ตอนที่ 97 คุณอยากถามว่าเรดาร์ตัวนี้ปิดยังไงใช่ไหม

เมื่อกี้ ลูกเห็บขนาดเท่าไข่นกพิราบเพิ่งเฉียดหูเขาไป

แล้วพุ่งชนป้ายฉากหลังดัง "ปัง"

เขาตกใจจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

ตอนนี้เขาเข้าใจกระจ่างแจ้งแล้วว่า "คำสั่งปล่อยลูกเห็บ" ที่จางหย่วนพูดเมื่อครู่ไม่ใช่หนังไซไฟ แต่แม่งคือการถ่ายทอดสดของจริง!

อธิการบดีได้รับการคุ้มกัน พาถอยไปหลบอยู่ใต้ชายคาที่ปลอดภัยแห่งหนึ่ง

เขาหันกลับไปมองเหล่าอาจารย์และนักศึกษาที่วิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่นบนลานกิจกรรม

แล้วมองไปยังเงาร่างที่ยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวใต้ป้ายประกาศในระยะไกล แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อนถึงขีดสุด

เขาพึมพำกับตัวเอง

"เขาไม่ได้บ้า..."

วินาทีนี้ ความเสียใจและตื่นตะลึงซัดสาดเข้าใส่เขาราวกับเกลียวคลื่น

ถ้าหาก... ถ้าหากเมื่อกี้เขาเลือกที่จะเชื่อจางหย่วน

หรือแค่อ้าปากถามเพิ่มอีกสักคำ

สถานการณ์ตอนนี้จะไม่เป็นแบบนี้ใช่ไหม?

ลูกเห็บยิ่งตกก็ยิ่งเม็ดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

จากขนาดเท่าเม็ดถั่วเหลือง กลายเป็นขนาดเท่าไข่นกพิราบ หรือกระทั่งมีก้อนน้ำแข็งขนาดเท่ากำปั้นปะปนอยู่ด้วย พุ่งหวีดหวิวตกลงมาจากฟากฟ้า

พอกระแทกลงพื้น ก็เกิดเป็นหลุมลึก

พอตกใส่รถยนต์ หลังคาก็ยุบทันที เสียงสัญญาณกันขโมยดังระงมไปทั่ว

จางหย่วนยืนอยู่ใต้ป้ายประกาศอิเล็กทรอนิกส์ ฟังเสียง "ปัง ปัง" ดังสนั่นเหนือศีรษะ คิ้วก็เริ่มขมวดเข้าหากัน

ดูเหมือนตรงนี้ก็ไม่ได้ปลอดภัยขนาดนั้นแล้ว

ลูกเห็บขนาดยักษ์บางก้อนกระแทกขอบป้ายประกาศ เศษน้ำแข็งแตกกระจายกระเด็นใส่ขากางเกงของเขา

เขากวาดสายตามองรอบหนึ่ง ก่อนจะล็อกเป้าไปที่ศาลาพักผ่อนในดงไม้เล็กๆ ทางขวามือของประตูด้านทิศตะวันออกของสนาม

ศาลาหลังนั้นก่อด้วยอิฐและหิน แข็งแรงกว่าโครงเหล็กแผ่นตรงนี้มาก

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป

เขากระชับชุดครุยให้แน่นขึ้น แล้วพุ่งตัวฝ่าดงลูกเห็บที่ตกลงมาไม่ขาดสาย วิ่งสุดฝีเท้าตรงไปยังศาลาหลังนั้น

...

ในเวลาเดียวกัน

ณ เขตทหารฮั่นเจียง

บรรยากาศตึงเครียดและกดดันจนน่ากลัว

เกาสื่อเหลียง จ้าวหย่งไหล รวมถึงศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยนผู้มีผมขาวโพลน ต่างจ้องมองหน้าจออิเล็กทรอนิกส์ขนาดยักษ์ตรงหน้าตาไม่กะพริบ

บนหน้าจอ แผนที่เมฆพยากรณ์อากาศบริเวณมหาวิทยาลัยฮั่นเจียงได้กลายเป็นสีม่วงเข้มชวนขวัญผวา

นายทหารฝ่ายเทคนิคนายหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามา ใบหน้าซีดเผือด

"รายงานท่านผู้การ! เหนือน่านฟ้ามหาวิทยาลัยฮั่นเจียงเกิดพายุซูเปอร์เซลล์ กำลังมีลูกเห็บตกหนักระดับรุนแรงเป็นพิเศษครับ!"

"ดาวเทียมอุตุนิยมวิทยาและเรดาร์ภาคพื้นดินของเรา เมื่อสามนาทีก่อนไม่สามารถตรวจจับอะไรได้เลยครับ!"

ศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยนดันแว่นตาขึ้น ดวงตาฝ้าฟางเต็มไปด้วยความตกตะลึง

เขาชี้ไปที่เส้นกราฟข้อมูลที่พุ่งสูงขึ้นอย่างผิดปกติบนหน้าจอ เสียงสั่นระริก

"เป็นไปไม่ได้... นี่มันเป็นไปไม่ได้เด็ดขาด! มันไม่สอดคล้องกับหลักอุตุนิยมวิทยาใดๆ เลย!"

