ตอนที่ 99 รถกันกระสุนสิบคันบุกเข้ามหาวิทยาลัย! ครูและนักศึกษาตะลึงตาค้าง

เกาสื่อเหลียงได้สติกลับมาในทันที เขารวบรวมแรงทั้งหมดตะโกนใส่แผ่นหลังของทหารฝ่ายเทคนิคที่เพิ่งวิ่งออกไป

"คันเดียวมันจะไปพออะไร!"

"เอารถกันกระสุนของกองร้อยอารักขาออกไปให้หมด! สิบคัน! ไม่สิ คันไหนขับได้เอาไปให้หมด!"

"เคลียร์สิ่งกีดขวางตลอดเส้นทางให้เกลี้ยง!"

"ใช้ความเร็วสูงสุด! ไปรับสหายจางหย่วนกลับมาให้ครบสามสิบสองประการ!"

"รับทราบครับ!"

ด้านนอกมีเสียงขานรับดังกึกก้องยิ่งกว่าเดิม ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าเร่งรีบและเสียงคำรามของเครื่องยนต์

ทั้งห้องบัญชาการตกอยู่ในความคลั่งไคล้อันพิลึกพิลั่น เพียงเพราะความจริงที่ว่า "จางหย่วนเป็นแค่นักศึกษามหาวิทยาลัย"

หน้าอกของเกาสื่อเหลียงกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เขารู้สึกว่าหัวใจตัวเองเต้นเร็วเสียจนแทบจะกระดอนหลุดออกมานอกลำคอ

บุคลากรทรงคุณค่าระดับหัวกะทิ!

ประเทศชาติต้องปกป้องเขาไว้โดยไม่สนว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด!

……

ในเวลาเดียวกันนั้น

สภาพอากาศอันผิดปกติของเมืองฮั่นเจียง ได้แพร่กระจายไปทั่วโลกผ่านอินเทอร์เน็ตที่เข้าถึงทุกซอกทุกมุมเรียบร้อยแล้ว

ณ อเมริกา ห้องถ่ายทอดสดข่าวต่างประเทศ

ผู้ประกาศข่าวหญิงผมบลอนด์ตาสีฟ้ากำลังรายงานข่าวด้วยน้ำเสียงเกินจริงและแฝงความสะใจเยาะเย้ย

"ท่านผู้ชมคะ ภาพที่เรากำลังรับชมอยู่นี้ คือภาพสดที่ส่งตรงมาจากเมืองฮั่นเจียงของหัวเซี่ยค่ะ"

"ตามรายงานระบุว่า ตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงที่แล้ว เมืองดังกล่าวเกิดไฟดับเป็นวงกว้างทั่วทั้งเมือง จากนั้นก็เกิดพายุฝนตกหนักรุนแรง ซ้ำยังมีลูกเห็บตกลงมาอีกด้วยค่ะ"

"ใช่แล้วค่ะ คุณไม่ได้ฟังผิด ลูกเห็บจริงๆ ค่ะ"

บนหน้าจอตัดสลับเป็นคลิปวิดีโอสั้นๆ หลายคลิปที่ชาวเน็ตในพื้นที่ถ่ายไว้

ใต้ท้องฟ้ามืดสลัว สายฝนเทกระหน่ำลงมาราวกับน้ำตก

ลูกเห็บขนาดเท่าลูกปิงปองตกลงมากระทบหลังคารถและหน้าต่างดังสนั่นหวั่นไหว ส่งเสียงดังน่าสะพรึงกลัว

"ฝ่ายหัวเซี่ยป่าวประกาศมาตลอดว่าโครงการโครงสร้างพื้นฐานของตนเองนั้นยอดเยี่ยมเป็นอันดับหนึ่งของโลก ทั้งระบบไฟฟ้ายังมั่นคงและไว้ใจได้"

"แต่เท่าที่เห็นในตอนนี้ แค่พายุฝนที่ไม่นับว่ารุนแรงเท่าไรนัก ก็ทำให้มหานครที่มีประชากรนับสิบล้านคนแห่งนี้กลายเป็นอัมพาตได้แล้วค่ะ"

