ตอนที่ 96 อัจฉริยะกับคนบ้า! ห่างกันเพียงเส้นบาง ๆ

เรดาร์สร้างสภาพอากาศเนี่ยนะ?

ดำเนินการตามคำสั่งสร้างลูกเห็บ?

พ่อคุณ ดูหนังไซไฟมากเกินไปหรือเปล่า?

ยังมีหน้ามาบอกว่าอีกสามนาทีอีก? ทำไมไม่บอกไปเลยล่ะว่าเป็นเทพเจ้าสายฟ้า เดี๋ยวจะเสกฟ้าผ่าลงมาแล้วน่ะ?

"เหลวไหล! ไร้สาระสิ้นดี!"

รองอธิการบดีเพิ่งได้สติกลับมา โกรธจนตัวสั่นเทิ้ม

"ลากตัวมันลงไป! เดี๋ยวนี้เลย! อย่าปล่อยให้มันมาทำตัวขายขี้หน้าอยู่ที่นี่!"

คราวนี้ อธิการบดีไม่ได้ห้ามปรามอีกต่อไป

เขามองดูจางหย่วน แววตาเต็มไปด้วยความผิดหวัง

อัจฉริยะกับคนบ้า ห่างกันเพียงเส้นบาง ๆ จริง ๆ

"นักศึกษาจางหย่วน กลับไปที่ตำแหน่งของเธอเดี๋ยวนี้"

น้ำเสียงของอธิการบดีแฝงอำนาจเด็ดขาดชนิดไม่ยอมให้ปฏิเสธ

"มีปัญหาอะไร รอให้พิธีเสร็จสิ้นแล้วค่อยไปคุยกันที่ห้องทำงานของฉัน"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนก้าวขึ้นมา คุมตัวจางหย่วนไว้คนละข้าง

จางหย่วนไม่ได้ขัดขืน

เขารู้ดีว่าตัวเองทำเต็มที่แล้ว

พูดเตือนไปหมดแล้ว จะเชื่อหรือไม่ ก็แล้วแต่ชะตากรรมของพวกเขาก็แล้วกัน

เขาถูกดันตัวลงมาจากเวทีประธาน แล้วกลับไปยังแถวของห้องตัวเอง

ทันทีที่เขากลับมา ทุกคนก็กรูเข้ามารุมล้อมในพริบตา

"เชี่ยเอ๊ย! พี่หย่วน เมื่อกี้พี่ทำอะไรบนเวทีน่ะ? ไปงัดกับอธิการบดีเหรอ? โคตรเจ๋งเลยว่ะ!"

ต่งเฉิน รูมเมตของเขายื่นหน้าเข้ามาด้วยสีหน้าเลื่อมใสสุดขีด

หลี่เชี่ยน ดาวประจำห้องก็ขมวดคิ้วสวย ถามด้วยความกังวล "จางหย่วน นายไม่เป็นไรใช่ไหม? ตื่นเต้นเกินไปหรือเปล่าคะ?"

ส่วนอาจารย์ที่ปรึกษายิ่งหน้าดำทะมึน ดึงตัวเขาแยกออกไปด้านข้าง

"จางหย่วน! เธอคิดจะทำอะไรกันแน่? รู้ไหมว่าเมื่อกี้มันงานอะไร! อยากโดนบันทึกความผิดทัณฑ์บนหรือไง!"

เมื่อเผชิญกับคำถามและการต่อว่าของทุกคน จางหย่วนเพียงแค่กวาดสายตามองพวกเขาอย่างสงบนิ่ง

"ที่ผมพูดไปเมื่อกี้เป็นเรื่องจริงทั้งหมดครับ"

เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ใครที่เชื่อผม ตอนนี้ให้หาอะไรแข็ง ๆ มาบังหัวไว้ หรือไม่ก็วิ่งหนีไปซะ"

"ส่วนใครที่ไม่เชื่อ ก็ยืนรออยู่ตรงนี้ เตรียมตัวโดนลูกเห็บถล่มใส่หัวได้เลย"

พูดจบ เขาก็ไม่สนใจใครอีก ควักโทรศัพท์มือถือออกมาดูหน้าตาเฉย

"ไปไกล ๆ เลยไป๊!"