"การจะก่อตัวเป็นเมฆลูกเห็บขนาดมหึมาเช่นนี้ได้ จำเป็นต้องใช้พลังงานมหาศาลและสภาพอากาศที่จำเพาะเจาะจงมาก"

เกาสื่อเหลียงไม่พูดอะไร

เขาเพียงจ้องมองหน้าจอ ใบหน้าเคร่งขรึมมืดมนจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

เขานึกถึงเรดาร์ที่ถูกดัดแปลงจนจำสภาพเดิมไม่ได้เครื่องนั้น

นึกถึงค่าพลังงานอันน่าสะพรึงกลัวนั่น

"ปัง!"

เกาสื่อเหลียงทุบกำปั้นลงบนแผงควบคุมเสียงดังสนั่น

ทุกคนในห้องบัญชาการต่างสะดุ้งตกใจ

เขาไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมรับข้อสันนิษฐานที่เป็นไปไม่ได้มากที่สุดนี้

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ยกหูโทรศัพท์เข้ารหัสสีแดงบนโต๊ะขึ้นมา น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อยจากการสะกดกลั้นอารมณ์อย่างถึงที่สุด

"ต่อสายหาจางหย่วนให้ฉัน"

...

จางหย่วนเพิ่งจะพุ่งเข้ามาในศาลา

เขาปัดเศษน้ำแข็งบนตัว ยังไม่ทันได้พักหายใจ โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าก็สั่นอย่างบ้าคลั่ง

หยิบออกมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์เข้ารหัสที่ไม่คุ้นเคย

มุมปากของเขายกยิ้มอย่างรู้ทัน

สิ่งที่ต้องมา ในที่สุดก็มา

เขากดรับสายแล้วเอ่ยอย่างเรียบเฉย "ฮัลโหลครับ"

ปลายสายมีเสียงของเกาสื่อเหลียงที่พยายามแสร้งทำเป็นสุขุมดังขึ้นมา

"สหายจางหย่วนใช่ไหม? ผมเกาสื่อเหลียงนะ"

หลังจากหยุดชะงักไปครู่สั้นๆ เกาสื่อเหลียงดูเหมือนกำลังเรียบเรียงคำพูด พยายามจะถามแบบอ้อมค้อม

"ทางมหาวิทยาลัยฮั่นเจียง... สภาพอากาศเป็นยังไงบ้าง?"

ได้ยินคำถามนี้เข้า จางหย่วนแทบจะหลุดขำออกมา

ถึงขนาดนี้แล้ว ยังจะมาเก๊กฟอร์มใส่เขาอยู่อีกเหรอ?

เขาไม่มีเวลามาเล่นเกมทายปัญหาหรอกนะ

"ท่านผู้การเกาครับ"

เสียงของจางหย่วนไม่ได้ดัง ทว่าแฝงไว้ด้วยพลังที่มองทะลุทุกสิ่ง

"อย่าอ้อมค้อมเลยครับ"

"ท่านผู้การอยากจะถามใช่ไหมครับว่า เรดาร์ที่ผมดัดแปลงตัวนั้น ปิดยังไง?"

ปลายสายตรงนั้น

ตกอยู่ในความเงียบงันระดับป่าช้าแตกทันที

เกาสื่อเหลียงถือโทรศัพท์ค้าง ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่

ส่วนจ้าวหย่งไหลและศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยนที่อยู่ข้างๆ ก็ราวกับถูกสาปให้หยุดนิ่งไม่ต่างกัน

บนใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงอย่างแท้จริงโดยไม่มีการเสแสร้งแม้แต่น้อย

ภายในห้องบัญชาการ อากาศพลันแข็งตัวเป็นก้อน

เขาถึงกับยอมรับออกมาโต้งๆ แบบนี้เลยเนี่ยนะ!

ทุกคนต่างกลั้นหายใจ แม้แต่เสียงสูดลมหายใจก็ยังไม่กล้าให้เล็ดลอดออกมา

พวกเขาได้ยินเสียงผู้ชายที่เปิดลำโพงไว้ของเกาสื่อเหลียงอย่างชัดเจน มันเป็นเสียงของคนหนุ่มที่ราบเรียบ ทว่ากลับแฝงพลังทะลุทะลวงชวนขนลุก

'ตัวการใหญ่' ที่บงการมหาพายุถล่มเมืองฮั่นเจียงด้วยมือข้างเดียวคนนี้ กลับใช้น้ำเสียงสบายๆ ในตอนนี้ราวกับกำลังถามว่า 'กินข้าวหรือยัง'

ผ่านไปหลายวินาที เกาสื่อเหลียงถึงรู้สึกว่าวิญญาณของตัวเองกลับเข้าร่าง

ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง กลืนน้ำลายลงคอดัง "เอื๊อก"

เขาพยายามจะอ้าปาก แต่พบว่าลำคอแห้งผากอย่างรุนแรง

"เธอ... ยอมรับแล้วเหรอ?"

