ตอนที่ 98 บอสระดับท็อปกลายเป็นแค่นักศึกษาปีสี่

"ผมทิ้งกระดาษโน้ตไว้แล้วไม่ใช่เหรอครับ"

จางหย่วนถาม

"ตัวหนังสือเบ้อเริ่มสี่คำว่า 'ห้ามแตะต้อง' ผู้การเกาน่าจะอ่านออกใช่ไหมครับ"

ใบหน้าแก่ชราของเกาสื่อเหลียงแดงก่ำขึ้นมาทันที

ไม่ใช่แค่อ่านออกเสียด้วย

เพราะกระดาษแผ่นนั้นวางหราอยู่บนแผงควบคุมตรงหน้าเขาตอนนี้เลย ตัวอักษรสี่ตัวตวัดพลิ้วไหวราวกับมังกรเหินหงส์ร่อน ราวกับกำลังเยาะเย้ยเขาอย่างไร้ความปรานี

"แค่กๆ..."

เกาสื่อเหลียงกระแอมแก้เก้อไปสองที

"สถานการณ์มันฉุกเฉินน่ะสหายจางหย่วน พวกเราก็แค่อยากประเมินมูลค่าของเทคโนโลยีนี้ให้เร็วที่สุดเท่านั้นเอง"

"พอเถอะครับ ไม่ต้องแก้ตัวหรอก"

จางหย่วนพูดขัดขึ้นมา

"การแก้ตัวคือการกลบเกลื่อน และการกลบเกลื่อนก็คือยอมรับความจริงนั่นแหละ"

"พวกคุณก็แค่มือซน อดใจไม่ไหวเอง"

เกาสื่อเหลียง: "..."

จ้าวหย่งไหล: "..."

ต่งลี่เจี้ยน: "..."

ทุกคนในห้องบัญชาการรู้สึกเหมือนใบหน้าชาดิก ร้อนผ่าวไปหมด

พูดจาได้ขวานผ่าซากชะมัด

จางหย่วนดึงบทสนทนากลับเข้าเรื่อง

"เปิดวิดีโอคอลเถอะครับ"

"แอดวีแชทมา เดี๋ยวผมเปิดวิดีโอคอลสอนทีละสเต็ปเลยว่าต้องปิดเครื่องยังไง"

"ขั้นตอนการปิดไอ้เจ้านั่นมันค่อนข้างซับซ้อน ถ้าพลาดแม้แต่ก้าวเดียว ผลลัพธ์ที่ตามมาอาจจะเลวร้ายยิ่งกว่าตอนนี้ซะอีก"

วิดีโอคอลเนี่ยนะ?

เกาสื่อเหลียงอึ้งไปเลย

เขาคาดไม่ถึงจริงๆ ว่าวิธีแก้ปัญหาที่อีกฝ่ายเสนอมา มันจะดู...ติดดินและบ้านๆ ขนาดนี้

ใช้วิดีโอคอลผ่านวีแชท เพื่อมาสั่งการห้องบัญชาการสูงสุดของเขตทหาร ในการปิดอาวุธควบคุมสภาพอากาศระดับสุดยอดที่พร้อมจะถล่มเมืองทั้งเมืองเนี่ยนะ?

ฟังดูแล้วทำไมมันช่างเหนือจริงขนาดนี้ล่ะ?

"เอ่อ... มี มีวีแชทอยู่"

เกาสื่อเหลียงได้สติกลับมา รีบตอบทันที

เขาเหลือบมองจ้าวหย่งไหลที่อยู่ข้างๆ

จ้าวหย่งไหลรู้ใจทันควัน รีบขานเบอร์โทรศัพท์และไอดีวีแชทของตัวเองออกไป

จางหย่วนกดแอดเพื่อนมาอย่างรวดเร็ว

พอคำขอวิดีโอคอลเด้งขึ้นมา หัวใจของทุกคนในห้องบัญชาการก็แทบจะเต้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย

จ้าวหย่งไหลมือสั่นระริกขณะกดปุ่มรับสาย

วินาทีต่อมา ใบหน้าของจางหย่วนก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอมือถือ

เขาสวมชุดครุยปริญญาสีดำ ผมเผ้าถูกลมพัดจนยุ่งเหยิงเล็กน้อย

พื้นหลังเป็นศาลาทรงโบราณ ด้านนอกเป็นท้องฟ้าสีเทาทึบทะมึน

"โอ้โห อยู่กันพร้อมหน้าเลยแฮะ"

จางหย่วนกวาดตามองผ่านหน้าจอ เห็นทั้งเกาสื่อเหลียง เห็นทั้งจ้าวหย่งไหล แล้วก็เห็นศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยนที่หน้าซีดเผือด

"เอาล่ะ เลิกคุยสัพเพเหระ กู้ภัยสำคัญที่สุด"

น้ำเสียงของจางหย่วนเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา

"สลับเป็นกล้องหลังทีครับ หันไปที่แผงควบคุมเรดาร์ ให้ผมเห็นสัญญาณไฟบนนั้นชัดๆ หน่อย"

"ศาสตราจารย์ต่ง รบกวนท่านลงมือดำเนินการด้วยครับ"

"ผมต้องการให้ท่านบอกผมอย่างแม่นยำว่า ตอนนี้ไฟสัญญาณแสดงกำลังขับของ 'PW-3 เฮิรตซ์ คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า' เป็นสีอะไรอยู่"

PW-3 เฮิรตซ์ คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า?

ศาสตราจารย์ต่งลี่เจี้ยนได้ยินศัพท์เทคนิคที่ไม่คุ้นเคยนี้แล้วก็ถึงกับมึนไปทั้งตัว

"อะไร... คลื่นอะไรนะ"

เขาถามย้ำอย่างไม่แน่ใจ นึกว่าตัวเองหูฝาดไป

"PW-3 เฮิรตซ์ คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าครับ"

จางหย่วนทวนซ้ำอีกครั้ง

"มุมบนซ้ายของแผงควบคุม แถวที่สาม ลูกบิดตัวที่สอง บนนั้นน่าจะมีสัญลักษณ์ 'PW-3' กำกับอยู่"

ต่งลี่เจี้ยนสะดุ้งสุดตัว

เขารีบหันขวับไปมองที่แผงควบคุมขนาดยักษ์ทันที

ศาสตราจารย์อาวุโสของสถาบันวิทยาศาสตร์การทหารอีกสองสามคนก็ขยับเข้ามารุมดู พลางมองหาตามตำแหน่งที่จางหย่วนบอก

มีจริงๆ ด้วย!

ตรงลูกบิดที่พวกเขาพยายามศึกษากันอยู่นานสองนานแต่ก็ไม่รู้ว่ามีไว้ทำอะไรนั้น มีตัวอักษร "PW-3" สลักไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง!

นี่... นี่มันคืออะไรกันแน่?

ในคลังความรู้ตลอดชีวิตของพวกเขา แก่นแท้ของเรดาร์ตรวจอากาศคือปรากฏการณ์ดอปเพลอร์และการสะท้อนของคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า

มันไม่เฉียดใกล้สิ่งที่เรียกว่า "เฮิรตซ์ คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า" นี้เลยสักนิด!

"พวกเรา... พวกเราไม่เคยได้ยินชื่อเทคโนโลยีนี้มาก่อนเลย"

น้ำเสียงของต่งลี่เจี้ยนเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง

เขาทุ่มเททั้งชีวิตวิจัยเรื่องเรดาร์ตรวจอากาศ แต่สุดท้ายกลับพบว่า เมื่อต้องมายืนอยู่ต่อหน้าชายหนุ่มคนนี้ ตัวเขากลับเหมือนเด็กประถมที่เพิ่งเริ่มต้นหัดเรียนเท่านั้น

"พวกท่านไม่เคยได้ยินก็ถูกแล้วครับ"

จางหย่วนพูดเรียบๆ

"ถ้าเคยได้ยินกันหมด มันจะไปเรียกว่าเทคโนโลยีแกนหลักได้ยังไงล่ะ"

