ตอนที่ 92 ฝาโลงของนิวตัน! ผมช่วยกดไว้ให้แล้ว

ม่านตาของเกาสื่อเหลียงหดเล็กลงทันที

เขาวางสายโทรศัพท์ แล้วตวัดสายตาดั่งสายฟ้าฟาดมองไปยังจ้าวหย่งไหล

จ้าวหย่งไหลก็กำลังมองเขาอยู่เช่นกัน ดวงตาใต้กรอบแว่นคู่นั้นเปล่งประกายแสงอันน่าสะพรึงกลัว

ไม่จำเป็นต้องมีคำพูดใดๆ

เพียงสบตากันแวบเดียว ก็ยืนยันข้อสันนิษฐานอันบ้าคลั่งที่สุดในใจของพวกเขาแล้ว!

เรดาร์หยุด ไฟฟ้ามา

ทั้งหมดนี้ ไม่ใช่เรื่องบังเอิญจริงๆ!

เจ้าหนุ่มที่ชื่อจางหย่วนคนนั้น ใช้เศษเหล็กผุพังเครื่องนี้จี้ระบบพลังงานของทั้งเมืองฮั่นเจียงจริงๆ

แถมยังก่อพายุฝนตกหนักเป็นประวัติการณ์ขึ้นมาได้อีกต่างหาก!

"คนบ้า..."

"บ้าไปแล้วจริงๆ!"

เกาสื่อเหลียงเค้นเสียงลอดไรฟันออกมาทีละคำ

เขารู้สึกว่าหัวใจในอกกำลังเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่ง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหวาดกลัวหรือความตื่นเต้นกันแน่

ต้วนเยว่ยืนอึ้งตาค้างไปโดยสมบูรณ์

เธอได้ยินสิ่งที่คุยในสายโทรศัพท์ และเห็นการส่งสายตาระหว่างเกาสื่อเหลียงกับจ้าวหย่งไหล

สมองของเธอไม่อาจประมวลผลเรื่องราวเหลือเชื่อตรงหน้านี้ได้อีกต่อไป

นักศึกษามหาวิทยาลัยคนหนึ่งเนี่ยนะ?

ดัดแปลงเรดาร์ขึ้นมาเครื่องหนึ่ง?

แล้วก็ทำเอาไฟดับทั้งเมือง แถมยังมีพายุฝนตกหนักสุดขั้วเนี่ยนะ?

เธอรู้สึกว่าความเชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์ของตัวเอง กำลังถูกมือที่มองไม่เห็นคู่ใหญ่กดลงกับพื้นแล้วขยี้ซ้ำๆ จนแหลกละเอียดเป็นคิวอาร์โค้ดไปแล้ว

เกาสื่อเหลียงสูดหายใจเข้าลึก บังคับตัวเองให้สงบลง

เขาหันไปมองต่งลี่เจี้ยน น้ำเสียงเด็ดขาดไม่เปิดช่องให้ปฏิเสธ

"ศาสตราจารย์ต่ง"

"เปิดเครื่อง"

ต่งลี่เจี้ยนสะท้านไปทั้งตัว

"ท่านผู้การครับ นี่มัน..."

เขามองเรดาร์ที่เปลี่ยนไปจนจำสภาพเดิมไม่ได้เครื่องนั้น แล้วมองโน้ตบุ๊กแปลกตาที่อยู่ข้างๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความลำบากใจ

"เรดาร์เครื่องนี้ถูก...ถูกดัดแปลงจนจำเค้าเดิมไม่ได้แล้วครับ"

"ผม...ผมไม่รู้เลยว่าจะใช้งานมันยังไง!"

"ของหลายอย่างบนนี้ ผมไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยซ้ำ!"

สายตาของเกาสื่อเหลียงตกลงบนแผงควบคุมดั้งเดิมข้างๆ โน้ตบุ๊กเครื่องนั้น

"งั้นก็ใช้วิธีที่คุณคุ้นเคย"

"เปิดฟังก์ชันพื้นฐานของมัน หมุนมัน แล้วมาดูกันว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น"

ต่งลี่เจี้ยนเข้าใจความหมายของเกาสื่อเหลียงทันที

สิ่งที่เขาต้องการพิสูจน์ ไม่ใช่ฟังก์ชันใหม่หลังจากที่เรดาร์เครื่องนี้ถูกดัดแปลง

แต่ต้องการพิสูจน์ว่า มันยังมีความสามารถในการส่งผลกระทบต่อสภาพอากาศอยู่หรือไม่!

ภายในใจของต่งลี่เจี้ยนยามนี้ขัดแย้งกันอย่างยิ่ง

ในทางเหตุผล เขาหวังให้ทั้งหมดนี้เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด เป็นเรื่องบังเอิญครั้งมโหฬาร

แบบนั้น กฎฟิสิกส์ที่เขาคุ้นเคย และระบบวิทยาศาสตร์ที่เขาทุ่มเทวิจัยมาทั้งชีวิต ก็จะยังคงเป็นสัจธรรมอันมั่นคงไม่สั่นคลอน

แต่ในทางอารมณ์ ลึกๆ ในใจเขากลับแอบหวังให้เรื่องทั้งหมดนี้เป็นความจริง

ถ้าเรดาร์เครื่องนี้ควบคุมสภาพอากาศได้จริงๆ...