เสียงของเกาสื่อเหลียงแหบแห้ง แฝงไว้ด้วยความสั่นเทาที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่รู้ตัว

จางหย่วนที่อยู่ปลายสายหัวเราะเบาๆ

"ไม่อย่างนั้นล่ะครับ?"

"ท่านผู้การเกาคิดว่านอกจากผมแล้ว ยังจะมีใครเปลี่ยนเครื่องตรวจวัดสภาพอากาศให้กลายเป็นอาวุธควบคุมสภาพอากาศได้อีกล่ะครับ?"

"อ้อ จริงสิ"

จางหย่วนเสริมขึ้นมาอีกประโยค

"ไฟดับครั้งใหญ่ทั่วเมืองเมื่อไม่กี่วันก่อน นั่นก็ฝีมือผมเองครับ"

"ตอนนั้นกำลังปรับจูนโมดูลพลังงานหลักของอุปกรณ์อยู่ ไม่ทันได้ระวังตัว"

"ดันเร่งกำลังไฟแรงไปหน่อย ก็เลยเผลอดูดไฟจากโครงข่ายไฟฟ้าแถวๆ นั้นไปซะเกลี้ยงเลยหลายบล็อก"

"ข้อผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ น่ะครับ ตอนนี้ปรับปรุงแก้ไขเรียบร้อยแล้ว"

ตูม!

หากพูดว่าประโยคแรกคือสายฟ้าฟาด

ประโยคเสริมที่เอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ยี่หระหลังจากนั้น สำหรับคนในห้องบัญชาการแล้ว มันก็ไม่ต่างอะไรกับระเบิดนิวเคลียร์ที่ถูกจุดชนวนอัดเข้าใส่หน้าจังๆ

ร่างของศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยนโอนเอนไปมา หากไม่ใช่เพราะจ้าวหย่งไหลตาไวและคว้าแขนไว้ได้ทัน

ผู้เชี่ยวชาญรุ่นเก๋าท่านนี้คงทรุดลงไปกองกับพื้นตรงนั้นแล้ว

ไฟดับครั้งใหญ่ทั่วเมือง!

ก็เป็นฝีมือมันด้วยเรอะ!

เพียงเพราะตอนปรับจูนอุปกรณ์ "เผลอ" เร่งกำลังไฟแรงไปหน่อยเนี่ยนะ?

มันมีเหตุผลบัดซบพรรค์นี้ด้วยเหรอวะ!

เกาสื่อเหลียงรู้สึกว่าความดันโลหิตของตัวเองพุ่งปรี๊ดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง ขมับเต้นตุบๆ

เขาบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ลง

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาเอาเรื่องหรือหาคนรับผิดชอบ

สิ่งที่สำคัญที่สุดในเวลานี้ คือต้องทำให้มวลเมฆสีม่วงเวรตะไลเหนือน่านฟ้ามหาวิทยาลัยฮั่นเจียงหยุดทำงานเดี๋ยวนี้!

"ได้ ได้ สหายจางหย่วน"

เกาสื่อเหลียงพูดคำว่า "ได้" ติดกันสองครั้ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความจนปัญญา

เขาล้มเลิกการหยั่งเชิงและเสแสร้งใดๆ ไปจนหมดสิ้น

"พวกเรา... ขยับอุปกรณ์ของเธอจริงๆ นั่นแหละ"

"บ่ายวันนี้ พวกเราขนมันจากโกดังกลับมาที่เขตทหาร"

"บรรดาผู้เชี่ยวชาญจากสถาบันวิทยาศาสตร์การทหารอยากจะทำการตรวจสอบและวิเคราะห์มันอย่างละเอียดรอบด้าน"

"ผลก็คือ ตอนที่เปิดเครื่อง มันเกิดอุบัติเหตุขึ้นนิดหน่อย"

เกาสื่อเหลียงอธิบายออกมาอย่างยากลำบาก ทุกคำพูดหนักอึ้งอย่างที่สุด

"เริ่มจากระบบไฟฟ้าทั่วทั้งเขตทหารเป็นอัมพาตทั้งหมด จากนั้น... ก็คือสภาพอากาศอย่างที่เธอเห็นอยู่ในตอนนี้"

"พวกเราลองใช้ขั้นตอนการปิดระบบตามปกติทั้งหมดแล้ว แต่ไม่ได้ผลเลย"

จางหย่วนที่อยู่ปลายสายเงียบไปชั่วครู่หลังจากฟังจบ

นอกศาลา ลูกเห็บเริ่มซาลงไปมากแล้ว ทว่าลมพายุยังคงกรรโชกแรง

บรรดานักศึกษาที่เข้ามาหลบฝนในศาลาต่างเบียดเสียดอยู่ด้วยกัน ก้มหน้าไถมือถือดูการแจ้งเตือนภัยพิบัติที่กระหน่ำขึ้นมาในโลกออนไลน์ด้วยความขวัญผวา

ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่า ชายหนุ่มในชุดครุยที่ยืนอยู่ตรงมุมศาลาคนนี้

กำลังใช้โทรศัพท์มือถือเพียงเครื่องเดียว ควบคุมพายุลูกใหญ่ที่กำลังพัดถล่มไปทั่วทั้งเมือง