ต่งเฉินกลอกตา ทำหน้าแบบ 'กูเชื่อก็บ้าแล้ว'

"ลูกเห็บอะไรกัน มึงดูท้องฟ้านั่นสิ"

เขาชี้ขึ้นไปบนฟ้า

ทุกคนแหงนหน้ามองตามสัญชาตญาณ

เป็นจริงอย่างที่ว่า

เมฆดำที่เคยหนาทึบ ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เริ่มมีทีท่าว่าจะสลายตัวไปแล้ว

แสงแดดรำไรเริ่มส่องลอดผ่านรอยแยกของชั้นเมฆลงมาด้วยซ้ำ

สภาพอากาศแบบนี้ มองยังไงก็ไม่มีทางที่ลูกเห็บจะตกเลยสักนิด

"เหอะ ฉันบอกแล้วไงว่าต้องล้อเล่นแน่ ๆ"

"ตกใจหมด นึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง ๆ ซะอีก"

"วันนี้จางหย่วนเป็นอะไรไปเนี่ย? ดูผิดปกติพิกล"

เหล่านักศึกษาต่างวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ บรรยากาศตึงเครียดเมื่อครู่พลันผ่อนคลายลงทันตา ถึงขั้นเริ่มมีแววเยาะเย้ยเหมือนกำลังดูเรื่องตลก

สีหน้าของอาจารย์ที่ปรึกษายิ่งดูไม่ได้เข้าไปใหญ่

เขารู้สึกเหมือนหน้าของตัวเองถูกจางหย่วนจับไถลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขาชี้หน้าจางหย่วน เตรียมที่จะเปิดฉากอบรมสั่งสอนอีกยก

"จางหย่วน! เธอนี่มัน..."

ทว่าเขายังไม่ทันพูดจบ

ก็เห็นจางหย่วนเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดวงตาจ้องเขม็งไปที่หน้าจอโทรศัพท์

บนหน้าจอ ตัวเลขนับถอยหลังสีแดงสดเพิ่งจะเปลี่ยนเป็น "00:00" พอดี

วินาทีต่อมา

จางหย่วนก็ทำสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องอ้าปากค้าง

เขากระชากหมวกปริญญาบนหัวออก ถอดชุดครุยตัวหลวมโคร่งออกจากร่าง แล้วเอามาคลุมโปงหัวตัวเองไว้แน่น

จากนั้นก็พุ่งตัวสุดแรงเกิด ตรงไปยังป้ายประกาศอิเล็กทรอนิกส์ขนาดยักษ์ตรงริมขอบสนามที่อยู่ไม่ไกล!

"เธอจะไปไหนน่ะ! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!"

อาจารย์ที่ปรึกษาแผดเสียงตะโกนไล่หลังด้วยความเดือดดาล

ไอ้เด็กคนนี้ มันบ้าไปแล้วจริง ๆ!

แต่จางหย่วนไม่สนใจอะไรอีกแล้ว

เขาก้มหน้าก้มตา ทุ่มแรงทั้งหมดที่มีวิ่งตรงไปยังป้ายประกาศอิเล็กทรอนิกส์ขนาดยักษ์นั่น

สิ่งที่เขาทำได้ เขาทำไปหมดแล้ว

คำเตือนครั้งสุดท้าย เขาก็พูดออกไปแล้วเช่นกัน

"อาจารย์ครับ! รีบหาที่หลบเร็ว! แล้วก็พวกนายด้วย! ใครไม่อยากหัวร้างข้างแตกก็รีบวิ่งซะ!"

