด่าทออันไร้ที่สิ้นสุดอย่างรวดเร็ว

"ไม่ต้องมาฟอกขาวหรอก ความจริงย่อมชัดเจนกว่าคำแก้ตัว!"

"ยอมรับว่าตัวเองกระจอก มันยากนักหรือไง?"

ความคิดเห็นที่บาดตาทิ่มแทงเหล่านี้ ถูกแคปส่งกลับมายังเว็บบอร์ดในประเทศอย่างรวดเร็ว

ในชั่วพริบตาเดียว ทิศทางกระแสสังคมบนโลกอินเทอร์เน็ตของหัวเซี่ยก็เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ชาวเน็ตที่เมื่อครู่ยังเล่นมุกแซวกันขำขัน ต่างพากันเดือดดาลขึ้นมาทันที

"เชี่ยเอ๊ย! ไอ้พวกเวรนี่มันชักจะเหิมเกริมเกินไปแล้วนะ!"

"ทนไม่ได้! เรื่องนี้ทนไม่ได้เด็ดขาด! พวกมันปีนขึ้นมาขี้รดบนหัวเราแล้วเนี่ย!"

"พวกเรา เตรียมอาวุธ! ตามกูไปถล่มโพสต์ของไอ้ด็อบบี้อะไรนั่นเลย!"

"มีใครมี VPN มั่ง? ขอหน่อย! วันนี้กูต้องด่าให้พวกมันร้องเรียกพ่อให้ได้!"

ชั่วพริบตา ความโกรธแค้นของมวลชนก็ลุกโชน

คนหนุ่มสาวผู้รักชาตินับไม่ถ้วนรวมตัวกันโดยธรรมชาติ แล้วหลั่งไหลมุ่งหน้าสู่แพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียของต่างประเทศอย่างมืดฟ้ามัวดิน

สงครามที่ไร้กลิ่นควันปืนพลันปะทุขึ้นบนโลกอินเทอร์เน็ตอย่างฉับพลัน

จางหย่วนกดรีเฟรชหน้าโพสต์ของด็อบบี้อีกครั้ง

ช่องคอมเมนต์ก็ถูกภาษาจีนไหลบ่าเข้ามาถล่มจนเต็มพรืดไปหมดแล้ว

"พวกลูกหลานเอ๋ย ปู่หัวเซี่ยของพวกมึงมาแล้ว!"

"ฟังให้ดี ไฟดับครั้งนี้มันไปหนักหัวมึงเหรอ ไปแย่งข้าวมึงกินหรือไง!"

"อธิบายให้พวกมนุษย์ยุคหินที่แม้แต่กลศาสตร์ควอนตัมยังไม่เข้าใจฟังเนี่ย มันเหมือนสีซอให้ควายฟังชัดๆ!"

ชาวเน็ตจากอเมริกา ญี่ปุ่น และเกาหลีใต้ คาดไม่ถึงเลยว่าพลังการสู้รบของชาวเน็ตหัวเซี่ยจะดุเดือดเลือดพล่านขนาดนี้

หลังจากอึ้งไปครู่สั้นๆ พวกเขาก็เริ่มเปิดฉากโต้กลับทันที

ด็อบบี้: "นี่เป็นเรื่องตลกที่ฮาที่สุดที่ฉันได้ยินในปีนี้เลย! พวกนายจะบอกว่าโครงข่ายไฟฟ้ามันเกิดงอนขึ้นมาเองงั้นสิ?"

ชาวเน็ตญี่ปุ่น: "ฮ่าๆ นี่คือคำแก้ตัวของคนหัวเซี่ยเหรอ? น่าขันสิ้นดี! มีแต่พวกขี้แพ้เท่านั้นแหละที่เที่ยวหาข้ออ้างสารพัด!"

ชาวเน็ตเกาหลีใต้: "อย่าไปเสียเวลากับพวกมันเลย! ไอ้พวกคนป่าเถื่อนที่แม้แต่ไฟฟ้ายังไม่มีปัญญาใช้!"

"เราควรจะมาคุยกันดีกว่า ว่าจะรวมดินแดนของพวกมันเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของแผนที่ประเทศกิมจิอันยิ่งใหญ่ของเราได้ยังไง!"

"FUCK! ไอ้กิมจิตัวจ้อย ปากดีไม่เบานี่หว่า!"

"เชื่อไหมว่ากูจะมุดสายแลนไปตบกบาลมึงเดี๋ยวนี้เลย!"

"ไอ้พวกแคระญี่ปุ่น แดกน้ำปนเปื้อนนิวเคลียร์มากไปจนสมองพังแล้วมั้ง?"

