บทที่ 134 ปะการังสีม่วงประกายทอง!

"งั้น…ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นะ!"

"เชี่ยเอ๊ย~ แกจะมาบิดเขินบ้าบออะไรตอนนี้วะ?" เจียงชวนพูดไม่ออกไปเลย

เขารู้สึกจริงๆ ว่ายิ่งพวกสัตว์เลี้ยงมีความเป็นมนุษย์มากขึ้นเท่าไหร่ แต่ละตัวก็ยิ่งทำตัวกวนโอ๊ยและดัดจริตขึ้นเรื่อยๆ

คงเหลือแค่เล่อเล่อแล้วมั้งที่ตอนนี้ยังพอดูเป็นปกติอยู่บ้าง

โดยเฉพาะเสี่ยวเถี่ย อาการกวนประสาทและทะเล้นของมันแทรกซึมลึกไปถึงกระดูกดำแล้ว