เสียงของเขาลอยตามลมเข้ามาในหูของทุกคน ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมา มีเพียงเสียงหัวเราะเยาะที่ดังขึ้นกว่าเดิม

"วิ่งเหรอ? จะวิ่งทำไมวะ?"

"วันนี้หมอนี่ไปโดนตัวไหนมาเนี่ย?"

อาจารย์ที่ปรึกษายิ่งโกรธจนแทบกระอักเลือด เขาชี้ไปยังแผ่นหลังของจางหย่วน กำลังจะอ้าปากด่ากราด

"เธอยังกล้าพูดจาเหลวไหล..."

ยังไม่ทันสิ้นเสียง

"โอ๊ย!"

เสียงร้องอุทานเบาๆ ดังขัดจังหวะเขาขึ้นมา

ทุกคนหันไปมองตามเสียงโดยสัญชาตญาณ เห็นเพียงดาวประจำห้องอย่างหลี่เชี่ยนกำลังขมวดคิ้วเรียวสวย ยกมือขึ้นกุมหน้าผากตัวเองไว้

"อะไรมาโดนฉันเนี่ย?"

บนหน้าผากขาวผ่องของเธอ มีจุดแดงเล็กๆ จุดหนึ่งปรากฏขึ้นมาอย่างไม่สะดุดตานัก

เกือบจะในเวลาเดียวกัน ตัวแทนนักศึกษาดีเด่นบนปะรำพิธีที่เพิ่งขึ้นไปแทนที่จางหย่วนก็หดคอวูบอย่างแรงเช่นกัน

"ซี๊ด..."

เขารู้สึกเหมือนมีแมลงตัวเล็กๆ มาต่อยที่ท้ายทอย

เกิดอะไรขึ้น?

ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่กด้วยความงุนงง

และในตอนนั้นเอง

แปะ

เม็ดสีขาวขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองตกลงบนรองเท้าหนังขัดมันวาวของอาจารย์ที่ปรึกษา มันกระดอนสองทีก่อนจะกลิ้งไปด้านข้าง

อาจารย์ที่ปรึกษาชะงักไป

เขาก้มลงมอง

นั่นมันอะไรน่ะ?

จากนั้น

แปะ แปะ แปะ...

เม็ดสีขาวที่ประปรายเริ่มร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า

ตอนแรกยังเบาบาง ทว่าพริบตาเดียวก็เริ่มถี่กระชั้นขึ้น

ต่งเฉินยื่นมือออกไปรับไว้เม็ดหนึ่งตามสัญชาตญาณ

สัมผัสเย็นเฉียบแล่นผ่านฝ่ามือขึ้นมา ทำให้เขาเบิกตากว้างขึ้นทันที

"เชี่ย... เชี่ยไรวะเนี่ย?"

เขาแหงนหน้ามองท้องฟ้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา

"ลูกเห็บนี่หว่า!"

ไม่รู้ว่าใครตะโกนขึ้นมาเป็นคนแรก

สนามกีฬาทั้งลานแตกตื่นโกลาหลขึ้นมาในพริบตา!

"ลูกเห็บตก! ลูกเห็บตกจริงๆ ด้วย!"

"คุณพระ! จู่ๆ ลูกเห็บจะมาตกได้ยังไงกัน!"

"ที่จางหย่วนพูดเป็นเรื่องจริง! เขารู้ได้ยังไงเนี่ย!"

เสียงวิพากษ์วิจารณ์เชิงเยาะเย้ยที่กะดูเรื่องตลกเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวในทันที

ลูกเห็บขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลืองเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายราวกับมีใครสาดถั่วลงมาจากฟากฟ้า เสียงกระแทกดังเปาะแปะรัวระรัว

ฝูงชนโกลาหลอย่างสิ้นเชิง

เหล่านักศึกษาต่างกรีดร้องระงม รีบดึงหมวกครุยบนหัวออก หรือไม่ก็เอาชุดครุยตัวหลวมคลุมหัวไว้ตามสัญชาตญาณ