"ไอ้พวกฝรั่งผิวขาวอเมริกา นอกจากเล่นสองมาตรฐานแล้วยังทำห่าอะไรเป็นอีก? แน่จริงก็อย่าใช้ของที่ผลิตจากหัวเซี่ยสิวะ!"

ทั้งสองฝ่ายต่างซัดกันไปมา ฟาดฟันคารมอย่างเผ็ดร้อน ด่ากราดกันจนแทบเอาไม่อยู่

ทั้งคำด่าประจำชาติและภาษาต่างประเทศปลิวว่อนไปหมด ละลานตาจนแทบอ่านไม่ทัน

จางหย่วนมองดูถ้อยคำดุเดือดที่เลื่อนผ่านหน้าจอโทรศัพท์ด้วยความรู้สึกหลากหลายปนเปกัน

ความรู้สึกผิดแปลกๆ ผุดขึ้นมาในใจ

ทั้งหมดนี้ เกิดขึ้นเพราะความผิดพลาดของเขาเพียงครั้งเดียว

ทว่ากลับทำให้ประเทศและพี่น้องร่วมชาติของตน ต้องมารับการใส่ร้ายป้ายสีที่ไม่สมควรได้รับเช่นนี้

เขาอยากจะกระโจนลงไปร่วมวง แล้วบอกความจริงกับทุกคนใจจะขาด

บอกพวกเขาว่า ระบบไฟฟ้าของหัวเซี่ยไม่ได้ห่วยแตก

แต่หัวเซี่ยได้ครอบครองเทคโนโลยีอย่างหนึ่ง ซึ่งเพียงพอที่จะพลิกโฉมระเบียบโลกได้ต่างหาก!

แต่ความมีเหตุผลเตือนเขาว่า ทำไม่ได้

ตราบใดที่ยังไม่ได้รับอนุญาตจากทางการ และยังไม่มีหลักฐานเชิงประจักษ์มายืนยัน

คำพูดใดๆ ที่เขาเอ่ยออกไป คงถูกมองเป็นเพียงการเพ้อเจ้อของคนบ้าและข้อแก้ตัวของพวกขี้แพ้เท่านั้น

การพูดปากเปล่าไร้หลักฐาน ย่อมไม่มีน้ำหนักพอจะโน้มน้าวใครได้เลย

มิหนำซ้ำอาจจะยิ่งชักนำปัญหาใหญ่หลวงกว่าเดิมเข้ามาเสียอีก

"เฮ้อ..."

จางหย่วนถอนหายใจออกมายาวเหยียด บังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ลง

รอให้ถึงวันที่ทางเกาสื่อเหลียงใช้ "เรดาร์สร้างสภาพอากาศ" เรียกฝนเรียกลมได้จริงๆ เสียก่อน

เมื่อนั้นข้อกังขาและคำเย้ยหยันทั้งหมดก็จะพังทลายลงไปเอง

ถึงตอนนั้น ความจริงจะฟาดฝ่ามือฉาดใหญ่ใส่หน้าทุกคนอย่างสาสม

ในตอนนั้นเอง แถบการแจ้งเตือนด้านบนของหน้าจอมือถือก็เด้งข้อความใหม่ขึ้นมา

เป็นข้อความตอบกลับจากอันหราน

จางหย่วนก้มลงมองแวบหนึ่ง มุมปากยกยิ้มอย่างจนใจ

เขาเดินข้ามทางม้าลายพลางใช้นิ้วมือข้างเดียวพิมพ์ตอบกลับอย่างรวดเร็ว

"เสร็จธุระแล้วครับ"

"พรุ่งนี้ติดต่อท่านผู้การเกาให้เอารถมาลากอุปกรณ์ไปได้เลย"

สงครามน้ำลายบนโลกอินเทอร์เน็ตยังคงดุเดือดต่อไป

ทว่าจางหย่วนได้กดออกจากระบบไปแล้ว

เขาปิดหน้าจอมือถือ ตัดขาดจากความคิดเห็นอันวุ่นวายภายนอกทั้งหมด

แล้วเดินกลับหอพัก

...

