บทที่ 141 เสี่ยวเถี่ยและเจ้าปากกว้างคอยคุ้มกัน

“เรือลำนั้น…ท่าทางจะแย่แล้วสิ ตัวเรือไม่ค่อยสูง คลื่นตอนนี้น่าจะซัดสูงท่วมกราบเรือพวกนั้นแล้ว” อาสามพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

แม้เรื่องแบบนี้ชาวประมงจะเห็นกันจนชินตา และการต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้กลางทะเลสำหรับคนที่หากินกับท้องน้ำอย่างพวกเขาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่อะไร

แต่การต้องมาเห็นกับตา ยืนมองคนรอความตายอย่างสิ้นหวังอยู่ตรงหน้า มันยากจะทำใจดูดายได้จริงๆ

“อาสาม ขยับเรือเข้าไปใกล้อีกหน่อยครับ บนนั้นเหมือนจะเป็นแค่เด็กกะโปโลสามคนเอง…” จู่ๆ เจียงชวนก็หันไปบอกอาสาม

สายตาของเขาเหนือกว่าคนทั่วไปมาก ยิ่งอยู่ในทะเลซึ่งเรียกได้ว่าเป็นถิ่นของเขาแล้วด้วย