ตอนที่ 85 พูดความจริง! ดาวมหาวิทยาลัยหาว่าผมขี้โม้

"พวกนายสองคนอ่านนิยายมากไปหรือเปล่าเนี่ย"

"เมฆก้อนนี้ดำผิดปกติเกินไปแล้ว เหมือนน้ำหมึกเลย"

เหล่านักเรียนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวถกเถียงกัน โดยไม่ได้ตระหนักถึงอันตรายเลยสักนิด

ทว่าสีหน้าของครูพละกลับยิ่งมายิ่งย่ำแย่

เขาเป็นครูมาครึ่งค่อนชีวิต ไม่เคยเห็นปรากฏการณ์บนท้องฟ้าที่พิลึกพิลั่นขนาดนี้มาก่อน

ความรู้สึกหวาดกลัวที่ไม่อาจอธิบายได้ผุดขึ้นมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

"เลิกพูดไร้สาระกันได้แล้ว!"

เขาเป่านกหวีดเสียงดังแหลมแสบแก้วหูขึ้นมาทันที

"ทุกคนฟัง! กลับเข้าอาคารเรียนเดี๋ยวนี้! เร็วเข้า!!"

"วิ่งเร็วเข้า!"

เมื่อเห็นสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนของครู นักเรียนต่างก็หยุดหยอกล้อ แล้วพากันสับฝีเท้าวิ่งมุ่งหน้าไปยังอาคารเรียนทันที

……

ในเวลาเดียวกันนั้น

ตามมุมต่างๆ ของเมืองฮั่นเจียง ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างก็เป็นพยานเห็นภาพอันแปลกประหลาดนี้

บรรดาคุณตาคุณยายที่กำลังเดินเล่นอยู่ต่างหยุดชะงัก เงยหน้ามองฟ้าด้วยสีหน้าตะลึงงัน

"ฟ้านี่... ทำไมจู่ๆ ก็เปลี่ยนสีได้ล่ะ?"

"เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงมีเมฆดำทะมึนก้อนใหญ่เบ้อเริ่มขนาดนี้โผล่มาได้?"

บนท้องถนน คนขับรถจำนวนมากต่างเหยียบเบรกโดยสัญชาตญาณ ชะโงกหน้าออกไปมองท้องฟ้า ส่งผลให้การจราจรติดขัดเป็นวงแคบในทันที

"ทำบ้าอะไรกันวะ! คันหน้าจะไปไหมเนี่ย?"

"ดูบนฟ้าสิ! เมฆนั่นมันผิดปกตินะ!"

คนอีกจำนวนมากหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาเล็งไปที่ท้องฟ้า กดถ่ายรูปแชะๆ ไม่หยุด

ในเวลาอันรวดเร็ว ทั้งเว็บบอร์ดท้องถิ่นของเมืองฮั่นเจียง โมเมนต์ในวีแชต และแพลตฟอร์มวิดีโอสั้น ต่างก็ถูกภาพเมฆดำประหลาดนี้ยึดฟีดไปจนหมด

[ช็อก! เมฆลึกลับขนาดยักษ์ปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้าเมืองฮั่นเจียง!]

[ไฟดับสองรอบ เจอเมฆประหลาดอีกรอบ ปีนี้เมืองฮั่นเจียงไปสะกิดต่อมโมโหสวรรค์เข้าหรือไง?]

[มีผู้รู้คนไหนออกมาอธิบายได้บ้าง ว่านี่มันปรากฏการณ์อะไรกันแน่? น่ากลัวเกินไปแล้ว!]

ชาวเมืองวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ ความรู้สึกตื่นตระหนกค่อยๆ ลุกลามไปในหมู่ผู้คนอย่างเงียบงัน

เหตุการณ์ไฟดับประหลาดติดต่อกันสองคืน ได้ทำให้ทุกคนรู้สึกไม่สบายใจอยู่ก่อนแล้ว

ตอนนี้ยังมีเมฆดำทะมึนที่ดูดุดันน่ากลัวโผล่ออกมาอีก

ในใจของทุกคนจึงถูกปกคลุมไปด้วยเงามืด

รู้สึกอยู่ตลอดว่า... กำลังจะมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น

……

มหาวิทยาลัยฮั่นเจียง

การถ่ายภาพหมู่รับปริญญาของนักศึกษาปีสี่เพิ่งจะเสร็จสิ้นลง

จางหย่วนเดินหัวเราะร่าคุยกับเพื่อนร่วมชั้นสองสามคนออกมาจากหอประชุมใหญ่

"เฮ้อ ในที่สุดก็จบเสียที พวกเราก็ถือว่าใช้ชีวิตวัยรุ่นได้คุ้มค่าแล้วล่ะ"

ต่งเฉินบิดขี้เกียจชุดใหญ่

"นั่นสิ รู้สึกว่าทุกคนดูอาลัยอาวรณ์กันจัง"

ต้วนหยางหาวหวอดพลอยเออออไปด้วย

"แต่รุ่นน้องตัวแทนคนเมื่อกี้ สวยหยาดเยิ้มจริงๆ เลยนะ"

ฉีเจียงพูดพลางทำหน้าเคลิ้มฝัน

หลี่เชี่ยนที่เป็นดาวห้องซึ่งเดินอยู่ข้างๆ พอได้ยินคำนี้ก็แอบเบะปากอย่างแนบเนียน

ทั้งกลุ่มเพิ่งจะก้าวพ้นประตูหอประชุม ก็พากันชะงักค้างไปตามๆ กัน

"เชี่ยแล้วไง?"

ต่งเฉินร้องลั่นอย่างตกใจ

"ทำไมฟ้ามืดตื๋อแบบนี้ล่ะ?"

"เมื่อกี้ตอนเดินเข้าไปมันยังแดดจ้าอยู่ไม่ใช่เหรอ?"

ต้วนหยางเองก็เอ๋อไปแล้ว เขาเงยหน้ามองฟ้าด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

ท้องฟ้าที่เคยแจ่มใส บัดนี้ถูกเมฆดำหนาทึบเหนียวแน่นบดบังจนมิดสนิท

ไม่มีแสงแดดเล็ดลอดลงมาได้แม้แต่น้อย

โลกทั้งใบมืดสลัว อึดอัดจนทำให้คนแทบหายใจไม่ออก

หลี่เชี่ยนรู้สึกกลัวขึ้นมาจนต้องหดตัวถอยเข้าไปในกลุ่มคน

"ท้องฟ้าแบบนี้น่ากลัวเกินไปแล้ว"

จางหย่วนไม่ได้พูดอะไร

เขาเพียงแค่เงยหน้า มองดูเมฆดำบนท้องฟ้าอย่างเงียบๆ คิ้วขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

มีบางอย่างผิดปกติ

ด้วยความรู้ทางอุตุนิยมวิทยาของเขา ทั้งแรงลม ความชื้น และความกดอากาศของเมืองฮั่นเจียงในวันนี้

มันไม่มีทางก่อให้เกิดสภาพอากาศแปรปรวนรุนแรงขนาดนี้ได้เลย

ความเร็วในการก่อตัวของเมฆดำก้อนนี้ ขัดต่อกฎธรรมชาติอย่างสิ้นเชิง

มันดูเหมือน...

เหมือนกับถูกพลังภายนอกอันทรงพลังบางอย่าง บังคับเร่งให้เกิดขึ้นมาเสียมากกว่า!

ความคิดหนึ่งพลันแล่นเข้ามาในหัวของจางหย่วนทันที

เกาสื่อเหลียง!

เรดาร์สร้างสภาพอากาศเครื่องนั้น!

เขาเข้าใจเรื่องราวทั้งหมดได้ในชั่วพริบตา

ต้องเป็นพวกเกาสื่อเหลียงขนอุปกรณ์กลับไปแล้วไม่รู้วิธีใช้งาน เลยกดปุ่มมั่วซั่วไปหมดแน่ๆ!

