ตอนที่ 86 คำทำนายของจางหย่วนกลายเป็นจริง

เกาสื่อเหลียงพยักหน้า ทว่าในใจกลับมีความหงุดหงิดกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก

เขารู้สึกอยู่ตลอดว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ในเวลานั้นเอง ประตูโรงซ่อมบำรุงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

ผู้นำเขตทหารคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเหงื่อท่วมตัวเข้ามา สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกตกใจ

"เหล่าเกา! เหล่าจ้าว! พวกคุณรีบออกไปดูเร็วเข้า!"

"ฟ้า! ท้องฟ้ามีปัญหาแล้ว!"

หัวใจของเกาสื่อเหลียงกระตุกวูบ

"โวยวายอะไรกัน ท้องฟ้ามันจะมีปัญหาอะไรได้?"

แม้ปากจะพูดแบบนั้น แต่เขาก็รีบนำทุกคนสาวเท้าก้าวออกไปอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ก้าวพ้นโรงซ่อมบำรุง ลมพายุบ้าคลั่งสายหนึ่งก็พัดปะทะเข้าใส่ ม้วนเอาฝุ่นทรายบนพื้นตลบอบอวลจนแทบลืมตาไม่ขึ้น

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองโดยสัญชาตญาณ

เพียงแค่เหลือบมองแวบเดียว ทุกคนก็ยืนอึ้งค้างอยู่กับที่

ท้องฟ้าที่เดิมทีแจ่มใสไร้เมฆหมอก บัดนี้ไม่รู้ว่าถูกปกคลุมไปด้วยมวลเมฆดำทมิฬผืนมหึมาตั้งแต่เมื่อใด

ชั้นเมฆดำทะมึนน่ากลัว หนาหนักราวกับจะกดทับลงมาจากฟากฟ้าเพื่อบดขยี้ทั้งเมืองให้แหลกเป็นผุยผง

เสียงลมหวีดหวิว บรรยากาศทั่วผืนฟ้าและแผ่นดินมืดมิดลง ราวกับวันสิ้นโลกกำลังมาเยือน

"น...นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น?"

จ้าวหย่งไหลขยับแว่นที่ถูกลมพัดเอียง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"พยากรณ์อากาศไม่ได้บอกหรอกเหรอว่าวันนี้ท้องฟ้าแจ่มใสไร้เมฆน่ะ?"

ด้านศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยนถึงกับหยิบเครื่องตรวจวัดสภาพอากาศขนาดเล็กที่พกติดตัวออกมา

พอมองข้อมูลบนนั้น สีหน้าก็พลันซีดเผือดลงทันที

"เป็นไปไม่ได้! เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!"

เขาชี้ขึ้นไปบนฟ้า น้ำเสียงสั่นเทา

"แรงลม ความชื้น และความกดอากาศของวันนี้ ไม่มีทางก่อตัวเป็นเมฆฝนฟ้าคะนองขนาดใหญ่ระดับนี้ได้เลย!"

"แล้วพวกคุณดูความเร็วในการก่อตัวของเมฆพวกนี้นั่นสิ! มันเร็วเกินไปแล้ว! นี่มันขัดต่อหลักการทางอุตุนิยมวิทยาอย่างสิ้นเชิง!"

"ม...เมฆพวกนี้มันของปลอม!"

เกาสื่อเหลียงจ้องมองเมฆดำประหลาดผืนนั้นเขม็ง หัวใจเต้นกระหน่ำไม่หยุด

ความคิดหนึ่งที่ทำให้เขาขนลุกชันกำลังถาโถมเข้าใส่สมองอย่างบ้าคลั่ง

เมฆปลอม...

ขัดต่อกฎธรรมชาติ...

แถมยังมีเหตุการณ์ไฟฟ้าดับทั่วเมืองอันพิลึกกึกกือครั้งนั้นอีก...

หรือว่า...

ในเวลานั้นเอง โทรศัพท์เข้ารหัสในกระเป๋าเสื้อของเขาก็ดังขึ้นมาราวกับคนบ้าคลั่ง

เกาสื่อเหลียงสะดุ้งสุดตัว รีบควักโทรศัพท์ออกมาอย่างลนลาน

หน้าจอแสดงสายเรียกเข้า: กรมอุตุนิยมวิทยาเมืองฮั่นเจียง ผู้อำนวยการต้วนเยว่

เขาสูดหายใจเข้าลึก กดปุ่มรับสาย

"ผมเกาสื่อเหลียง"

ปลายสายพลันส่งเสียงที่แทบจะกลายเป็นการแผดคำรามด้วยความหวาดผวาอย่างยิ่งยวดของต้วนเยว่ออกมาทันที

"ผู้การเกา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ! บนฟ้า! บนฟ้ามีสัตว์ประหลาด!"

หัวใจของเกาสื่อเหลียงดิ่งวูบลงทันใด

"ผอ.ต้วน คุณใจเย็นๆ ก่อน ค่อยๆ พูด บนฟ้ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?"

