ตอนที่ 91 เศษเหล็กผุพังนี่คืออาวุธควบคุมสภาพอากาศงั้นเหรอ!

แต่แล้ว เขาก็เปลี่ยนน้ำเสียงกะทันหัน

"แต่ว่า!"

"ข้อมูลที่สหายอันหรานแจ้งมา มันเชื่อมโยงกันอย่างสมบูรณ์แบบจนไร้ช่องโหว่"

"ทั้งข้อความ 'สารภาพผิด' ของจางหย่วน ทั้งการที่เรดาร์เริ่มทำงานพร้อมกับไฟดับและฝนตกหนัก..."

"ทั้งหมดนี้ล้วนชี้ไปยังข้อสรุปหนึ่งที่เราไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็จำเป็นต้องยอมรับความจริง"

"นั่นคือ จางหย่วน... เขาอาจจะทำได้จริง ๆ"

"แม้พวกเราจะไม่เข้าใจเลยสักนิดว่ามันใช้หลักการอะไรกันแน่!"

น้ำเสียงของจ้าวหย่งไหลเต็มไปด้วยความเคว้งคว้างและเจ็บปวด เมื่อความเชื่อมั่นทางวิทยาศาสตร์ของตนพังทลายลง

เขามองเกาสื่อเหลียงแล้วเสนอความคิดเห็นขึ้นมา

"ท่านผู้การครับ ตอนนี้นั่งอยู่เฉย ๆ คงช่วยอะไรไม่ได้"

"ถ้าติดต่อจางหย่วน ผมเกรงว่าเขาจะไม่ยอมพูดความจริง หรือไม่ก็เฉไฉด้วยมุกตลกบ้าบออีก"

"ทางเดียวคือต้องกลับไปที่โรงซ่อมบำรุง! กลับไปดูเรดาร์เครื่องนั้น!"

"พวกเราต้องไปพิสูจน์ด้วยตาตัวเอง! ไปดูไอ้เรดาร์นั่นให้เห็นกับตา!"

ผู้อำนวยการกรมอุตุนิยมวิทยาต้วนเยว่ที่นิ่งเงียบมาตลอด ในที่สุดก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป

เธอฟังแล้วจับต้นชนปลายไม่ถูก สีหน้าเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม

"เดี๋ยวก่อนค่ะ เดี๋ยวก่อน!"

"ผู้การเกาคะ ศาสตราจารย์จ้าวคะ พวกคุณกำลังพูดเรื่องอะไรกันอยู่แน่?"

"อะไรคือ 'เรดาร์สร้างสภาพอากาศ' คะ? มันคือตัวอะไรกัน?"

"แล้วจางหย่วนนี่เป็นใคร? นักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่งเนี่ยนะ? เขาเป็นคนดัดแปลงเรดาร์ตรวจการณ์เหรอคะ?"

ในฐานะผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าของระบบอุตุนิยมวิทยา ต้วนเยว่รู้สึกเหมือนโลกทัศน์ของตัวเองกำลังถูกกดลงกับพื้นแล้วขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สิ่งที่เธอเผชิญในวันนี้ มันแปลกประหลาดพิสดารยิ่งกว่าตลอดหลายสิบปีในชีวิตที่ผ่านมารวมกันเสียอีก

เริ่มจากระบบอุตุนิยมวิทยาขัดข้องทั่วทั้งระบบ จากนั้นก็เกิดพายุฝนตกหนักขั้นวิกฤตโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

ตอนนี้ยังมีเรดาร์ที่สามารถ "สร้างสภาพอากาศ" โผล่ออกมาอีก

นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกันเนี่ย!

เกาสื่อเหลียงหันหน้ามา ในความมืดมิด แววตาของเขาดูเคร่งขรึมจนน่ากลัว

"ผอ.ต้วน"

เสียงของเขาแหบพร่าอย่างหนัก

"คุณรู้แค่ว่า สถานการณ์ที่เรากำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้ มันเกินขอบเขตคำอธิบายทางวิทยาศาสตร์ยุคปัจจุบันไปไกลแล้ว"

"ไม่ว่าจะเป็นไฟดับทั่วเมือง หรือพายุฝนอันพิลึกกึกกือนี้ ล้วนมีต้นตอมาจากเรดาร์ที่ถูกดัดแปลงเครื่องนั้น"

"และเด็กหนุ่มที่ชื่อจางหย่วนคนนั้น ก็คือตัวการของเรื่องทั้งหมด"

ต้วนเยว่อ้าปากพะงาบ ๆ แต่กลับพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว

สมองของเธอว่างเปล่าไปหมด

เกาสื่อเหลียงไม่อธิบายอะไรต่อ เขาหมุนตัวขวับพลางออกคำสั่งทันที

"จ้าวหย่งไหล! ต่งลี่เจี้ยน! พวกนายตามฉันมา!"

"คนอื่นปักหลักอยู่ที่ศูนย์ข้อมูล พยายามกู้ระบบสื่อสารต่อไป!"

"เตรียมรถ! เราจะกลับไปที่โรงซ่อมบำรุงเขตทหารเดี๋ยวนี้!"

"ครับ!"

เมื่อคำสั่งถูกถ่ายทอด ทุกคนก็เริ่มเคลื่อนไหวในทันที

ต้วนเยว่ยืนอึ้งไปสองสามวินาที ก่อนจะรีบก้าวตามไปเช่นกัน

"ผู้การเกาคะ ฉันขอไปด้วยค่ะ!"

แววตาของเธอฉายแววดื้อรั้นอันเป็นเอกลักษณ์ของเหล่านักวิจัย

"ฉันต้องไปดูให้เห็นกับตา! ว่ามันคืออะไรกันแน่ที่เปลี่ยนสภาพอากาศได้!"

เกาสื่อเหลียงปรายตามองเธอแวบหนึ่งโดยไม่ปฏิเสธ

มีผู้เชี่ยวชาญด้านอุตุนิยมวิทยาอยู่ด้วยอีกคน บางทีอาจมองเห็นเงื่อนงำที่พวกเขาไม่สังเกตเห็นก็ได้

ไม่กี่นาทีต่อมา

รถออฟโรดของกองทัพหลายคันพุ่งแหวกม่านฝน ทะยานตรงไปยังทิศทางของโรงซ่อมบำรุงเขตทหารด้วยความเร็วสูง

ล้อรถบดขยี้ผ่านแอ่งน้ำบนผิวถนน สาดละอองน้ำกระจายขึ้นสูงลิ่ว

ราวกับว่าทั่วทั้งเมืองฮั่นเจียงกำลังถูกพายุฝนที่ถาโถมลงมาอย่างกะทันหันนี้ ดึงรั้งเข้าสู่ปลักโคลนอันไร้ก้นบึ้ง

เมื่อขบวนรถของพวกเกาสื่อเหลียงแล่นมาถึงโรงซ่อมบำรุง

จากระยะไกล ก็มองเห็นอันหรานพร้อมทหารอีกไม่กี่นาย กำลังยืนรออยู่ใต้ชายคาหน้าประตูโรงงานด้วยความร้อนใจ

เมื่อเห็นแสงไฟหน้ารถ อันหรานก็รีบก้าวเข้ามาต้อนรับทันที

รถออฟโรดเบรกกะทันหัน จอดสนิทอย่างมั่นคง

เกาสื่อเหลียงผลักประตูรถ ก้าวลงมาพร้อมกับไอเย็นเยียบที่แผ่ออกมารอบตัว

อันหรานยืนตรงทำความเคารพ

"ท่านผู้การ!"

สายตาของเธอทอดข้ามเกาสื่อเหลียงไปยังจ้าวหย่งไหลและต่งลี่เจี้ยนที่อยู่ด้านหลัง รวมถึงหญิงวัยกลางคนแปลกหน้าอีกคนหนึ่ง

หัวใจของเธอพลันกระตุกวูบ

ยกทัพกันมาใหญ่โตขนาดนี้เชียวหรือ?

เธอสะกดความสงสัยในใจไว้ แล้วเอ่ยถามเรื่องที่กังวลที่สุดออกไป

"ท่านผู้การคะ ติดต่อจางหย่วนได้หรือยังคะ?"

สีหน้าของเกาสื่อเหลียงมืดครึ้มยิ่งกว่าสภาพอากาศด้านนอกเสียอีก

เขาไม่ได้ตอบอันหราน เพียงแค่พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น จากนั้นจึงพยักพเยิดคางไปทางด้านในโรงงาน

จ้าวหย่งไหล ต่งลี่เจี้ยน รวมถึงต้วนเยว่ที่ยังมีสีหน้างุนงง ล้วนเดินตามหลังมาติดๆ

อันหรานมองแผ่นหลังอันเคร่งขรึมของคนกลุ่มนี้ ความไม่สบายใจในอกยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

เธอขบกรามแน่น แล้วหมุนตัวเดินตามเข้าไปด้วยเช่นกัน

"เอี๊ยด..."

ประตูเหล็กอันหนาหนักถูกผลักเปิดออก

อากาศที่เจือกลิ่นชื้นของน้ำฝน กลิ่นสนิมเหล็ก และกลิ่นโอโซนจางๆ พัดปะทะใบหน้าทันที

ภายในโรงงานสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ สาดส่องเครื่องจักรขนาดยักษ์รูปร่างประหลาดตรงกลางจนเห็นได้ชัดเจนแจ่มแจ้ง

"นี่มัน..."

ยามที่ต้วนเยว่เห็นเจ้าสิ่งที่เรียกว่า "เรดาร์สร้างสภาพอากาศ" นั้นชัดตา ทั้งร่างของเธอก็พลันแข็งทื่ออยู่กับที่

ดวงตาของเธอเบิกกว้าง อ้าปากค้างจนแทบจะหล่นลงไปกองกับพื้น

นี่มันยังเป็นเรดาร์ตรวจสภาพอากาศที่เธอคุ้นเคยอยู่อีกหรือ!

โครงภายนอกที่เดิมทีเรียบหรูและปราดเปรียวถูกรื้อจนกระจัดกระจายไม่เหลือชิ้นดี

สายไฟหลากสีสันนับไม่ถ้วนระโยงระยางเหมือนเส้นเลือดและเส้นประสาทที่ยุ่งเหยิง

พวกมันทอดยาวออกมาจากภายในตัวเครื่อง เชื่อมต่อกับชิ้นส่วนประหลาดสารพัดที่เธอไม่เคยพบเคยเห็นมาก่อน

ชิ้นส่วนบางตัวถูกยึดไว้ด้วยโครงเหล็กซอมซ่อ บางชิ้นถึงกับใช้เทปกาวอุตสาหกรรมพันเอาไว้ตรงๆ เสียด้วยซ้ำ!

โน้ตบุ๊กสเปกสูงเครื่องหนึ่งถูกวางอยู่บนแท่นรองที่เชื่อมขึ้นมาชั่วคราว

บนหน้าจอมีกระแสข้อมูลไหลเชี่ยวราวกับน้ำตก ส่องแสงสีฟ้าเรื่อเรืองออกมา

ภาพรวมของเรดาร์ทั้งเครื่องดูราวกับแฟรงเกนสไตน์ที่ถูกนักวิทยาศาสตร์สติเฟื่องชำแหละแล้วจับเย็บติดกันอย่างส่งเดช

เปี่ยมไปด้วยความรุนแรง ความโกลาหล และความงดงามที่ไร้ตรรกะ

"คุณพระช่วย..."

ต้วนเยว่อดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมา

"นี่... นี่มันดูถูกการออกแบบทางอุตสาหกรรมยุคใหม่ชัดๆ!"

"นี่ใครทำเนี่ย? ช่างไฟเถื่อนที่ไหนกัน?"