คำพูดประโยคเดียว จุกอกจนบรรดาศาสตราจารย์ผมขาวเถียงไม่ออกแม้แต่คำเดียว

นั่นน่ะสิ

นี่มันเทคโนโลยีล้ำยุคที่สามารถสร้างพายุซูเปอร์สตอร์มขึ้นมาได้โดยตรงเชียวนะ

ถ้าหากพวกเขาดูออกกันได้ง่ายๆ นั่นสิถึงจะเรียกว่าเรื่องประหลาด

"อย่ามัวแต่ยืนเหม่อสิครับ ศาสตราจารย์ต่ง"

จางหย่วนเร่ง

"เร็วครับ หันกล้องไปที่แผงควบคุม เวลาไม่คอยท่าแล้ว"

จ้าวหย่งไหลรีบส่งโทรศัพท์ให้ต่งลี่เจี้ยนทันที

ต่งลี่เจี้ยนสูดหายใจเข้าลึก สะกดความตระหนกในใจเอาไว้อย่างสุดความสามารถ แล้วสลับเป็นกล้องหลังตามที่จางหย่วนบอก

บนหน้าจอโทรศัพท์ ปรากฏภาพแผงควบคุมเรดาร์อย่างชัดเจน

ปุ่มกดและไฟสัญญาณละลานตาจนชวนให้ตาลาย

"โอเค เห็นแล้วครับ"

เสียงของจางหย่วนดังออกมาจากโทรศัพท์ แฝงไว้ด้วยอำนาจสั่งการที่ไม่ยอมให้ใครสงสัย

"ฟังคำสั่งผม ห้ามพลาดแม้แต่ก้าวเดียว"

"ถ้ากดพลาดไปแค่ครั้งเดียว แกนพลังงานจะโอเวอร์โหลด แล้วไอ้เครื่องนี้อาจจะสูบพลังงานของเขตทหารฮั่นเจียงไปจนเหี้ยน"

"หลังจากนั้น...ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น"

"อาจจะเป็นลูกเห็บลูกใหญ่กว่าเดิม หรือไม่ก็อาจจะเป็นอภิมหาสายฟ้าฟาดลงมาจากฟ้า ระเบิดห้องบัญชาการของพวกท่านจนกระจุยไปเลยก็ได้"

ซี้ด...

แผ่นหลังของทุกคนผุดเหงื่อเย็นเยียบขึ้นมาพร้อมกัน

มือของต่งลี่เจี้ยนที่ถือโทรศัพท์อยู่เริ่มสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

เขากลัวแล้ว

เขาเป็นนักวิจัยสายทฤษฎี ไม่ใช่ฝ่ายปฏิบัติการจริง

เครื่องมือที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อนขนาดนี้ ซ้ำร้ายผลลัพธ์ยังน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนั้น หากมือเขาสั่นแล้วกดผิดไปสักปุ่มขึ้นมา...

"ไม่ได้!"

ต่งลี่เจี้ยนโพล่งออกมาอย่างกะทันหัน

เขาเงยหน้าขึ้นมองเกาสื่อเหลียง แววตาเต็มไปด้วยความหวาดผวา

"ท่านผู้การ ผม...ผมไม่กล้าครับ!"

"ความรับผิดชอบนี้มันใหญ่เกินไป ผมแบกรับไม่ไหวหรอกครับ!"

"ถ้าหากเกิดผิดพลาดขึ้นมา พวกเราได้กลายเป็นคนบาปกันหมดแน่!"

สีหน้าของเกาสื่อเหลียงเคร่งเครียดถึงขีดสุดเช่นกัน

เขาเข้าใจความกังวลของต่งลี่เจี้ยนดี

เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น

"สหายจางหย่วน"

เกาสื่อเหลียงดึงโทรศัพท์มา แล้วพูดกับจางหย่วนที่อยู่ในหน้าจอ

"คุณดูสิว่าแบบนี้ได้ไหม"

"ตอนนี้คุณอยู่ที่ไหน พวกเราจะส่งรถไปรับคุณ!"