นั่นหมายความว่าอย่างไร?

หมายความว่าหัวเซี่ย กำลังจะมีสุดยอดนักวิทยาศาสตร์ที่สามารถเปลี่ยนแปลงโครงสร้างอำนาจของโลกถือกำเนิดขึ้น!

หมายความว่ามนุษยชาติ จะได้ครอบครองพลังดั่งพระเจ้าอย่างแท้จริง!

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลมหายใจของเขาก็เริ่มกระชั้นถี่ขึ้น

เขาเดินโซซัดโซเซไปยังหน้าแผงควบคุมดั้งเดิม มองปุ่มกดและลูกบิดอันคุ้นเคยบนนั้นด้วยความรู้สึกซับซ้อนถึงขีดสุด

เสียงของเกาสื่อเหลียงดังขึ้นจากด้านหลังเขา มั่นคงและทรงพลัง

"ศาสตราจารย์ต่ง ฝากด้วยครับ"

ต่งลี่เจี้ยนหลับตาลง แล้วผ่อนลมหายใจยาวออกมา

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สายตาก็แปรเปลี่ยนเป็นแน่วแน่

เขาไม่ลังเลอีกต่อไป นิ้วมือเริ่มขยับสั่งการบนแผงควบคุมอย่างรวดเร็ว

"หึ่ง..."

ทันทีที่เขากดปุ่มสตาร์ตสีเขียว เรดาร์ที่เงียบสงบลงไปก็ส่งเสียงครางหึ่งๆ แผ่วเบาขึ้นมาอีกครั้ง

เพียงแต่ว่าเสียงหึ่งในครั้งนี้ เบากว่าเมื่อครู่นี้มาก

นี่คือเสียงการทำงานของระบบจ่ายไฟพื้นฐานของเรดาร์

มือของต่งลี่เจี้ยนวางทาบลงบนลูกบิดควบคุมทิศทาง

หัวใจของทุกคนเต้นระทึกขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ

เกาสื่อเหลียง จ้าวหย่งไหล อันหราน หรือแม้กระทั่งต้วนเยว่ที่โลกทัศน์แหลกสลายไปแล้ว ต่างก็กลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่มืออันเหี่ยวย่นและเต็มไปด้วยจุดกระของต่งลี่เจี้ยน

เวลาในวินาทีนี้ราวกับถูกดึงให้ช้าลงอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

มือของต่งลี่เจี้ยนหมุนลูกบิดไปทางขวาอย่างมั่นคงและเชื่องช้า

"เอี๊ยด... เอี๊ยด..."

เสาอากาศเรดาร์บนหลังคาโรงงานส่งเสียงเสียดสีของโลหะอันหนักอึ้งตามการบังคับของเขา แล้วเริ่มหมุนไปทางขวาอย่างช้าๆ

"เร็วเข้า! ดูข้างนอกสิ!"

จ้าวหย่งไหลได้สติเป็นคนแรก เขาร้องตะโกนพลางพุ่งตัวไปที่ประตูโรงงาน

ทุกคนราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน ต่างกรูตามกันออกไปเป็นพรวน

สายฝนอันเย็นเฉียบที่พัดกระหน่ำมาพร้อมกับลมกรรโชกแรงสาดซัดเข้ามาในทันที

ทว่าไม่มีใครสนใจเรื่องพวกนั้นเลย ทุกคนต่างชะเง้อคอมองตรงไปยังท้องฟ้าราตรีอันมืดมิดเบื้องนอกอย่างไม่กะพริบตา

ฝนยังคงตกอยู่

มันเทกระหน่ำลงมาราวกับฟ้ารั่ว ไม่มีวี่แววว่าจะซาลงแม้แต่น้อย

ท้องฟ้ายังคงเต็มไปด้วยเมฆดำทะมึนที่หนาทึบจนแยกไม่ออก

ภายใต้ลำแสงของไฟสปอตไลต์ ไม่มีใครมองเห็นร่องรอยการเคลื่อนตัวของกลุ่มเมฆเลยสักนิด

หนึ่งนาทีผ่านไป

ห้านาทีผ่านไป

สิบนาทีผ่านไป

ทุกสิ่งภายนอกยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

ลมพายุ ฝนกระหน่ำ เมฆดำ

โลกใบนี้ยังคงเป็นโลกที่สิ้นหวังใบเดิม

บรรยากาศตรงหน้าประตูโรงงานเริ่มกระอักกระอ่วนขึ้นมา

"มะ...ไม่ได้ผลเหรอคะ?"

อันหรานพึมพำออกมาเบาๆ

แววตาของจ้าวหย่งไหลจากเดิมที่เปี่ยมด้วยความคาดหวังอย่างคลั่งไคล้ ค่อยๆ หม่นแสงลงจนกลายเป็นความสับสนงุนงงในที่สุด

หรือว่า... มันจะเป็นแค่เรื่องบังเอิญจริงๆ?