"ใจเย็นไม่ไหวแล้วครับผู้การเกา!"

เสียงของต้วนเยว่ถึงกับเพี้ยนไปแล้ว

"เมื่อสิบห้านาทีก่อน จู่ๆ ดาวเทียมของเราก็ตรวจพบบนท้องฟ้าเหนือเมืองฮั่นเจียงปรากฏ...ปรากฏมหาเมฆดำผืนหนึ่งขึ้นมาครับ!"

"ความเร็วในการก่อตัวของมันเร็วมากจนอุปกรณ์ทั้งหมดของเราตอบสนองไม่ทัน! เหมือนกับมีใครกดปุ่มเร่งความเร็วอย่างนั้นแหละ!"

"ตอนนี้เมฆดำผืนนี้ได้ปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองฮั่นเจียงแล้วครับ! ทั้งเมืองเลยนะครับ!"

"ที่แปลกประหลาดที่สุดคือ ก่อนที่มันจะปรากฏขึ้น ข้อมูลทางอุตุนิยมวิทยาทั้งหมดของเราระบุว่าวันนี้เป็นวันที่ท้องฟ้าแจ่มใสมาก!"

"ไม่มีสัญญาณเตือนผิดปกติอะไรเลยสักนิด! มันโผล่พรวดขึ้นมากลางอากาศเหมือนภูตผีไม่มีผิด!"

"ผู้การเกาครับ ผมทำงานด้านอุตุนิยมวิทยามาสามสิบปี ไม่เคยเจอมหันตภัยแบบนี้มาก่อนเลย!"

"นี่มันเกินขอบเขตการรับรู้ของพวกเราไปไกลลิบแล้ว! คุณ...คุณรีบมาที่กรมของเราสักรอบเถอะครับ! สถานการณ์นี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!"

"ตู๊ด... ตู๊ด... ตู๊ด..."

สายถูกตัดไปแล้ว

เกาสื่อเหลียงถือโทรศัพท์ยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ไหวติง

สีหน้าของเขาดูย่ำแย่ยิ่งกว่าเมฆดำบนท้องฟ้าเสียอีก

พังแล้ว

ในใจของเขาเหลือเพียงคำสองคำนี้

ลางสังหรณ์ไม่สบายใจนั้น บัดนี้ได้กลายเป็นความจริงอันเยียบเย็นแล้ว

จ้าวหย่งไหลขยับเข้ามาใกล้ เอ่ยถามด้วยความตึงเครียด

"เหล่าเกา กรมอุตุนิยมวิทยาว่ายังไงบ้าง?"

เกาสื่อเหลียงค่อยๆ เงยหน้าขึ้น แววตาว่างเปล่ามองไปที่เขา แล้วก็มองกลับไปยังโรงซ่อมบำรุงทางทหารที่อยู่ด้านหลัง

เรดาร์สร้างสภาพอากาศเครื่องนั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่อย่างเงียบสงบใจกลางโรงงาน

เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ผอ.ต้วนบอกว่า... เหนือท้องฟ้าเมืองฮั่นเจียง มีเมฆดำผืนหนึ่งปรากฏขึ้นมากลางอากาศ ปกคลุมไปทั่วทั้งเมืองแล้ว"

"ความเร็วในการก่อตัว... ไม่เคยปรากฏมาก่อนในประวัติศาสตร์"

สิ้นคำพูดนี้ สีหน้าของจ้าวหย่งไหลและศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยนพลันเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

ผ่านไปครู่หนึ่ง ทั้งสองแทบจะหันขวับไปพร้อมกัน สายตามองตรงไปยังเรดาร์เครื่องนั้นในโรงงาน เหมือนกับเกาสื่อเหลียงไม่มีผิดเพี้ยน

แววตาของคนทั้งสามเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกหวาดกลัวแบบเดียวกัน

ความเงียบเข้าปกคลุม

ล่วงเลยไปหลายวินาที จ้าวหย่งไหลถึงได้สติกลับมาในที่สุด

"ไม่ต้องตรวจแล้ว!"

เขาคว้าแขนเกาสื่อเหลียงไว้แน่นแล้วออกแรงเขย่า

"เรื่องนี้ต้องเกี่ยวกับเรดาร์เครื่องนี้แน่ๆ! พวกเราต้องรีบไปกรมอุตุนิยมวิทยาเดี๋ยวนี้!"

"ใช่ๆๆ! ไปเดี๋ยวนี้เลย!"

เกาสื่อเหลียงเองก็ได้สติ พยักหน้ารัวๆ

ตอนนี้ในหัวเขาสับสนวุ่นวายไปหมด รู้เพียงแค่ว่าตัวเองก่อเรื่องใหญ่ระดับฟ้าถล่มแผ่นดินทลายเข้าให้แล้ว

"เร็ว! เตรียมรถ! ไปอาคารกรมอุตุนิยมวิทยา!"