"คุณมาคอยชี้แนะด้วยตัวเอง ไม่สิ คุณมาลงมือควบคุมด้วยตัวเองเลย! แบบนี้จะรัดกุมที่สุด!"

จางหย่วนที่อยู่ปลายสายได้ยินดังนั้นก็ขมวดคิ้ว

เขาเหลือบมองออกไปนอกศาลา

ลมฝนโหมกระหน่ำ สภาพภายนอกเละเทะไม่มีชิ้นดี

"ผมเหรอครับ"

"ตอนนี้ผมอยู่ที่มหาวิทยาลัยฮั่นเจียง กำลังเข้าร่วมพิธีจบการศึกษาอยู่น่ะสิครับ"

พิธีจบการศึกษา?

เกาสื่อเหลียงชะงักงันไปอีกคำรบ

จ้าวหย่งไหลและต่งลี่เจี้ยนที่อยู่ข้างๆ ก็เผยสีหน้าเหมือนเห็นผีออกมาไม่ต่างกัน

"เธอ...เธอพูดว่าอะไรนะ"

เกาสื่อเหลียงไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง

"ปีสี่ครับ วันนี้เพิ่งจบ"

จางหย่วนตอบอย่างราบเรียบ

"ไม่อย่างนั้นท่านคิดว่าเป็นอะไรล่ะครับ"

ทั้งห้องบัญชาการเงียบกริบลงอย่างสิ้นเชิง

เด็ก...นักศึกษาปีสี่...ที่เพิ่งจะเรียนจบเนี่ยนะ?

อีกฝ่ายกลับเป็นแค่นักศึกษาที่ขาก้าวพ้นรั้วมหาวิทยาลัยยังไม่พ้นตัวด้วยซ้ำ!

ริมฝีปากของเกาสื่อเหลียงสั่นระริกอยู่นานสองนาน กว่าจะเค้นเสียงตัวเองออกมาได้

"ส่งรถไป!"

เขาแทบจะแผดเสียงตะโกนลั่น

"ใช้ความเร็วสูงสุด! ส่งคนไปที่มหาวิทยาลัยฮั่นเจียง! ไปรับตัวสหายจางหย่วน...มาให้ฉันเดี๋ยวนี้!"

"รับทราบครับ!"

ทหารฝ่ายเทคนิคคนหนึ่งยืนตรงทำความเคารพทันที ก่อนจะหันหลังวิ่งพรวดพราดออกไป

เกาสื่อเหลียงหอบหายใจหนักหน่วง แล้วหันกลับมามองหน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง

"สหายจางหย่วน ลำบากคุณหน่อยนะ พิธีจบการศึกษา...อาจจะต้องพักไว้ก่อนชั่วคราวแล้ว"

จางหย่วนถอนหายใจออกมาคำหนึ่ง

"ก็ได้ครับ"

"ยังไงคำปราศรัยของอธิการบดีก็น่าเบื่ออยู่พอดี"

สัญญาณสายถูกตัดไป

มือของเกาสื่อเหลียงที่ถือโทรศัพท์ยังคงสั่นเทาอยู่น้อยๆ

เขาไม่ได้กลัว แต่เป็นความตื่นเต้น เป็นความตกตะลึง และเป็นอารมณ์อันซับซ้อนที่ปะปนกันระหว่างความเหลือเชื่อกับความปีติยินดีอย่างบ้าคลั่ง

นักศึกษาที่เพิ่งจะเรียนจบในวันนี้

กลับครอบครองเทคโนโลยีล้ำยุคที่สั่นสะเทือนระเบียบโลกได้

เรื่องพรรค์นี้พูดออกไป ใครมันจะไปกล้าเชื่อ?

"ท่านผู้การ..."

จ้าวหย่งไหลและต่งลี่เจี้ยนที่อยู่ด้านข้าง สีหน้าแข็งค้างไปโดยสมบูรณ์แล้ว

สมองของพวกเขาหยุดการทำงานไปชั่วขณะ ไม่สามารถประมวลผลข้อมูลที่เพิ่งได้รับเข้ามาได้เลยแม้แต่น้อย

"มัวยืนเหม่ออะไรกันอยู่!"