บทที่ 135 ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์สุดขีด

“พอแค่นี้ก่อน วันนี้ให้กินเท่านี้แหละ ขืนกินมากกว่านี้ ร่างกายพวกนายคงรับไม่ไหวแน่

จำไว้ให้ดีนะ ถ้าเจอของดีในทะเลแบบนี้อีก ต้องรีบบอกฉันทันที เข้าใจไหม”

เมื่อเห็นว่าเสี่ยวเถี่ยกับเจ้าปากกว้างดูดซับหยดน้ำสีทองต่อไม่ไหวแล้ว เจียงชวนก็ลูบหัวโตๆ ของพวกมันพลางกำชับ

‘สัตว์ตัวน้อย’ ทั้งสองพยักหน้ารัวๆ ราวกับกลองป๋องแป๋ง เห็นได้ชัดว่าหยดน้ำสีทองช่างเย้ายวนใจพวกมันเหลือเกิน

“เอาล่ะ พาฉันขึ้นไปส่งได้แล้ว แล้วพวกนายค่อยไปทำธุระต่อ…”