คนส่วนใหญ่ต่างใช้หนังสือ ใช้กระเป๋าเป้ หรือใช้สองมือยกขึ้นกุมหัว วิ่งหนีเตลิดไปทั่วราวกับผึ้งแตกรัง

ทั่วทั้งสนามกีฬาวุ่นวายระส่ำระสายจนดูไม่จืด

ความขึงขังสง่างามและความยินดีในพิธีจบการศึกษามลายหายไปจนหมดสิ้นในวินาทีนี้ เหลือไว้เพียงความชุลมุนวุ่นวายอย่างที่สุด

"กรี๊ด!"

"อย่าผลักสิวะ!"

"มือถือฉัน!"

เสียงร้องไห้ เสียงกรีดร้อง เสียงลูกเห็บที่ตกกระทบพื้นและกระแทกใส่ผู้คนดังระงม สอดประสานกันกลายเป็นท่วงทำนองแห่งวันสิ้นโลก

อาจารย์ที่ปรึกษาอึ้งกิมกี่ไปโดยสิ้นเชิง

เขายืนนิ่งอยู่กับที่ ปล่อยให้ลูกเห็บกระหน่ำใส่ร่างจนเจ็บแปลบไปทั้งหนังศีรษะ

ในหัวของเขาขาวโพลนไปหมด

ลูกเห็บ... ตกจริงๆ เหรอเนี่ย?

จางหย่วน... สิ่งที่เขาพูดเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?

เจ้าเด็กนั่นไม่ได้บ้า แต่กำลังช่วยคนอยู่หรอกเหรอ?

"เชี่ยเอ๊ย! โดนเข้าเต็มๆ เลย! โอ๊ยๆๆ เจ็บโว้ย!"

ต่งเฉินโดนลูกเห็บเม็ดหนึ่งกระแทกเข้ากลางหน้าผาก เจ็บจนต้องสูดปากเบ้หน้า ไม่สนใจจะเก๊กหล่ออีกต่อไป

เขารีบทำตามอย่างจางหย่วน ถอดชุดครุยออกมาคลุมหัวเอาไว้

เขาพยายามหลบหลีกอย่างทุลักทุเล พลางมองไปยังทิศทางของป้ายประกาศอิเล็กทรอนิกส์ที่อยู่ไกลออกไป

ตอนนี้จางหย่วนกำลังยืนอยู่ใต้ป้ายประกาศอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน เขามองความโกลาหลในสนามกีฬาด้วยสายตาเย็นชา

ในใจของต่งเฉินตอนนี้ผุดขึ้นมาเพียงความคิดเดียว

ไอ้เพื่อนยากคนนี้... เป็นผู้วิเศษหรือไงวะ?!

หลี่เชี่ยนก็เบียดเสียดอยู่กับเพื่อนนักศึกษาหญิงอีกหลายคน เธอใช้กระเป๋าเป้กำบังศีรษะ ใบหน้าสวยซีดเผือดด้วยความตกใจ

เธอเองก็มองไปยังทิศทางที่จางหย่วนยืนอยู่เช่นกัน ในดวงตาคู่สวยเปี่ยมไปด้วยความเหลือเชื่อ

ทางด้านปะรำพิธียิ่งโกลาหลวุ่นวายไปกันใหญ่

บรรดาผู้บริหารมหาวิทยาลัยเหล่านั้น ไม่มีใครสนใจจะรักษามาดอีกต่อไปแล้ว

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมีปฏิกิริยาตอบสนองอย่างรวดเร็ว รีบยกเก้าอี้และดึงพรมแดงขึ้นมา

ใช้ทุกอย่างที่พอจะหยิบจับได้มาช่วยกำบังให้พวกอธิการบดีและรองอธิการบดี แล้วพากันล่าถอยลงจากเวทีอย่างทุลักทุเล

ใบหน้าของรองอธิการบดีซีดเผือดไร้สีเลือด