บทที่ 111 ใต้ทะเลลึกหนึ่งพันเมตร สายตาจับจ้องอันน่าพิศวง

เช้าวันต่อมา ตอนที่ฟ้าเพิ่งจะสลัวๆ เจียงชวนก็ล้างหน้าแปรงฟันเสร็จเรียบร้อย พอกินมื้อเช้าง่ายๆ เสร็จ เขาก็ขี่รถซาเล้งมุ่งหน้ามายังริมทะเลเพียงลำพัง

ยังคงเป็นโขดหินก้อนเดิมที่เขาเคยดำลงทะเลคราวก่อน…

ตูม ตูม…

“อิ๊งๆ…”

เวลานั้นเอง เสี่ยวเถี่ยกำลังสะบัดร่างมหึมาแหวกว่ายอยู่ในทะเลอย่างตื่นเต้น ดีดตัวกระโดดขึ้นเหนือน้ำเป็นพักๆ ดวงตาขนาดเท่าลูกปิงปองสองข้างฉายแววใสซื่อปนบ๊อง ส่งยิ้มซื่อๆ บื้อๆ มาให้เจียงชวน