จางหย่วนรู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูกในใจ

เดิมทีเขาตั้งใจว่าจะรอให้พิธีฉลองความสำเร็จที่โรงงานทหารเสร็จสิ้นก่อน แล้วค่อยแวะไปแบบสบายๆ

ด้านหนึ่งคือไปอธิบายข้อกำหนดการใช้งานอย่างละเอียดให้พวกเขาฟัง

ส่วนอีกด้านหนึ่ง ซึ่งสำคัญที่สุด ก็คือได้เวลาคุยเรื่องค่าดัดแปลงแล้วนั่นเอง

ยังไงเสียเขาก็อุตส่าห์ลงแรงวาดแบบแปลนไปตั้งเยอะ แถมยังต้องควักเนื้อเอาวัสดุล้ำค่าใส่ลงไปไม่ใช่น้อย

จะให้มาทำงานฟรีให้พวกนั้นได้ยังไงกันล่ะ?

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ

ว่าคนกลุ่มนี้จะหาเรื่องเก่งขนาดนี้!

นี่มันเพิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่กันเชียว?

ถึงกับไปเจาะท้องฟ้าจนเป็นรูเบ้อเริ่มแล้วเนี่ยนะ!

"จางหย่วน"

เจียงเสี่ยวซินที่อยู่ข้าง ๆ จู่ ๆ ก็เอ่ยปากขึ้นมา

เธอเป็นคนช่างสังเกตมาตลอด จึงเห็นตั้งแต่นานแล้วว่าจางหย่วนเอาแต่จ้องมองท้องฟ้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจนน่ากลัว

"นาย...รู้อะไรเข้าใช่ไหม?"

เธอถามด้วยเสียงแผ่วเบา

จางหย่วนได้สติกลับมา จึงกวาดสายตามองเพื่อนร่วมชั้นรอบตัว

แต่ละคนต่างก็ชะเง้อคอชี้นิ้วไปยังเมฆดำบนฟ้ากันยกใหญ่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้และงุนงง

เขาถอนหายใจออกมาเบา ๆ

มาถึงขั้นนี้แล้ว ก็ไม่มีอะไรต้องปิดบังอีกต่อไป

"เมฆพวกนี้น่ะ"

จางหย่วนชี้นิ้วขึ้นไปบนฟ้า

"ผมเป็นคนทำขึ้นมาเอง"

บรรยากาศรอบข้างพลันเงียบกริบลงทันที

ทั้งต่งเฉิน ต้วนหยาง ฉีเจียง และหลี่เชี่ยน ทุกคนต่างมองเขาด้วยสายตาราวกับกำลังมองคนบ้า

ไม่กี่วินาทีต่อมา

"ฮ่าๆๆๆๆ!"

ต่งเฉินระเบิดเสียงหัวเราะออกมาก่อนใคร ขำจนหลังแทบขนานไปกับพื้น

"พี่หย่วน! เอาอีกแล้วใช่ไหมเนี่ย? ขี้โม้แบบตาไม่กะพริบเลยนะ!"

"ได้ ๆ ช็อตนี้ให้คะแนนเต็มร้อยเลยว่ะ!"

ต้วนหยางเองก็ขำจนหยุดไม่อยู่ พลางตบไหล่จางหย่วนไปด้วย

"แม้แต่สภาพอากาศก็ยังควบคุมได้ ขั้นต่อไปแกคงจะบำเพ็ญเพียรสำเร็จเป็นเซียนแล้วเหาะขึ้นสวรรค์ทั้งวันแสก ๆ เลยไหมล่ะ?"

แม้แต่หลี่เชี่ยนที่เรียบร้อยอ่อนหวานมาตลอด ก็ยังอดไม่ได้ที่จะเอามือปิดปากหัวเราะคิกคัก

เห็นได้ชัดว่าไม่มีใครเชื่อคำพูดของเขาสักคนเดียว

แต่มันก็เป็นเรื่องปกติ

เสกเมฆดำปกคลุมทั้งเมืองขึ้นมาลอย ๆ เนี่ยนะ?

เรื่องพรรค์นี้ ถ้าพูดออกไปใครเขาจะเชื่อกัน?