"เรื่องนี้ชวนให้อดสงสัยไม่ได้จริงๆ ว่า สิ่งที่เรียกว่า 'สัตว์ประหลาดแห่งการสร้างพื้นฐาน' นั้น เป็นเพียงเรื่องเล่าชวนเชื่อที่โอ้อวดเกินจริงหรือไม่"

แขกรับเชิญผู้วิจารณ์รายการ ซึ่งอ้างตนว่าเป็น "ผู้เชี่ยวชาญด้านหัวเซี่ย" รีบรับลูกต่อทันควัน

"เรื่องนี้เผยให้เห็นถึงปัญหาเชิงโครงสร้างของระบอบพวกเขาครับ! ช่างเปราะบางและไร้น้ำยาเหลือเกิน!"

"ผมพูดตั้งนานแล้วว่า การพัฒนาอันรวดเร็วของพวกเขาต้องแลกมาด้วยการสูญเสียด้านคุณภาพ และตอนนี้ ผลกรรมก็เริ่มแสดงออกมาแล้วครับ!"

คำพูดเหล่านี้จุดชนวนความเดือดพล่านในโลกออนไลน์ฝั่งตะวันตกขึ้นมาทันที

"ขำว่ะ นี่เหรอความเร็วแบบหัวเซี่ย? เร็วเฉพาะตอนไฟดับรึเปล่า?"

"ผ้าซิ่นที่ใช้ปิดความอายถูกน้ำฝนชะล้างออกหมดแล้ว ฮ่าๆๆ!"

"ฉันก็นึกว่าจะเก่งกาจมาจากไหน ที่แท้ก็คณะละครปาหี่"

เมื่อชาวเน็ตในประเทศเห็นความคิดเห็นเหล่านี้ถูกแปลส่งต่อกลับเข้ามา ก็ของขึ้นกันทันที

"ไอ้เวรเอ๊ย ไอ้พวกชาติหมานี่เริ่มอีกแล้วเหรอ?"

"ภัยพิบัติทางธรรมชาติยังเอามาแซะได้อีกเหรอวะ? ยังมีความเป็นคนกันอยู่ไหมเนี่ย?"

"สภาพอากาศที่ฮั่นเจียงมันผิดปกติชัดๆ ไหมล่ะโว้ย!"

"ลูกเห็บตกกระหน่ำยังกับฟ้าถล่มติดต่อกันเกือบชั่วโมง มึงเรียกสิ่งนี้ว่าพายุฝน 'ไม่นับว่ารุนแรงเท่าไร' เรอะ?"

"อย่าไปเสียเวลาพล่ามกับพวกมันเลย พวกโง่กบในกะลาทั้งนั้น รอให้พวกเราผ่านวิกฤตนี้ไปได้ก่อนเถอะ เดี๋ยวได้เห็นดีกันแน่!"

สงครามน้ำลายบนโลกออนไลน์ทวีความดุเดือดขึ้นเรื่อยๆ

และพายุแห่งกระแสสังคมลูกนี้ ก็ไปเตะตาบุคคลระดับบิ๊กเข้าจนได้

ณ เพนตากอน อเมริกา

รัฐมนตรีว่าการกระทรวงกลาโหมอิเบลย์ กำลังจ้องมองข่าวบนหน้าจอด้วยสายตาคมกริบ

"ท่านเซเวียร์ครับ สถานการณ์ในเมืองฮั่นเจียงของหัวเซี่ย ดูเหมือนจะร้ายแรงกว่าที่เราคาดการณ์ไว้ครับ"

พันเอกพิเศษเดลีที่อยู่ข้างๆ เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

มุมปากของอิเบลย์ยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา

"ร้ายแรงงั้นหรือ? ไม่หรอก"

เขาส่ายนิ้วไปมา

"นี่ไม่ใช่ภัยธรรมชาติ แต่มันคือโอกาส"

"ประเทศที่มีระบบไฟฟ้าเปราะบางขนาดนี้ ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเป็นคู่ต่อสู้ของเราเลยสักนิด"

เขาหันหน้าไปมองพันเอกพิเศษเดลี

"การซ้อมรบร่วมที่กำหนดไว้สัปดาห์หน้า ยังจำเป็นต้องรออีกหรือ?"