"การเดินสายแบบนี้ การจัดวางแบบนี้ เขาเคยคิดถึงเรื่องการป้องกันคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้ากับการรบกวนของสัญญาณบ้างไหมเนี่ย?"

ในฐานะผู้เชี่ยวชาญระดับแนวหน้าของกรมอุตุนิยมวิทยา จากมุมมองทางวิชาชีพ เธอแทบจะบ่นสวดยับออกมาด้วยสัญชาตญาณ

แต่จ้าวหย่งไหลกลับไม่สนใจเรื่องพวกนี้แม้แต่น้อย

สายตาของเขาจับจ้องไปยังเรดาร์เครื่องนั้นอย่างแน่วแน่ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความคลั่งไคล้และกระหายที่จะค้นหา

เขาสาวเท้าเร็วๆ เข้าไปข้างเรดาร์ ราวกับกำลังชื่นชมผลงานศิลปะชิ้นเอกที่หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า

ยื่นมือหมายจะสัมผัสสายไฟที่เปลือยเปล่าเหล่านั้น ทว่ากลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ ด้วยกลัวว่าจะไปทำลายอะไรเข้า

"เหลือเชื่อจริงๆ..."

"ฝีมือราวกับเนรมิตขึ้นมาแท้ๆ!"

เกาสื่อเหลียงไม่ได้เอ่ยปาก

เขาเพียงยืนอยู่ตรงนั้น มองดูเครื่องจักรที่แผ่กลิ่นอายประหลาดพิลึกพิลั่นอย่างเงียบงัน

เครื่องจักรเครื่องนั้นกำลังส่งเสียงหึ่งๆ ต่ำๆ ออกมา

เสียงสะท้อนความถี่ต่ำที่ต่อเนื่องและมีพลังทะลุทะลวงสูงยิ่ง ทำให้มวลอากาศทั่วทั้งโรงงานสั่นสะเทือนเบาๆ

และในตอนนั้นเอง

"หึ่ง..."

เสียงครางหึ่งที่ดังอย่างต่อเนื่องนั้นพลันดับลงกะทันหันโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ

ทั่วทั้งโรงงานพลันเงียบสงัดลงในพริบตา

เหลือเพียงเสียงสายฝนเทกระหน่ำซู่ซ่าอยู่นอกหน้าต่าง

แทบจะในเวลาเดียวกัน ไฟสำรองหลายดวงที่ดับไปเพราะวงจรไฟฟ้าทำงานเกินพิกัดก่อนหน้านี้ ก็กะพริบสองสามครั้งแล้วสว่างวาบขึ้นมา

ภายในโรงงานสว่างไสวขึ้นกว่าเดิม

ทุกคนต่างชะงักงันไป

ต่งลี่เจี้ยนเหลือบมองแผงควบคุมตามสัญชาตญาณ

บนหน้าจอโน้ตบุ๊กที่จางหย่วนต่อพ่วงออกมา กระแสข้อมูลที่เคยไหลบ่าดั่งน้ำตก บัดนี้หยุดนิ่งสนิทลงแล้ว

ที่มุมขวาล่างของหน้าจอ แถบความคืบหน้าที่ระบุว่า "การส่งคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า PW-3 เฮิรตซ์" แสดงสถานะว่า "ยุติการทำงานแล้ว"

โทรศัพท์มือถือของเกาสื่อเหลียงพลันแผดเสียงดังขึ้น

เขารีบกดรับสายทันที

ปลายสายคือลูกน้องที่ประจำการอยู่ที่ศูนย์ข้อมูล น้ำเสียงเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้นดีใจราวกับเพิ่งรอดพ้นจากหายนะ

"ท่านผู้การครับ! ท่านผู้การ! ไฟฟ้ามาแล้วครับ!"

"ระบบจ่ายกระแสไฟฟ้าทั่วทั้งเมืองกำลังทยอยฟื้นตัวแล้วครับ! ระบบสื่อสารก็เริ่มกลับมาใช้งานได้ตามปกติแล้วด้วยครับ!"