วันรุ่งขึ้น

หกโมงครึ่งยามเช้าตรู่

จางหย่วนลืมตาตื่นขึ้นมาตรงเวลา แล้วพลิกตัวลุกจากเตียงอย่างคล่องแคล่ว

วันนี้เป็นวันพิธีรับปริญญา

เขาบีบยาสีฟันไปพลาง หยิบมือถือขึ้นมากดส่งวีแชทหาเกาสื่อเหลียงไปพลาง

เนื้อความสั้นกระชับได้ใจความ

"ท่านผู้การเกาครับ อุปกรณ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว"

"วันนี้ผมต้องเข้าพิธีรับปริญญา ไม่ได้อยู่ที่โรงงาน"

"ส่งคนไปลากที่โรงงานของผมได้เลย กุญแจอยู่ที่ลุงรปภ. ครับ"

ส่วนเรื่องค่าดัดแปลงสองสิบเอ็ดล้านห้าแสนนั้น จางหย่วนไม่รีบร้อน

รอให้พิธีรับปริญญาเสร็จสิ้น เขายังมีเวลาอีกถมเถที่จะ "คุย" กับเกาสื่อเหลียงอย่างละเอียด

เพิ่งจะส่งข้อความออกไป เสียงขยับตัวกุกกักก็ดังมาจากเตียงชั้นบน

ซ่งเจียงที่หัวฟูเป็นรังนกชะโงกหน้าออกมาด้วยสายตางัวเงีย

"พี่หย่วน สุดยอดเลยว่ะ ตื่นเช้าขนาดนี้"

เขาหาวหวอดหนึ่งที สายตาเหลือบไปเห็นหน้าจอมือถือของจางหย่วน

"โอ้โห คุยกับใครอยู่วะเนี่ย? กระตือรือร้นเชียว อย่าบอกนะว่าเป็นแฟนน่ะ?"

จางหย่วนไม่ได้สนใจเขา ก้มหน้าก้มตาแปรงฟันต่อไป

ความอยากรู้อยากเห็นของซ่งเจียงถูกจุดติด จึงเกาะขอบเตียงแล้วยืดคอชะเง้อลงมามอง

"ขอดูหน่อย ขอดูหน่อยสิ..."

เขาเหลือบไปเห็นแค่คำว่า "ท่านผู้การ" สองพยางค์ ส่วนข้อความหลังจากนั้นมองไม่ชัดแล้ว

"ท่านผู้การ?"

ซ่งเจียงเกาหัว แววตาเต็มไปด้วยความฉงน

"อะไรกันวะเนี่ย? วัยรุ่นสมัยนี้เขาเล่นมุกพิสดารกันขนาดนี้เลยเหรอ? ตั้งชื่อบันทึกเบอร์แฟนได้... อืม แปลกแหวกแนวดีแท้?"

เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้คิดเชื่อมโยงคำเรียกนี้ไปถึงท่านผู้การเกาแห่งเขตทหารฮั่นเจียงเลยแม้แต่น้อย

จางหย่วนบ้วนปากแล้วปรายตาค้อนใส่เขาไปทีหนึ่ง

"รีบตื่นได้แล้ว เดี๋ยวก็ไปสายหรอก"

พูดจบ เขาก็หยิบผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำไป

มหาวิทยาลัยฮั่นเจียงในฤดูกาลสำเร็จการศึกษา อบอวลไปด้วยมวลอารมณ์อันซับซ้อน

มีทั้งความตื่นเต้นและความหวังที่จะได้ก้าวเข้าสู่สังคม แต่ก็แฝงความเศร้าสร้อยและความอาลัยอาวรณ์ต่อช่วงเวลาวัยรุ่นตลอดสี่ปีที่ผ่านมา

ในโรงอาหารเต็มไปด้วยบัณฑิตจบใหม่สวมชุดครุยเดินขวักไขว่

พากันจับกลุ่มสามคนบ้างห้าคนบ้าง นั่งกินอาหารเช้ามื้อท้ายๆ ในรั้วมหาวิทยาลัย

"เฮ้อ เมื่อวานไปสัมภาษณ์มา โดนปัดตกอีกแล้ว ฝ่ายบุคคลตั้งคำถามกวนประสาทชะมัด"

"ก็จริงของแก ตอนนี้จะหางานที่ตรงสายมันยากเย็นเหลือเกิน"

"จะกลัวอะไรวะ! สวรรค์สร้างเรามา ย่อมต้องมีประโยชน์สิ! ที่นี่ไม่ต้อนรับ ก็ยังมีที่อื่นต้อนรับเราอยู่ดีนั่นแหละ!"

"ถูกเผง! มาเพื่อน ยกน้ำเต้าหู้แทนเหล้า ชนแก้วให้กับวัยเยาว์ที่จะจากเราไปตลอดกาล!"

โซลิซาสวมชุดเดรสสุภาพเรียบร้อย นั่งอยู่ตรงโซนอาจารย์ที่ไม่ไกลนัก เธอมองดูเหล่านักศึกษาที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตด้วยรอยยิ้ม

สายตาของเธอกวาดมองไปในฝูงชน และหาตัวจางหย่วนเจออย่างรวดเร็ว

จางหย่วนกำลังนั่งอยู่กับเพื่อนร่วมชั้นไม่กี่คน นั่งซดโจ๊กอย่างเงียบเชียบ