พันเอกพิเศษเดลีเข้าใจความนัยได้ในทันที

"ท่านหมายความว่า... ให้เลื่อนเข้ามาเร็วขึ้นหรือครับ?"

"ติดต่อญี่ปุ่นทันที" เสียงของอิเบลย์เยือกเย็นไร้ระลอกคลื่นอารมณ์

"บอกพวกเขาว่า กองเรือของเราจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้ เพื่อส่ง 'ของขวัญสุดเซอร์ไพรส์' ให้พวกมันที่น่านน้ำทางตะวันออกของหัวเซี่ย"

"พวกมันไม่ใช่ว่าอยากเห็นความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยวของเรามาตลอดหรอกหรือ? คราวนี้ ก็จะให้พวกมันได้เห็นจนสาแก่ใจ"

"รับทราบครับ!"

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

กองเรือที่เจ็ดซึ่งนำโดยเรือบรรทุกเครื่องบิน "ริแกน" ร่วมมือกับเรือพิฆาตชั้น "อาทาโกะ" อันล้ำสมัยที่สุดของญี่ปุ่น

รวมตัวกันเป็นกองเรือผสมขนาดมหึมา แล่นออกจากฐานทัพเรือโยโกสุกะอย่างเกรียงไกร

เครื่องบินรบ F-35 นับสิบลำถูกดีดตัวทะยานขึ้นจากเรือบรรทุกเครื่องบิน บินบดบังท้องฟ้าจนมืดครึ้ม มุ่งตรงสู่น่านน้ำของหัวเซี่ย

การกดดันทางทหารอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อนได้เปิดฉากขึ้นอย่างเงียบงัน

...

มหาวิทยาลัยฮั่นเจียง

พิธีจบการศึกษาพังไม่เป็นท่าไปนานแล้ว

ลูกเห็บตกกระหน่ำต่อเนื่องมาเกือบหนึ่งชั่วโมง นอกจากจะไม่ซาลงแล้ว กลับยิ่งทวีความรุนแรงและมีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ

หน้าต่างกระจกของหอประชุมถูกกระแทกแตกเป็นรูกว้างไปหลายบาน ลมหนาวหอบเอาละอองฝนพัดสาดเข้ามาด้านในจนผู้คนสั่นสะท้าน

อธิการบดียืนอยู่บนเวที สีหน้าเขียวคล้ำขณะคุยโทรศัพท์

"ฮัลโหล! กรมอุตุนิยมวิทยาใช่ไหม! ลูกเห็บนี่มันจะตกไปอีกนานแค่ไหน!"

"อะไรนะ? พวกคุณก็ตรวจไม่พบความผิดปกติเหมือนกันเหรอ?"

"ผมไม่สนว่าพวกคุณจะใช้วิธีไหน รีบคิดหาทางแก้ปัญหาเดี๋ยวนี้! โรงเรียนเรามีอาจารย์และนักศึกษาหลายหมื่นคน ถ้าเกิดเรื่องขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ!"

พอกดวางสาย อธิการบดีก็โมโหจนเกือบจะปาโทรศัพท์ทิ้ง

รองอธิการบดีเดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเป็นกังวล

"สถานการณ์ชักไม่ชอบมาพากลแล้วนะครับ"

"สภาพอากาศแบบนี้ มันประหลาดเกินไปแล้ว"

มีหรือที่อธิการบดีจะไม่รู้

เขามีชีวิตมาหกสิบกว่าปี ไม่เคยเจอลูกเห็บตกหนักขนาดนี้มาก่อน

ราวกับมีใครขึ้นไปถือปืนกลแกตลิงกราดยิงลงมาจากฟากฟ้าอย่างไรอย่างนั้น

"รออีกหน่อย ทางเขตทหารน่าจะมีความเคลื่อนไหว..."

อธิการบดียังพูดไม่ทันขาดคำ

"บรึม— บรึม—"

เสียงคำรามทึบหนักทรงพลังของเครื่องยนต์ดังแว่วจากไกลเข้ามาใกล้

ดังก้องทะลุม่านฝนและเสียงอึกทึกของลูกเห็บ เข้ามาในโสตประสาทของทุกคนอย่างชัดเจน

เหล่านักศึกษาในหอประชุมเริ่มฮือฮากันยกใหญ่

"เสียงอะไรน่ะ?"

"เหมือนจะเป็น... เสียงรถ?"

"ล้อเล่นน่า อากาศแบบนี้ใครจะกล้าขับรถออกมาข้างนอก? ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง?"

ต่งเฉินกับหลี่เชี่ยนก็เบียดเสียดอยู่ริมหน้าต่าง พยายามชะเง้อมองออกไปข้างนอกเช่นกัน

บนถนนสายหลักของมหาวิทยาลัย ปรากฏขบวนยานยนต์ขนาดยักษ์กำลังแล่นฝ่าห่าลูกเห็บอันหนาทึบเข้ามาอย่างช้าๆ

รูปลักษณ์ของรถเหล่านั้นดูบึกบึน เส้นสายแข็งแกร่งดุดัน มองแวบเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่รถของพลเรือนทั่วไป

"เชี่ยเอ๊ย!"

นักศึกษาชายคนหนึ่งที่พอรู้เรื่องยานยนต์ถึงกับหลุดปากอุทานลั่น

"นี่มัน... รถทหารนี่หว่า! รถจู่โจมหุ้มเกราะกันกระสุนของกองทัพ!"

"หนึ่ง สอง สาม... พระช่วย มีตั้งสิบคันเลยเหรอเนี่ย!"

ทั่วทั้งหอประชุมพลันเงียบกริบลงในพริบตา

ทุกคนต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า

รถหุ้มเกราะกันกระสุนของกองทัพสิบคันกำลังแล่นฝ่าห่าลูกเห็บราวกับวันสิ้นโลก เข้ามาในรั้วมหาวิทยาลัยอย่างน่าเกรงขาม

นี่คิดจะทำอะไรกัน?

จะเกิดสงครามเหรอ?

อธิการบดีกับรองอธิการบดีก็พุ่งตัวมาที่ริมหน้าต่าง มองขบวนรถที่แผ่รังสีคุกคามอันน่าเกรงขามนั้นด้วยสมองที่ว่างเปล่าขาวโพลน

พวกเขาไม่เข้าใจสถานการณ์เลยสักนิด

ในตอนนั้นเอง ภายในรถทหารคันหน้าสุด เกาสื่อเหลียงกดโทรออกหาจางหย่วนอีกครั้ง

"สหายจางหย่วน!"

"พวกเรามาถึงมหาวิทยาลัยฮั่นเจียงแล้ว!"

"คุณอยู่ตรงตำแหน่งไหนกันแน่?"

ปลายสายมีเสียงราบเรียบของจางหย่วนดังกลับมา โดยมีเสียงลูกเห็บกระทบดังเปาะแปะเป็นฉากหลัง

"ประตูทิศตะวันออกครับ"

"ป่าละเมาะทางขวาของสนามฟุตบอล"

"ข้างในมีศาลาอยู่หลังหนึ่ง"

"ผมอยู่ที่นี่แหละครับ"

"รับทราบ!"

เกาสื่อเหลียงหันไปสั่งคนขับรถซึ่งเป็นพลขับรุ่นเก๋ามากประสบการณ์ด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ประตูทิศตะวันออก! สนามฟุตบอล! ป่าละเมาะทางขวา!"

"รับทราบครับ!"

พลขับหักพวงมาลัยอย่างเฉียบคม

ท่ามกลางสายตาเคลือบแคลงสงสัยนับไม่ถ้วนที่จับจ้องมา ขบวนรถไม่มีการหยุดชะงักแม้แต่น้อย

แล่นบดขยี้ก้อนน้ำแข็งและแอ่งน้ำที่นองเต็มพื้น มุ่งหน้าไปยังมุมอันเงียบสงบไม่สะดุดตาทางฝั่งตะวันออกของมหาวิทยาลัยอย่างช้าๆ