เขาตะโกนลั่นใส่ทหารคุ้มกันที่อยู่ด้านหลัง

ทุกคนก้าวออกจากโรงซ่อมบำรุงอีกครั้ง ท้องฟ้าด้านนอกมืดมิดราวกับเป็นเวลาพลบค่ำไปเสียแล้ว

ลมกรรโชกแรงหวีดหวิว พัดจนคนแทบจะยืนไม่ติด

ในอากาศอบอวลไปด้วยแรงกดดันชวนอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

หลายคนมุดเข้าไปในรถออฟโรดทหารด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ก่อนที่รถจะพุ่งทะยานตรงไปยังอาคารกรมอุตุนิยมวิทยาด้วยความเร็วสูง

อันหรานนำทหารช่างเทคนิคสองสามนายเฝ้าอยู่ที่หน้าประตูโรงซ่อมบำรุง

ก่อนไป เกาสื่อเหลียงได้ออกคำสั่งเด็ดขาดเอาไว้

"อันหราน พาคนเฝ้าที่นี่ไว้ คุมอุปกรณ์ให้ดี! ก่อนที่ฉันจะกลับมา ห้ามใครหน้าไหนเข้าใกล้เรดาร์เครื่องนั้นแม้แต่ก้าวเดียว!"

"รับทราบค่ะ ท่านผู้บัญชาการ!"

อันหรานยืดตัวตรง ทำความเคารพแบบทหารอย่างเป๊ะปัง

เมื่อมองรถออฟโรดลับหายไปในม่านพายุฝุ่น เธอก็เงยหน้าขึ้น มองไปยังท้องฟ้าที่มืดครึ้มดำทะมึนผืนนั้น

คิ้วเรียวงามขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น

ในฐานะทหารยอดฝีมือ สัญชาตญาณของเธอเฉียบคมกว่าคนทั่วไปมากนัก

ไฟฟ้าดับทั่วทั้งเมืองอย่างกะทันหัน

เมฆดำทะมึนที่ผิดปกติจนแปลกประหลาด

เมื่อนำสองเรื่องนี้มาเชื่อมโยงกัน กลิ่นอายของอันตรายขั้นร้ายแรงก็โชยมาแตะจมูกเธอทันที

นี่... จะเป็นสัญญาณเตือนภัยพิบัติทางธรรมชาติระดับมหาศาลหรือเปล่านะ?

......

ในเวลาเดียวกันนั้น ณ สนามกีฬาของมหาวิทยาลัยฮั่นเจียง

จางหย่วนยืนเข้าแถวอย่างเบื่อหน่าย ฟังคำปราศรัยอันเร่าร้อนเปี่ยมอารมณ์ของอธิการบดีบนแท่นพิธี

เขาไม่ได้ฟังเข้าหูเลยแม้แต่นิดเดียว

สมาธิทั้งหมดของเขาจดจ่ออยู่บนท้องฟ้า

"ท่านอธิการบดีครับท่านอธิการบดี ท่านอย่าได้เกิดนึกคึกด้นสดยาวเหยียดขึ้นมาเชียวนะ..."

เขาได้แต่สวดภาวนาอยู่ในใจ

"ขอร้องละ รีบพูดให้จบแล้วสั่งเลิกแถวให้ทุกคนกลับบ้านเถอะ"

"อีกไม่กี่นาที สิ่งที่จะตกลงมาไม่ใช่ฝนแล้ว แต่มันคือก้อนน้ำแข็งยักษ์ที่ทุบหัวคนแตกกระจายได้เลยนะ!"

เพื่อนนักศึกษาที่อยู่รอบข้างเขา ในเวลานี้ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะฟังบรรยายเช่นกัน

ทุกคนต่างแหงนหน้าขึ้น วิพากษ์วิจารณ์ปรากฏการณ์ประหลาดบนท้องฟ้าที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้กันเซ็งแซ่

"เชี่ย ฟ้าฝนทำไมเปลี่ยนเร็วงี้วะ? นึกว่าสเปเชียลเอฟเฟกต์ในหนัง"

"น่ากลัวฉิบหาย รู้สึกเหมือนฟ้าจะถล่มลงมาเลย"

"พวกนายว่าฝนจะตกหนักไหมเนี่ย? ฉันไม่ได้พกร่มมาด้วยดิ!"

ต่งเฉินเอาข้อศอกกระทุ้งจางหย่วนเบาๆ พลางกดเสียงต่ำลง

"พี่หย่วน โคตรเจ๋งว่ะ"

"ฟ้านี่... มึงทายถูกจริงๆ เหรอวะ? ฝนจะตกหนักจริงๆ เหรอ?"

น้ำเสียงของเขาไม่มีแววล้อเล่นเหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว มีแต่ความตระหนกและสงสัยระคนกัน

แม้แต่หลี่เชี่ยนที่เป็นดาวประจำห้องก็ยังแอบขยับตัวเข้ามาใกล้ๆ จางหย่วน

ดวงตากลมโตคู่งามเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น คอยมองสลับไปมาระหว่างเขากับท้องฟ้าอยู่เป็นระยะ

จางหย่วนมองดูพวกเขาแล้วได้แต่ถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา