บทที่ 112 โดนฉลามขาวรุมทึ้ง เสียงขอความช่วยเหลือจากฉลามวาฬ

ในวินาทีนี้ เจียงชวนสัมผัสได้อย่างเฉียบคมว่ารอบกายคล้ายมีสายตาหลายคู่กำลังจ้องมองตนตาไม่กะพริบ

ความรู้สึกนั้นชวนให้ขนลุกซู่ ราวกับห้วงเหวลึกกำลังจ้องเขม็งกลับมา ยิ่งบวกกับสภาพแวดล้อมมืดมิดรอบตัว ก็ยิ่งชวนให้ใจสั่นสะพรึง

เคราะห์ดีที่เจียงชวนไม่ได้เป็นโรคกลัวที่แคบ ไม่อย่างนั้นในสภาพแวดล้อมแบบนี้ อาจถูกหลอนจนหัวใจวายตายได้จริงๆ

“ที่นี่มันประหลาดเกินไปแล้ว!

เสี่ยวเถี่ย รีบกลับกันเถอะ…”