ต้วนเยว่ลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ค่อยยังชั่ว อย่างน้อยฝาโลงของนิวตันก็ยังปิดสนิทอยู่

ถ้าหากแค่หมุนเรดาร์แล้วเมฆดำบนฟ้าจะขยับตามได้จริงละก็

วันนี้เธอคงเก็บข้าวของกลับบ้านเกิดได้เลย ตำแหน่งผู้อำนวยการกรมอุตุนิยมวิทยานี่ไม่ทำมันแล้ว

คิ้วของเกาสื่อเหลียงยิ่งขมวดมุ่นเข้าหากันแน่นกว่าเดิม

หรือว่าตนเองจะประเมินผิดไปจริงๆ?

ทว่า สิ่งที่พวกเขาทุกคนไม่รู้ก็คือ

เมื่อครู่นี้เอง เหนือระดับความสูงหมื่นเมตรที่สายตาของพวกเขามิอาจเอื้อมถึง ท่ามกลางฉากหลังของอวกาศอันมืดมิด

กลุ่มเมฆขนาดยักษ์ที่ปกคลุมทั่วทั้งเมืองฮั่นเจียง ซึ่งหนาทึบราวกับแผ่นเหล็กมหึมานั้น

ตามการหมุนของเรดาร์บนพื้นดิน มันได้ขยับเลื่อนไปทางขวาทั้งยวง...

พอดิบพอดี ไม่ขาดไม่เกิน หนึ่งเมตรถ้วน

ความเปลี่ยนแปลงอันน้อยนิดนี้ สำหรับกลุ่มเมฆขนาดมหึมาแล้วถือว่าแทบไม่มีความหมาย

และสำหรับมนุษย์บนพื้นโลก ยิ่งไม่มีทางสังเกตเห็นได้เลย

แต่มันเกิดขึ้นจริง

ภายในโรงงาน

ต่งลี่เจี้ยนมองสีหน้าผิดหวังของทุกคนที่หน้าประตู พลันเกิดความรู้สึกหลากหลายปะปนกันในใจ

เขาถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจลองฟังก์ชันอื่นดูอีกครั้ง

"ผม...ผมจะลองฟังก์ชันเก็บข้อมูลอุตุนิยมวิทยาของมันดูครับ"

พูดจบ เขาก็เริ่มลงมือควบคุมบนแผงควบคุมอีกครั้ง

นี่คือฟังก์ชันพื้นฐานที่สุดของเรดาร์ตรวจอากาศ

เป็นการส่งคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าออกไปและรับสัญญาณสะท้อนกลับ เพื่อตรวจวัดปริมาณน้ำฝน ความเร็วลม และข้อมูลอื่นๆ ในชั้นบรรยากาศ

ขณะที่เขาลงมือบังคับ

ไฟสัญญาณสามดวงในแถวแรกบนแผงควบคุม ซึ่งเป็นตัวแทนของ "การส่งสัญญาณ" "การรับสัญญาณ" และ "การประมวลผลข้อมูล"

ก็สว่างขึ้นเป็นสีเขียวตามลำดับ

"ฟังก์ชันทำงานปกติ"

ต่งลี่เจี้ยนพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงแฝงความโล่งใจที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ตัว

เห็นไหมล่ะ อย่างน้อย...มันก็ยังเป็นเรดาร์ที่ได้มาตรฐานเครื่องหนึ่ง

ทว่า

เขายังไม่ทันขาดคำ

ความเปลี่ยนแปลงกะทันหันก็บังเกิดขึ้น!

"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด!"

บนแผงควบคุม ไฟสัญญาณแถวอื่นๆ ที่เขาไม่รู้จักเลยแม้แต่น้อย ซึ่งเป็นส่วนที่จางหย่วนติดตั้งเพิ่มเข้าไปทีหลัง

จู่ๆ ก็กะพริบถี่รัวขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า!

ไฟเตือนภัยสีแดงกับไฟแสดงการทำงานสีเขียวกะพริบสลับประสานกันจนแสงจ้าบาดตา!

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง!

"หึ่ง หึ่ง หึ่ง——"

ตัวเครื่องเรดาร์ขนาดมหึมาพลันส่งเสียงครางกระหึ่มอันทุ้มต่ำและทรงพลังออกมาอีกครั้ง!

เสียงนั้นดังกึกก้องยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ก่อนหน้านี้!

แม้กระทั่งพื้นดินทั่วทั้งโรงงานก็เริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ!

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?!"

ต่งลี่เจี้ยนตกใจจนสะดุ้ง เขาก้าวถอยหลังกรูดไปหนึ่งก้าว พลางมองแผงควบคุมด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

"ผม...ผมไม่ได้แตะอะไรเลยนะ!"

พวกเกาสื่อเหลียงเองก็ตื่นตกใจกับความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ จึงรีบกรูกันเข้ามาล้อมรอบ

"ไฟพวกนี้หมายความว่ายังไง?"

เกาสื่อเหลียงชี้ไปที่ไฟสัญญาณที่กำลังกะพริบถี่รัวเหล่านั้นแล้วเอ่ยถามเสียงเข้ม