มันยิ่งกว่าหนังไซไฟเสียอีก

จางหย่วนจึงขี้เกียจจะอธิบายอะไรกับพวกเขาอีก

เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าอีกครั้ง แววตาแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา

"เลิกหัวเราะกันได้แล้ว"

น้ำเสียงของเขาจริงจังอย่างยิ่ง

"อีกเดี๋ยวจะมีพายุฝนฟ้าคะนองลูกใหญ่กระหน่ำลงมา"

"จำไว้นะ พอฝนหยุดตกแล้ว อย่าเพิ่งรีบออกมาข้างนอกเด็ดขาด"

"เพราะหลังจากนั้น...จะมีลูกเห็บตามมาอีก"

"หาที่ที่แข็งแรงหลบให้ดี ๆ ดูแลตัวเองให้ปลอดภัยด้วย"

ทว่าคำเตือนด้วยท่าทีจริงจังของเขานั้น เมื่อเข้าหูของทุกคน

มันกลับฟังดูเหมือนมุกตลกที่ไร้สาระยิ่งกว่าเดิม ซึ่งกุขึ้นมาเพื่อกลบเกลื่อนคำโกหกก่อนหน้านี้เสียมากกว่า

"ฮ่า ๆ มีลูกเห็บตกด้วยเหรอเนี่ย?"

"พี่หย่วน แกบอกไปเลยสิว่าเดี๋ยวเอเลี่ยนจะบุกโลกแล้วน่ะ!"

"พอแล้ว ๆ รับทราบแล้วครับ ท่าน 'เทพแห่งลมฟ้าอากาศ'!"

เพื่อน ๆ ยังคงหัวเราะร่าและหยอกล้อกันต่อไป ไม่มีใครเก็บคำพูดของเขาไปใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

จางหย่วนส่ายหน้าเบา ๆ ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก

จะเชื่อหรือไม่เชื่อ ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของพวกเขาเถอะ

อย่างไรเสีย เขาก็ทำหน้าที่เตือนอย่างดีที่สุดแล้ว

เขตทหารฮั่นเจียง โรงซ่อมบำรุงทางทหาร

เกาสื่อเหลียงเอามือไพล่หลัง เดินวนรอบเครื่องเรดาร์สร้างสภาพอากาศเครื่องใหม่เอี่ยมนั้นรอบแล้วรอบเล่า

"ไอ้ไฟนี่ มันดับได้จังหวะแม่มโคตรจะเหมาะเจาะเลยจริง ๆ"

เขาหยุดฝีเท้า แล้วหันกลับไปมองจ้าวหย่งไหลและศาสตราจารย์อาวุโสต่งลี่เจี้ยนที่ยืนอยู่ด้านหลัง

"ไม่ดับก่อนหน้านี้ ไม่ดับหลังจากนี้ ดันมาดับเอาตอนที่เรากำลังเตรียมจะเปิดเครื่องทดสอบเนี่ยนะ"

"พวกคุณว่าเรื่องนี้มันไม่พิลึกไปหน่อยเหรอ?"

จ้าวหย่งไหลดันแว่นตาขึ้น สีหน้าเคร่งเครียดไม่แพ้กัน

"มันน่าสงสัยมากจริง ๆ นั่นแหละครับ"

"ผมสั่งให้ฝ่ายเทคนิคไปตรวจสอบแล้ว แต่เมืองฮั่นเจียงดับกันหมดทั้งเมือง ขอบเขตมันกว้างเกินไป"

"ในเวลาสั้น ๆ คงจะยังสืบหาผลอะไรไม่ได้แน่"

ส่วนศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยนกลับใช้มือลูบไล้โครงโลหะอันเย็นเฉียบของเรดาร์ด้วยความทะนุถนอมและปวดใจ

"อุปกรณ์ชิ้นนี้ละเอียดอ่อนมาก การที่ไฟฟ้าดับกะทันหันแบบนี้สร้างแรงกระแทกให้กับชิ้นส่วนภายในมหาศาลเลยทีเดียว"

"เหล่าเกา ผมว่าการทดสอบของวันนี้คงต้องพักไว้ก่อนดีกว่า รอให้ระบบไฟฟ้ามีเสถียรภาพเสียก่อน"

"พวกเราค่อยตรวจเช็กระบบภายในอย่างละเอียดอีกรอบ เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีอะไรผิดพลาด"